រឿងមហាភារតយុទ្ធ ភាគទី១៖សេចក្ដីឫស្យានៃញាតិ

ក្នុង​យុគ​ជា​ដំបូងនៃ​ប្រជា​វតា​របស់​លោក ក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌាភាគ​លើ មាន​ក្សត្រិយ៍​ទ្រង់​ព្រះ​នាម​ថា សាន្តនុ ជា​ពូជ​ពង្ស​វង្ស​ព្រះ​ចៅ​ភរត ដែល​ជា​ឱរស​របស់​ព្រះ​ចៅ ទុសយន្ត និង​នាង សកុន្តលា ជា​បរម​ក្សត្រិយ៍ ដែល​ល្បីល្បាញ​ព្រះ​កិត្តិនាមជាង​ព្រះ​ចៅ សាន្តនុ ក្សត្រិយ៍​អង្គ​នេះ ទ្រង់​រក្សា​រាជ​ប្រវេណី នៃ​ប្រយូរវង្ស​របស់​ព្រះ​អង្គ​ទុក​ដោយ​ប្រពៃ យក​ព្រះ​ហឫទ័យ​ទុក​ដាក់​ពេចពិល​រមិល​មើល សុខ​ទុក្ខ​របស់​ប្រជា​រាស្ត្រ ដោយ​ការុណ្យ​ចិត្ត​ជា​យ៉ាង​ក្រៃពេក អ្នក​នគរ​ស្មោះ​សរ​ស្រឡាញ់​ព្រះ​អង្គ ហាក់​បី​ដូចជា​ដួង​ហឫទ័យ​របស់​គេ រាប់អាន​តម្កុំកម្កើង​លើក​ឡើង​បូជា​ព្រះ​អង្គ បីដូច​ទេពតា​ក្នុង​សួគ៌ាល័យ រាជ​សត្រូវ​ស្ញប់ស្ញែង​ក្រែង​ព្រះ​តេជ​បារមី ដូច​កល​ខ្លាច​ស្ដេច​ខ្មោច​ក៏​ប្រហែល​គ្នា ព្រះ​ចរិយា​វត្ត​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ជា​ប្រក្រតី​យ៉ាង​រាស្ត្រ​អ្នក​ជា មិន​បាន​ប្រកាន់​ព្រះ​អង្គ កាន់​យក​តែ​យុត្តិធម៌ គឺ​សេចក្ដី​ជា​អ្នក​បរិសុទ្ធ​ប្រាស​ចាក​មន្ទិល និង​ពាក្យ​ដំនៀល​និន្ទា​ព្រះ​អាណា​សោត​ក៏​រឹងរឹត​រុងរឿង​បីដូច​សូរ្យ័ង្សី ។

សេចក្ដី​ស្ងប់​ក្នុង​ប្រទេស និរាស​ភ័យ​អរិរាជ​សត្រូវ និរាស​សេចក្ដី​រន្ធត់​នេះ​ឯង ជា​អាការ​ដ៏​សំខាន់​នៃការ​តាំង​នៅ​បាន​នៃ​ជាតិ និង​ពាណិជ្ជ​កម្ម​សព្វ​សារពើ​ដែល​ជា​លាន​ធំ សម្រាប់​ធ្វើ​ឲ្យ​ធន​សម្បត្តិ​ក្នុង​ប្រទេស​ដំណើរ​ឡើង​ទៅ​កាន់​សេចក្ដី​ចម្រើន ព្រះ​អង្គ​ជា​អ្នក​គ្រង​រាជ​នេះ ក៏​បាន​យក​ព្រះ​ហឫទ័យ​ទុក​ដាក់​មើល​រាល់​វេលា ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ក៏​សម្បូណ៌​ឡើង​ក្នុង​ព្រះ​នគរ ទ្រង់​ជ្រះ​ថ្លា​ក្នុង​សាសន​កិច្ច សម្បូណ៌​ដោយ​ទស្សនៈ និង​មតិ ទ្រង់​ប្រើ​សេចក្ដី​គិត​អាន​កាញ់​គ្នេ ដោយ​យោបល់​តាម​មតិ​របស់​ជាតិ​ផ្សេង ៗ ឬ​របស់​គណៈ របស់​បុគ្គល​ឯក​ជន ទ្រង់​ចាត់​តាំង​របៀប​សមាគម និង​ទំនៀម​ជា​ប្រវេណី​គតិ​ទុក​រៀបរយ របស់​អំបាល​នេះ​ជា​ធម្មតា​ប្រចាំ​នៅ​ក្នុង​រាជ​អាណា​ចក្រ​ដ៏​ធំ​នេះ​ទួទៅ គ្មាន​អ្នក​ណា ១ ស្គាល់​ឡើយ​ថា​គ្រប់គ្រង​ដូច្នេះ ៗ ខុស​គន្លង​ធម៌ ទាំង​ទារុណ​កម្ម​ក្ដី អធម្មិក​រាជ​ក្ដី អយុត្តិ​ធម៌​ក្ដី គ្មាន​អ្នក​ណា​ស្គាល់​ថា​មុខ​មាត់​វា​យ៉ាង​ម៉េច ប្រជា​រាស្ត្រ​រាល់​គ្នា មាន​សេចក្ដី​ភក្ដី និង​ពេញ​ចិត្ត​ណាស់​ដែល​បាន​ម្ចាស់​សម​គួរ ជា​ប្រមុខ​មក​សោយរាជ្យ​ដូច្នេះ ។

ព្រះ​ចៅ សាន្តនុ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​រាជ​សម្បត្តិ ទាល់​តែ​ជរា​ភាព​ហើយ ក៏​ស្ដេច​ទិវង្គត​ទៅ​តាម​យថាកម្ម វិចិត្រ​វិរយ ជា មកុដ​កុមារ​រជ្ជទាយាទ បាន​ឡើង​សោយរាជ្យ​សម្បត្តិ​មក ក្សត្រិយ៍​នេះ មាន​ឱរស​ពីរ​អង្គ នាម ធ្ឫត​រាស្ត្រ (ធតរជ្ជ) ១, បណ្ឌុ ១, កាល​ព្រះ​អង្គ​ទិវង្គត​បង់​ទៅ​ហើយ ក៏​កើត​ជា​បញ្ហា​ចោទ​គ្នា​ឡើង​ថា នឹង​លើក​លោក​អង្គ​ណា​សោយរាជ្យ នេះ​ជា​រឿង​ដ៏​ជ្រៅ​សុខុម កម្រ​និង​ទម្លុះ​ទម្លាយ​ទៅ​បាន ព្រោះ​ថា ធ្ឫត​រាស្ត្រ ជា​រាជ​បុត្រ​ច្បង បើ​តាម​ព្រះ​វេណី​ត្រូវ​បាន​រាជ​សម្បត្តិ តែ​ខ្វាក់​បង់​អំពី​កំណើត ហេតុ​ដូច្នោះ​រាជ​សម្បត្តិ ទើប​ធ្លាក់​ទៅ​លើ បណ្ឌុ ជា​អនុជ​វិញ ព្រម​គ្នា​អញ្ជើញ បណ្ឌុ ឡើង​គ្រង​ពិភព ។

កាល បណ្ឌុ ឡើង​សោយរាជ្យ​មក មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ក៏​ទ្រង់​រាជ​តម្រិះ​នឹង​ស្ដេច​ចេញ​ទៅ​នៅ​ព្រៃ សព្វ​ព្រះ​ហឫទ័យ​គ្រង​ជីវិត​នៅ​ដោយ​សេចក្ដី​វិវេគ​វិញ​ប្រសើរ តែ​មិន​មាន​បន្ទូល​ឲ្យ​អ្នក​ឯ​ណា​និមួយ​ដឹង ព្រោះ​ក្រែង​រាជ​បរិពារ​ទាំងឡាយ​មិន​យល់​ព្រម តែ​ក្នុង​ព្រះ​ហឫទ័យ​ក៏​នៅ​តែ​បំណង​ដូច្នេះ​ខ្ជាប់​មិន​ចេះ​អស់ មិន​ចេះ​ហើយ ក្នុង​ទី​បំផុត ក៏​ឲ្យ​កើត​នឿយណាយ​ដោយ​តូរ្យ​តន្ត្រី ដែល​ចោម​រោម​ជុំ​វិញ​រាជ​បល្លង្ក​រាល់​វេលា ទើប​ស្ដេច​ដាក់​រាជ​សម្បត្តិ​ចេញ​ចាក​ព្រះ​នគរ ពនេចរ​ទៅ​នៅ​ព្រៃ នាំ​យក​ទាំង​មហេសី​សម្លាញ់​ទៅ​ផង លុះ​កាល​កន្លង​យូរ​មក ព្រះ​រាជា បណ្ឌុ ក៏​ទិវង្គត​ក្នុង​ដំណាក់​ព្រៃ ឬ អាស្រម​នោះ​ឯង មាន​ឱរស ៥ អង្គ ទ្រង់​នាម យុធិស្ឋិរ ល្បី​នាម​ជា​អ្នក​ធ្ងន់​ក្នុង​សច្ចៈ និង​សទ្ធា​ជ្រះ​ថ្លា ភីម ល្បី​នាម​ថា​ទ្រង់​នៅ​ព្រះ​កាយ ពលមហិមា ខុស​នឹង​មនុស្ស​ធម្មតា មនុស្ស​ញញើត​ទួទៅ អរជុន ល្បី​នាម​ថា មាន​ថ្វី​ដៃ​ក្នុង​យុទ្ធ​វិធី និង​ការ​ប្រើ​អាវុធ នកុល និង សហទេព មួយ​គូ​នេះ​ជា​កូន​ភ្លោះ​ប្ងូន​បន្ទាប់​និង​អរជុន ។

កាល​ដំណឹង​ទិវង្គត​នៃ​ព្រះ​ចៅ បណ្ឌុ ឮ​ទៅ​ដល់​ព្រះ​នគរ អ្នក​នគរ​បាន​ពាក់​គ្រឿង​កាន់​ទុក្ខ​ថ្វាយ​តាម​ប្រវេណី នឹង​នាំ​គ្នា​យំ​សោក​សម្ដែង​អាការ​ស្ដាយ​ព្រះ​អង្គ ហាក់​បី​ដូច​ជា​ញាតិ​របស់​គេ​ម្នាក់​ស្លាប់​ទៅ​ដូច្នោះ ព្រះ​ញាតិ​វង្ស​ព្រម​ដោយ​រាជ​បរិពារ​បាន​នាំ​គ្នា​ទៅ​អញ្ជើញ​ព្រះ​នាង​ដ៏​ជា​វិធរា និង បាណ្ឌព​កុមារ ទាំង ៥ អង្គ ត្រឡប់​ចូល​មក​កាន់​ក្រុង​ហស្ដិន​បុរ​វិញ ឲ្យ​សំណាក់​នៅ​ក្នុង​វាំង​ព្រះ​ចៅ ធ្ឫត​រាស្ត្រ (ក្សត្រិយ៍​ខ្វាក់) ចំណែក​ឯ​ឱរស​ទាំង ៥ របស់​ព្រះ​នាង ធ្ឫត​រាស្ត្រ ជា​បិតុលា ក៏​ទ្រង់​ឧបត្ថម្ភ​ឲ្យ​រៀន​សូត្រ​សិល្ប​សាស្ត្រ​ផ្សេង ៗ ជា​មួយ​នឹង​ឱរស​របស់​ព្រះ​អង្គ មាន ទុរយោធន៍ ជាដើម ។

កាល​រាជ​កុមារ​បង​ប្អូន​ទាំង ៥ អង្គ ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង រូប​រាង​សក្ដិ​សម ទ្រូង​សាយ អវៈយវៈ ទាំង​ពួង​បាន​លក្ខណៈ​គ្រប់​យ៉ាង​ទាំង​ដំណើរ​យាត្រា និង​កិរិយា​មារយាទ​ក៏​ល្អ​មាន​រាសី ជា​ហេតុ​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​នគរ​នឹក​សង្ឃឹម​ក្នុង​ព្រះ​រាជ​កុមារ​ទាំង ៥ ទ្វេរ​ចំនួន​ច្រើន​ឡើង​ដោយ​លំដាប់ គុណ​សម្បត្តិ​ជា​ទី​និយម​នៃ​ប្រជុំ​អនេក​និករជន ក្នុង​ព្រះ​រាជ​បិតា បាន​ឆ្លាក់​មក​ជា​មត៌ក​ដល់​ព្រះ​រាជ​កុមារ​ទាំង ៥ ពេញ​បន្ទុក យ៉ាង​ព្រះ​វររាជ​បិតា តែ​គុណ​សម្បត្តិ​ទាំង​នេះ​ត្រឡប់​ទៅ​ជា​របស់​ស្លែង ធ្វើ​ឲ្យ ទុរយោជន៍ ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន និង​បក្ស​ពួក​របស់ ទុរយោជន៍ នាំ​គ្នា​ឫស្យា​ក្នុង បាណ្ឌព​កុមារ ដែល​ជា​បង​ប្អូន​ជីដូន​មួយ​ផង​គ្នា​ជា​យ៉ាង​ក្រៃពេក ។

ព្រះ​កុមារ​ទាំង ៥ បាន​សិក្សា​ការ​ប្រើ​អាវុធ​ផ្សេង ៗ រាល់​ថ្ងៃ​ក្នុង​រាជ​សេដ្ឋា​វិជ្ជា គឺ​ការ​ប្រើ​ធ្នូ​សរ ការ​ប្រើ​រថ​សឹក ការ​កាប់​ដាវ​និង​ដាវ ពួយ លំពែង គុន ដាល់ និង​ហាត់​វិជ្ជា​យ៉ាង​ដទៃ​ទៀត​ជា​ច្រើន​យ៉ាង ដែល​ជា​ភាគ​នៃ​រាជ​វត្ត ឬ​ការ​ហាត់​សម្រាប់ ក្សត្រិយ៍​ជាតិ​អ្នក​ចម្បាំង​ក្នុង​សម័យ​នោះ​យ៉ាង​ស្ទាត់ គ្រូ​អ្នក​បង្វឹក​បង្ហាត់​រាជ​កុមារ អំបាល ជា​ព្រាហ្មណ៍​មាន​ត្រកូល​នាម ទោណ អាចារ្យ​ជា​ប្រាជ្ញ​មាន​គុណ​គួរ​រាប់អាន មាន​មុខងារ​ជា​អ្នក​ប្រិតប្រៀន​វិជ្ជា​ទាហាន ដល់​ក្សត្រិយ៍​គ្រប់​អង្គ​ក្នុង​ត្រកូល​នោះ ។

ទោណ​អាចារ្យ ត្រូវ​ជា​មា​ព្រះ ធ្ឫត​រាស្ត្រ កំណត់​ទុក​ថា កាល​រាជ​កុមារ អំបាល នេះ រៀន​យុទ្ធ​វិទ្យា​ចេះ​ស្ទាត់​ហើយ នឹង​បាន​ជា​កម្លាំង​ជួយ​ធ្វើ​សង្គ្រាម​នឹង​ព្រះ​ចៅ ទ្រុបទ ព្រះ​ចៅ​ផែនដី​បញ្ចាល​នគរ ដែល​ជា​រាជ​សត្រូវ​នឹង​ព្រះ​អង្គ​មក​អំពី​ថ្ងៃ​មុន ។

ទោណ​អាចារ្យ យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ប្រៀន​ប្រដៅ ហើយ​ស្រឡាញ់​ប្រណី បាណ្ឌ​កុមារ ទាំង ៥ ជា​សិស្ស​ច្រើន ការ​រៀន​គ្រា​នោះ អរជុន​មាន​ចំរឿន​លឿន​ទៅ​មុខ​បង​ប្អូន​ពោះ​មួយ និង​បង​ប្អូន​ជីដូន​មួយ​ទាំងអស់ ក្នុង​ផ្លូវ​វិទ្យា​អ្នក​ចម្បាំង មាន​សតិ​បញ្ញា​ស្រួច​ជាង​គេ ហើយ​ជា​អ្នក​ធ្ងន់​ក្នុង​ហិរិឱត្តប្ប ប្រដៅ​ជឿ​ស្ដាប់​ងាយ​ជាង​បង​ប្អូន​ទាំង​ពួង ការុណ្យ​ចិត្ត​ដែល ទោណ​អាចារ្យ សម្ដែង​ចេញ​មក​ខាង​ក្រៅ​ដូច្នេះ ធ្វើ​ឲ្យ ទុរយោជន៍ ទ្វេរ​សេចក្ដី​ឫស្យា​ក្នុង​កុមារ​ទាំង ៥ ថែម​ឡើង​ទៀត​ជាច្រើន​ហើយ​និង​ឫស្យា​ស្អប់ អរជុន ដែល​មាន​ថ្វី​ដៃ​ពូកែ​ជា​បំផុត ។

លុះ​កុមារ អំបាល នោះ រៀន​វិជ្ជា​ទាហាន​ចេះ​ចប់​បរិបូណ៌​ហើយ បាន​មាន​ការ​ប្រឡង​ថ្វី​ដៃ​កុមារ​អ្នក​ចម្បាំង​អំបាល​នោះ មាន​បណ្ដា​ជន​ជា​ច្រើន​នាំ​គ្នា​មក​កាន់​ទី​ប្រជុំ ដើម្បី​មើល​ការ​ប្រឡង បាន​ទះ​ដៃ​សម្ដែង​សេចក្ដី​ត្រេកអរ ឮ សូរ​សព្ទ​ទ្រហឹង​អឺងកង ពួក​អ្នក​ប្រឡង ក៏​ចូល​ប្រឡង តាំង​ចិត្ត​ប្រឹងប្រែង​សម្ដែង​ថ្វី​ដៃ​យ៉ាង​ពេញ​កម្លាំង តែ​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ការ​ប្រឡង​នោះ មិន​ត្រឹម​តែ​សាក​ចំណេះ​វិជ្ជា ឬ សម្ដែង​ឲ្យ​ល្អ​មើល ទាំង​សង​ខាង​បណ្ដាល​ទោស​ខ្លាំង​ឡើង ក៏​ស៊ូ​គ្នា​តែ​មែនទែន ទុរយោជន៍ ចាប់​តស៊ូ​គ្នា​នឹង ភិម គូ​បដិបក្ស​ទាំង​ពីរ​នេះ បាន​ចូល​ប្រឡូក​តយុទ្ធ​គ្នា​យ៉ាង​ពេញ​ថ្វី​ដៃ​ទាំង​សង​ខាង​ក៏​រឹត​តែ​បណ្ដាល​ទោស​ខ្លាំង​ឡើង ៗ ស្ទើរ​តែ​នឹង​ហុត​ឈាម​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក គ្រា​នោះ​មាន​មនុស្ស​ចូល​ទៅ ហាម​ដោយ​ទទួល​បញ្ជា​ពី​ព្រះ​រាជា និង ទោណ​អាចារ្យ ជា​គ្រូ​ធំ ទើប​ក្រោក​ចេញ​ទៅ វេលា​រសៀល​ថ្ងៃ​នោះ មាន​អ្នក​ចម្បាំង​ប្លែក​មុខ ចូល​មក​ក្នុង​ទី​ប្រឡង​ម្នាក់​ទៀត​ឈ្មោះ​ថា កណ៌ តែ​ជា​ត្រកូល​ដូចម្ដេច​គ្មាន​អ្នក​ណា​ដឹង​ស្គាល់ បាន​ចូល​មក​ចាប់​គូរ​តស៊ូ​គ្នា​និង អរជុន ដែល​ជា​អ្នក​ក្លៀវក្លា​សំខាន់​សម្ដែង​ស្នាដៃ​ឲ្យ​អ្នក​មើល​ទាំងឡាយ​ឃើញ​ថា ខ្លួន​គេ​ជា​គូ​គួរ​គ្នា​នឹង អរជុន ទុរយោជន៍ ឃើញ​កម្លាំង​ស្នាដៃ កណ៌ ហើយ​ក៏​សព្វ​ព្រះ​ហឫទ័យ​ណាស់ ឲ្យ​នាំ​ខ្លួន​ចូល​ទៅ​គាល់​ឯ​វាំង ប្រទាន​រង្វាន់​ជា​ច្រើន ហើយ​ទ្រង់​ជប់លៀង​ទុក​ជា​ទាហាន​របស់​ព្រះ​អង្គ ។

ការ​ប្រឡង​ថ្វី​ដៃ​គ្រា​នេះ​ជា​ហេតុ​រុក​រុញ ទុរយោជន៍ ឲ្យ​កើត​សេចក្ដី​ឫស្យា​ក្នុង បោណ្ឌ​កុមារ ណាស់​ឡើង ដោយ​ហេតុ​ដែល​ទទាក់​ទទួល​មនុស្ស​មាន​ជាតិ​ដ៏​ថោក​ទាប ដូច​យ៉ាង កណ៌ ទុក​នេះ​ក៏​ស្មើ​ដូច​ជា​យក​ឲ្យ​មក​បង់​ចុះ​ក្នុង​គំនរ​ភ្លើង ឬ​ថែម​ចំណី​ឲ្យ​ភ្លើង​ក៏​ប្រហែល​គ្នា រមែង​ពោល​អួត​ខ្លួន ហើយ​ញុះញង់​បង​ប្អូន ឬ មិត្ត​សម្លាញ់​របស់​គេ​ឲ្យ​បែក​គ្នា ។

កុមារ​ទាំង ៥ បង​ប្អូន​ជា​អ្នក​កំព្រា​បិតា បាន​សេចក្ដី​ចង្អៀត​ចង្អល់​ក្ដៅ​ក្រហាយ​ជា​រាល់​ថ្ងៃ តែ​ក៏​ទ្រាំ​អត់​សង្កត់​សេចក្ដី​ប្រមាទ និង​សេចក្ដី​មើល​ងាយ​គ្រប់​ប្រការ ទាំង​ក្នុង​ព្រះ​រាជ​ស្ថាន ទាំង​ក្នុង​ទី​ប្រជុំ មាន​កណ្ដាល​ថ្នល់​ជាដើម​មិន​ត​តប​វិញ មើល​ទៅ​មិន​ខុស​អី​នឹង​ឆ្កែ ឬ ឆ្មា ដែល​ជា​សត្វ​តិរច្ឆាន​នោះ​ឡើយ ធ្ឫត​រាស្ត្រ ទ្រង់​ជ្រាប​ការ​ប្រមាទ​ព្យាបាទ មើល​ងាយ​របស់ ទុរយោជន៍ ដោយ​ប្រាជ្ញា​ញាណ ដ៏​ជា​អ្នក​ឆ្លាស​ក្នុង​រដ្ឋ​ប្រសាសនោបាយ ហើយ​ទ្រង់​ក៏​ឲ្យ​បន្លែង​ឋាន​ក្មួយ​ទាំង ៥ ឲ្យ​ទៅ​នៅ​ឯ​វារណាវ័ត ទោះ​បី​ម្លឹងហើយ ទុរយោជន៍ ជា​មនុស្ស​ប្រកប​ដោយ ប្រទុស្ត​ចិត្ត​ជា​ប្រក្រតី ក៏​មិន​បណ្ដាល​ឲ្យ​កុមារ​ទាំង ៥ នៅ​ជា​សុខ​បាន​ឡើយ នៅ​តាម​ទៅ​បៀតបៀន​ទៀត គឺ​ទ្រង់​ឲ្យ​សាង​វាំង ១ ធំ ប្រកប​ដោយ​ក្រមួន​ជ័រ​ស្រល់ ជ័រ​ទឹក និង​វត្ថុ​ដទៃ​ទៀត​ដ៏​ជា​ចំណី​ភ្លើង ហើយ​យក​កំបោរ​បូក​ពី​ក្រៅ​យ៉ាង​ស្និទ្ធ ឲ្យ​មើល​ឃើញ​ដូច​យ៉ាង​ឥដ្ឋ​និង​សិលា ដើម្បី​អញ្ជើញ​កុមារ​ទាំង ៥ ឲ្យ​ទៅ​នៅ ដេល​សាង​ឡើង​ដូច្នេះ ដោយ​ចេតនា​បំណង​នឹង​បំផ្លាញ បោណ្ឌ​កុមារ ដោយ​អគ្រនី តែ​នៅ​មាន​អ្នក​អាណិត​គឺ​វិទូរ (ជា​ឱរស​នៃ​គុរុ) ជា​អ្នក​មាន​សតិ​បញ្ញា​វាងវៃ បាន​ខ្សឹប​ប្រាប់​ដំណឹង​នេះ​ឲ្យ​កុមារ​ទាំង ៥ ដឹង​ខ្លួន​ជា​មុន លុះ​សាង​មន្ទីរ​ស្រេច ទុរយោជន៍ ក៏​អញ្ជើញ​កុមារ​ទាំង ៥ ភាតា ឲ្យ​ទៅ​អាស្រ័យ​នៅ​ក្នុង​វាំង​ថ្មី​នោះ ដោយ​អាង​ហេតុ​ថា ក្នុង​ព្រះ​មហារាជ​វាំង​គ្មាន​ដំណាក់​នឹង​នៅ​ឲ្យ​គ្រប់​គ្នា ។

វេលា​គ្រោះ​អាក្រក់​មក​ដល់ ក្នុង​រាត្រី​កាល ១ នោះ​យប់​ងងឹត​ពពក​ខ្មៅ​មីរដេរដាស បិទ​បាំង​អាកាស​មើល​មិន​យល់​អ្វី អ្នក​ស្រុក​កំពុង​ដេក​លក់​សព្វ​រាល់​ផ្ទះ​សម្បែង​ស្ងាត់​ច្រៀប គ្មាន​មនុស្ស​ដើរ​ទៅ​មក តាម​ថ្នល់​ហ្វូង​ដល់​ម្នាក់​ឡើយ ខណៈ​នោះ​វាំង​ធំ​ដែល​សាង​ឡើង​ថ្មី ក៏​ស្រាប់​តែ​លេច​អណ្ដាត​ភ្លើង​ភ្លឺ​សន្ធោ​ឡើង ឮ សន្ធឹក​ផូងផាំង ៗ មួយ​ស្របក់ វាំង​ថ្មី​នោះ ក៏​ទ្រោម​ទៅ​ជា​ផះ​អស់ បោណ្ឌ​កុមារ ក៏​មិន​ឥត​គំនិត ឬ ធ្វេស​ប្រហែស​ក្នុង​រឿង​នេះ បាន​ទ្រង់​ជ្រាប​រហស្ស​កម្ម​មក​យូរ​ថ្ងៃ​ជា​មុន​ហើយ ទើប​បលាយនាការ​គេច​វះ អំពី​អគ្គីភ័យ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​ក្នុង​ដី ផុត​ភ្នែក ទុរយោជន៍ និង​អ្នក​ដទៃ គ្មាន​អ្នក​ណា​ដឹង​យល់​គ្រា​នោះ ទុរយោជន៍ ក៏​រីករាយ​សប្បាយ​ក្នុង​ចិត្ត​ណាស់ ដែល​បាន​ទម្លាយ​គូ​សត្រូវ​បាន​សម្រេច​ដូច​ប្រាថ្នា ទំនង​ដូច​គ្នា​នឹង​ពាល​រាជា ១ អង្គ​ទៀត ក្នុង​បុរាណ​សម័យ​បាន​ទ្រុង​ខ្លុយ​ឆ្វេក ៗ ក្រសាល​លេង​ជា​ទី​រីករាយ​កោមល​ហឫទ័យ​ក្នុង​ខណៈ​ដែល​ភ្លើង​កំពុង​ឆេះ​ផូងផាំង​នោះ​ឯង ។

កម៌ មុខ​គួរ​ស្ញែង ដែរ ទុរយោជន៍ បាន​ធ្វើ​ទៅ​ដោយ​ប្រទុស្ត​ចិត្ត​គ្រា​នេះ ជា​គ្រឿង​សម្ដែង​បំភ្លឺ​ឲ្យ​បណ្ដា​រាស្ត្រ​ទួទៅ​ដឹង​បាន​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា គិត​នឹង​ដុត បោណ្ឌ​កុមារ ច្បង គឺ យុធិស្ឋិរ ដើម្បី​យក​រាជ​សម្បត្តិ​ជា​សិទ្ធិ​ដាច់​ខាត មក​ជា​របស់​ខ្លួន​ទាំង​មូល ទុរយោជន៍ បាន​គិត​បិទ​បាំង​រហស្ស​កម៌ ការ​សម្ងាត់​នេះ​ទុក​យ៉ាង​សំខាន់ តែ​បុរាណ​លោក​តែង​ថា សេចក្ដី​សម្ងាត់​ដែល​ប្រឹង​បិទ​បាំង​ណាស់ រមែង​លេច​ចេញ​បាន សូម្បី​កំបាំង​នៅ​ក្នុង​ដួង​ហឫទ័យ​របស់​បរម​ក្សត្រិយ៍ ព្រោះ​ធម្មតា​អណ្ដាត​មិន​ចេះ​ស្ងៀម រមែង​រលាស់​បញ្ចេញ​សូរ​សព្ទ​ជា​ដំណឹង​ទៅ​ខាង​ក្រៅ​ជា​អាចិន​ដំបូង ក៏​គញរាន់​តែ​ខ្សឹប​ខ្សៀវ​គ្នា លុះ​កន្លង​ទៅ​បន្តិច​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន ក៏​លាន់ ឮ ចេញ​មក​ខ្លាំង ៗ យ៉ាង​ដែល​សន្ទនា​គ្នា​ធម្មតា គ្រប់​ផ្ទះ​សម្បែង គ្រប់​កន្លែង​ថ្នល់​ផ្សារ ឥត​មាន​កោត​ក្រែង​ស្ដេច ឬ ចៅហ្វាយ​នាយ​ណា​ឡើយ ហេតុ​ដែល​កើត​មក​ទាំង​នេះ ជា​រឿង​មុខ​គួរ​ខ្ពើម​រអើម​ណាស់ ហេតុ​នោះ​កាល​កន្លង​មក​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន រហស្ស​កម៌​នោះ ក៏​លេច​ជ្រួតជ្រាប​ទួទៅ សម្លេង​និន្ទា​និង​ផរុសវាទ​ក៏​ធ្លាក់​មក​ត្រូវ ទុរយោជន៍ កល​បីដូច​ជា​គ្រាប់​ភ្លៀង​ដែល​ធ្លាក់​អំពី​នភាកាស ។

ចំណែក​ឯ​កុមារ​ទាំង ៥ ភាតា ព្រម​ដោយ​ព្រះ​ជននី​ក៏​នាំ​គ្នា​លីលា​ចាក​ព្រះ​នគរ បែរ​មុខ​ឆ្ពោះ​សំដៅ​អារញ្ញ​ប្រទេស យក​ព្រៃ​ព្រឹក្សា​ជា​ទី​ពឹង ក្នុង​រវាង​ដែល​ពនេចរ​ទៅ បាន​ត្រូវ​កំដៅ​ថ្ងៃ​ត្រូវ​ភ្លៀង និង​សេចក្ដី​នឿយ​លំបាក​ស្រេក​ឃ្លាន​សព្វ​ទិវា​រាត្រី មាន​តែ​សេចក្ដី​អំណត់​អត់​ធន់ គឺ​អធុវាសន​ខន្តី​នេះ​ឯង ជា​គ្រឿង​ការពារ​ក្ដៅ​រងារ និង​សេចក្ដី​ស្រេក​ឃ្លាន ជួន​កាល​ម្ដាយ​និង​កូន​អស់​កម្លាំង​ណាស់ ក៏​នាំ​គ្នា​ឈប់​សម្រាក​កាយ​ខាង​មាគ៌ា កាល​ល្ហែ​ហើយ​ក៏​នាំ​គ្នា ត្រេច​ពនេចរ​តទៅ ជួន​កាល​ក៏​ត្រូវ​ឆ្លង​គង្គា នាំ​គ្នា​ព្យាយាម​ហែល​ទៅ​កាន់​ត្រើយ​នាយ ខ្សែ​ទឹក​ផាត់​ផាយ​ផ្កាប់​ផ្ងារ​ទំរាំ​តែ​ដល់​ត្រើយ​ជល​សារ ដែល​ឆ្ងាយ​លន្លឹម​លន្លោច ក៏​អស់​កម្លាំង​ទៀប​ដាច់​ខ្យល់ បាន​រួច​អំពី​គ្រោះ​ថ្នាក់​ទៅ​ម្ដង ៗ ហាក់​ដូច​បាន​កើត​ឡើង​ជា​ថ្មី កាល​រួច​ទៅ​ហើយ​នឹង​រក​ទី​សំណាក់​អាស្រ័យ​ក៏​មិន​បាន តោង​នាំ​គ្នា​ដើរ​កាត់​ភូមិ​ប្រទេស​ដ៏​ដាច់​សង្វែង​នោះ​សង្សឹម ៗ ទៅ ទាល់​តែ​មាតា​ស្ងួត​ក​ស្រេក​ទឹក​ខ្លាំង​ណាស់ ក៏​ប្រះ​ប្រាណ​លើ​ប្រថពី ភីម អាណិត​ម្ដាយ​ក៏​ខំ​ត្រេច​រក​វារី តែ​ក៏​គ្មាន​អ្វី​នឹង​ដួស​ដង ទើប​ដោះ​សំពត់​ឆ្នួត​មក​ជ្រលក់​ទឹក ឲ្យ​ជោក​ហើយ ក៏​ម្នី​ម្នា​យក​មក​ពូត​បន្តក់​សម្រក់​ចូល​ក្នុង​មាត់​មាតា ជួយ​ជីវិត​មាតា​ឲ្យ​រួច​បាន​ទៅ ១ គ្រា តែ​ទឹក​ក្នុង​សំពត់​នោះ​តិច មិន​ល្មម​នឹង​រំលេម​បំពង់​ក​បង​ប្អូន ៤ នាក់​ទៀត​ដែល​នឿយ​លំបាក​មក​ជា​មួយ​គ្នា​ទាំង​ឃ្លាន​អាហារ​ក៏​សែន​ឃ្លាន គ្មាន​ប្រទះ​ផលាផល​ឯ​ណានីមួយ ដែល​គួរ​នឹង​បរិភោគ​ក្នុង​ថ្ងៃ​នោះ ម្ដាយ​និង​កូន​មិន​អាច​និង​ដើរ​ផ្លូវ​ទៅ​បាន ក៏​ឈប់​សម្រាក​កាយ​ក្រោម​ដើម​ព្រៃ​ព្រឹក្សា តែ​កាយ​និង​ចិត្ត ភីម មិន​បាន​សម្រាក​សម្រាន្ត​ឡើយ ដោយ​អំណាច​ឈឺ​ចាប់​ក្ដួល​ក្ដៅ​ក្នុង​ចិត្ត និយាយ​រអ៊ូ​តែ​ម្នាក់​ឯង​ថា អ្នក​ណា​មួយ នឹង​ជៀស​វាង​លិខិត​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​លើ​ស្ថាន​សួគ៌​បាន ឱ​កម្ម​អើយ​កម្ម កម្ម​ដែល​បង​ប្អូន​យើង មក​ទ្រាំ​រង​វេទនា​គ្រា​នេះ ចិត្ត​យើង​ក្ដៅ​អី​ក្ដៅ​ម្ល៉េះ ទៅ​ខាង​មុខ​គ្រោះ​កាច នឹង​មាន​មក​ដល់​យើង​ជា​ច្រើន​ទៀត ឬ យុធិស្ឋិរ ជា​អ្នក​គួរ​បាន​រាជ​សម្បត្តិ ក្នុង​ប្រទេស​កុរុ​រដ្ឋ ឥឡូវ​នេះ​មក​ដេក នៅ​កណ្ដាល​ដី កណ្ដាល​ខ្សាច់ នឹង​រក​កម្រាល​ក្រាល​ដេក​ប៉ុន​បាត​ដៃ​ក៏​គ្មាន ចំណែក​ឯ ទុរយោជន៍ អ្នក​ដណ្ដើម​រាជ​សម្បត្តិ គេ​ដេក​អង្គុយ​លើ​កម្រាល ក្រាល​លាត​ស្អាត​ព្រម​ពាស​ពេញ​ដោយ​គ្រឿង​តម្កើង​កិត្តិយស​និង​អានុភាព ព្រះ​រៀម​របស់​យើង ជា​មនុស្ស​ចិត្ត​ទន់ មិន​សូវ​ចេះ​ប្រកាន់​ទោស ក្រោធ​ខឹង​នឹង​អ្នក​ឯ​ណា ចេះ​តែ​ឲ្យ​អភ័យ​ដល់​គេ​ងាយ ៗ កុំ​អី ….. ម្ល៉េះ​គេ​សោយ​សុខ​សម្បត្តិ​ត្រេក​ត្រអាល ចិត្ត​គេ​រីករាយ​ស្ទើរ​នឹង​អណ្ដែត​ទៅ​ជាប់​នឹង​ស្ថាន​សួគ៌ ។

Advertisements
បានចុះផ្សាយក្នុង រឿងមហាភារតយុទ្ធ. Leave a Comment »

រឿងមហាភារតយុទ្ធ ភាគទី២៖ការស្វយម្ពរឫការរើសគូនៃនាងទ្រៅបទី

សុំ​ឲ្យ​នឹក​មើល​ចុះ​ថា ម្ដាយ​និង​កូន​ដែល​ត្រូវ​និរទេស​ចាក​និវេសន៍​រាជស្ថាន​ទៅ​ក្នុង​យប់​នោះ រមែង​ល្ហិតល្ហៃ​យ៉ាង​ម្ដេច តែ​ទោះ​បី​ម្ល៉ឹង ជាតិ​ខន្តិយ​អ្នក​ចម្បាំង​រមែង​មាន​មានះ​ជា​ធម្មតា នាំ​គ្នា​ដើរ​កាត់​ព្រៃ​ទៅ​ដោយ​ប្រមាណ​ស្មាន​ក្នុង​ចិត្ត មិន​ដឹង​ជា​គ្រោះ​កម្ម​វា​និង​នាំ​ទៅ​ដល់​ណា ១ ទៀត​នឹក​បារម្មណ៍​ក្រែង​ពួក​សត្រូវ​ដិត​ដោយ​តាម​មក​យាយី ទើប​ដោះ​គ្រឿង​ទ្រង់​ចេញ​អស់ យក​ផង់​ធូលី​ខ្មៅ​មក​ប្រឡាក់​លាប​កាយ ផ្លាស់​ផ្លែង​តែង​ខ្លួន​ជា​យោគី ដើម្បី​សុំ​ទៅ​បន្តិច​ប៉ុណ្ណោះ ឯ​ព្រះ​ជននី​សោត ក៏​តោង​ប្លម​ព្រះ​អង្គ​ជា​ស្រី​អនាថា។

ខណៈ​ដែល​ដើរ​ផ្លូវ​មក​ក្នុង​ថ្ងៃ ១ នោះ ម្ដាយ​និង​កូន​បាន​ជួប​នឹង​ព្រាហ្មណ៍ ១ ពួក គេ​ប្រាប់​ថា គេ​នឹង​ទៅ​ក្នុង​ការ ស្វយម្ពរធិតា ព្រះ​ចៅ បញ្ចា​រាជ ភារស្វយម្ពរ គ្រា​នេះ ជា​ការ​ធំ​អឹកធឹក ភ្នែក​មនុស្ស​នានា នឹង​ប្រទះ​ឃើញ​បាន ក៏​តែ​មួយ​ដង មួយ​គ្រា ប៉ុណ្ណោះ បាណ្ឌព​កុមារ បាន​ឮ​ដូច្នោះ ក៏​រៀបចំ​ខ្លួន​នឹង​ដើរ​ផ្លូវ​ទៅ​កាន់​ដែន​បញ្ចាល ដើម្បី​នឹង​ជៀស​ចាក​ភយន្តរាយ ជាង​ដែល​មាន​ចំណង់​នឹង​ទៅ​មើល​ការ​ស្វយម្ពរ ។

មក​ដល់​បញ្ចាល​រាជ​ធានី ជា​ប្រទេស​បដិបក្ស​គ្នា​មក​អំពី​ដើម ត ត ទ្រង់​ទើប​ធ្វើ​សង្គ្រាម​នឹង​គ្នា​មក​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ដោយ​បញ្ជា​ការ​នៃ ទោណ​អាចារ្យ តែ ទោណ​អាចារ្យ ឲ្យ​លើក​ទោស​ព្រះ​ចៅ បញ្ចល​រាជ ដ៏​ជា​មច្ចា​មិត្ត​ទុក​ជីវិត​ឲ្យ​ម្ដង ទាំង​បាន​ប្រគល់​ដែនដី​ដែល​មាន​ជ័យជំនះ​ឲ្យ​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ តាំង​អំពី​នោះ ព្រះ​ចៅ ទ្រុបទ ព្រះ​ចៅ​ផែនដី​បញ្ចាល​រដ្ឋ​ឃើញ​សេចក្ដី​ក្លាហាន​ក្នុង​ពិជ័យ​សង្គ្រាម​នៃ បាណ្ឌព​កុមារ ទាំង ៥ អង្គ ក៏​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​រាជ​ហឫទ័យ មាន​ចំណង់​នឹង​ចង់​លើក​រាជ​ធីតា​ឲ្យ​ជា​បាទ​បរិចារិកា នៃ បាណ្ឌព​កុមារ គឺ​នឹង​ទ្រង់​លើក​ឲ្យ អរជុន តែ​រឿង​នេះ​ទ្រង់​នឹក​តែ​ក្នុង​ព្រះ​រាជ​ហឫទ័យ មិន​បាន​ចេញ​ព្រះ​វាចា ឬ​ប្រាប់​ព្រះ​រាជ​តម្រិះ​នេះ​ដល់​អ្នក​ឯ​ណា ព្រោះ​សិទ្ធិ​នៃ​ការ​រើស​គូ មិនមែន​នៅ​ក្នុង​អំណាច​ព្រះ​អង្គ​ជា​បិតា គឺ​ស្រេច​ហើត​តែ​នាង​ទ្រៅ​បទី​ដែល​ដ៏​ជា​ធីតា​ស្មោះ​ស្ម័គ្រ ឬ មិន​ស្មោះ​ស្ម័គ្រ តែ​ដើម្បី​នឹង​បដិបត្តិការ​ឲ្យ​សម​ព្រះ​រាជ​ហឫទ័យ​ក្នុង​រឿង​នេះ ទើប​ទ្រង់​ឲ្យ​ចាត់​ការ ១ យ៉ាង ដែល​ទ្រង់​ជឿ​មាំ​ក្នុង​ព្រះ​ហឫទ័យ​ថា នឹង​ធ្វើ​បាន​ក៏​តែ​អរជុន​មួយ​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ គឺ​ទ្រង់​ឲ្យ​ធ្វើ​មហា​ធនូ ១ ធំ និង​រូប​ត្រី​មាស ១ ឲ្យ​យក​ទៅ​ព្យួរ​លើ​សសរ​ខ្ពស់ មាន​ចក្រ​វិល​ឆាល់​អំពី​ក្រោម ក្នុង​រឿង​នេះ​មាន​ខ​សន្យា​ថា អ្នក​ដែល​ជា​គូ​ព្រេង​របស់​ព្រះ​រាជ​ធីតា តោង​អាច​យិត​មហា​ធនូ​នោះ បាន​ដោយ​កម្លាំង​ដាក់​ព្រួញ​ផ្គង​បាញ់​ចាញ​ទៅ ឲ្យ​ព្រួញ​រត់​ទៅ​តាម​ចន្លោះ​ស្លាប​ចក្រ កុំ​ឲ្យ​ប៉ះ​ពាល់​ស្លាប​ចក្រ រហូត​ទៅ​ត្រូវ​ភ្នែក​ត្រី​មាស ដែល​ព្យួរ​ខាង​លើ ឲ្យ​ត្រី​នោះ​ធ្លាក់​ចុះ​ដល់​ដី អនុញ្ញាត​ឲ្យ​អ្នក​ធ្វើ​ការ​ប្រឡង ដណ្ដើម​យក​នាង​រាល់ ៗ គ្នា បាញ់​តែ​ប្រាំ​ព្រួញ​ប៉ុណ្ណោះ ព្រោះ​ហេតុ​នោះ​បណ្ដាល​អ្នក​បាញ់​ទាំង​ប៉ុន្មាន ទ្រង់​ជឿ​ថា មាន​តែ​អរជុន​ប៉ុណ្ណោះ អាច​បាញ់​ត្រូវ​វង់​សម្គាល់​បាន ។

សម្រាប់​ក្នុង​ការ ស្វយម្ពរ​នេះ​ព្រះ​ចៅ បញ្ចាល​រាជ មាន​ព្រះ​រាជ​បញ្ជា​ឲ្យ​ចូល​ចាំង​ជម្រះ​ទី​កន្លែង​ដ៏​ធំ​ហើយ​ឲ្យ​សង់​ព្រះ​ពន្លា​ដាស​សំពត់​ស​មាន​កំពូល​យ៉ាង​មណ្ឌប​បិទ​មាស ប្រដាប់​មណី​ផ្សេង ៗ ច្រាល​រន្ទាល​មាន​ការ​លៀង​ភោជនាហារ និង​ល្បែង​លេង​នានា​ក្នុង​ព្រះ​រាជ​វាំង ក្នុង​វេលា​មុន​ប្រឡង​ធនូ​សិល្ប​ប្រមាណ​ជាង​ពីរ​សប្ដាហ៍ (ជាង​ពីរ​អាទិត្យ) លុះ​ដល់​ថ្ងៃ​ប្រឡង​ក្សត្រិយ៍​ទាំងឡាយ ដែល​ប្រាថ្នា​ព្រះ​រាជ​ធីតា​ជា​បំណាច់​ថ្វី​ដៃ ក៏​នាំ​គ្នា​មក​សន្និបាត​អង្គុយ​ចាំ​ត្រៀបត្រា​តាម​ទី​កន្លែង​របស់​ខ្លួន ក្នុង​រោង​ទង​មុខ​ព្រះ​ពន្លា​ហ្លួង​អង្គុយ​ដំ​កង់​ជា​វង់ ដូចជា​រូប​ព្រះ​ច័ន្ទ​ពាក់​កណ្ដាល​ដួង​បែរ​មុខ​ទៅ​ព្រះ​ពន្លា ។

លុះ​ក្សត្រិយ៍​ទាំងឡាយ​អង្គុយ​រៀបរយ​ស្រួល​ហើយ នាង ទ្រៅ​បទី ក៏​ស្ដេច​យាត្រា​ចូល​មក​ថ្កាន​ទី​ប្រជុំ ព្រះ​ហស្ថ​ដ៏​ទន់​ភ្លន់ ដូច​ប្រមោយ​ព្ធរាវណ៌ ក៏​កាន់​ភួង​មាល័យ​មួយ​មក​ផង ភួង​មាល័យ​នេះ​ប្រៀប​ដូច​ព្រះ​វលញ្ចករ (ត្រា) ដែល​នាង​នឹង​គប្បី​ប្រថាប់​ក្នុង​ការ​រើស​គូ​ស្ងួន​របស់​នាង​ឲ្យ​ដាច់​ខាត​ទៅ ។

បណ្ដា​ក្សត្រិយ៍​ដែល​ប្រជុំ​ក្នុង​ការ​ស្វយម្ពរ​គ្រា​នោះ មាន ទុរយោធន៍ កណ៌ បាណ្ឌព​កុមារ បង​ប្អូន ៥ អង្គ ក្រិស្ណ ពលរាម ជា​អនុជ ក្រិស្ណ ក្សត្រិយ៍​យាទព​ច្រើន​អង្គ ព្រះ​រាជា សិន្ទូ ព្រម​ទាំង​ឱរស (មិន​ប្រាកដ​ថា​ប៉ុន្មាន​អង្គ) ព្រះ​រាជា​ចេតិ ព្រះ​រាជា​កោសល ព្រះ​រាជា​ម័ទ្រ នៅ​មាន​ក្សត្រិយ៍​ក្រៅ អំពី​ដែល​ចេញ​ព្រះ​នាម​មក​ហើយ​ជា​ច្រើន​អង្គ តែ បាណ្ឌព​កុមារ ទាំង ៥ មិន​បាន​ចូល​ទៅ​អង្គុយ​ក្នុង​ចំណោម ក្សត្រិយ៍​អម្បាល​ណោះ​ទេ ទៅ​អង្គុយ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​ព្រាហ្មណ៍​មួយ​ពួក​ផ្សេង ព្រោះ​ទ្រង់​ប្លម​ជា​ព្រាហ្មណ៍​មក​ក្នុង​វេលា​នោះ ភ្នែក​មនុស្ស​ទាំងអស់​ក្នុង​វេលា​នោះ​សម្លឹង​មើល​តែ​ឆោម​លំអ​នៃ​នាង ទ្រៅ​បទី ទី​សន្និបាត​នោះ សូម្បី​មាន​មនុស្ស​ច្រើន​ច្រៀតបៀត​ញៀតញាត់​គ្នា​ទាំង​ម្ល៉ឹង​ក៏​ស្ងាត់​សម្លេង​ឈឹង​ភ្លាម ក្នុង​ខណៈ​ដែល​ធូស្តទយុម័ន ជា​អនុជ​របស់​នាង ទ្រៅ​បទី សូត្រ​ប្រកាស​តាម​ប្រវេណី​ដូច្នេះ ។

ព្រះ​អង្គ​ម្ចាស់​ក្សត្រី ទ្រៅ​បទី ទ្រង់​នៅ​ឆោម​ឆើតឆាយ មក​ឈរ​នៅ​ទី​នេះ ៗ អ្នក​ណា​អាច​យិត​ធនូ​នេះ​បាន​ហើយ បាញ់​រហូត​កង​ចក្រ​ដែល​កំពុង​វិល​ទៅ​ប្រហារ​ភ្នែក​ត្រី​ខាង​លើ​ឯ​ណោះ បើ​អ្នក​នោះ​ឯង​ជា​ផៅ​អ្នក​នេះ​សោត​និង​បាន​នាង​ចា​បាទ​បរិចារិកា ។

សូត្រ​ប្រកាស​ស្រេច​ហើយ ក៏​ទ្រង់​សូត្រ​បញ្ជី​រាយ​នាម​វង្ស និង​ប្រវត្តិ​ដោយ​សង្ខេប ពណ៌នា​គុណ​សម្បត្តិ​នៃ​ក្សត្រិយ៍​អំបាល​នោះ​ឲ្យ​នាង​ស្ដាប់​ហើយ​ឲ្យ​នាង​យក​ភួង​មាល័យ​ទៅ​បំពាក់​អ្នក​នោះ​ដែល​បាញ​ត្រូវ​វង់​តាម​ដែល​ប្រកាស​មក​ហើយ ។

លំដាប់​នោះ ក៏​ចាប់​ផ្ដើម​ប្រឡង​ធនូ​សិល្ប​រើស​ស្នាដៃ​ពូកែ ក្សត្រិយ៍​អំបាល​នោះ ខ្លះ​ក៏​នឹក​រា​ក្នុង​ព្រះ​ហឫទ័យ ដែល​មើល​ទៅ​ឃើញ​មហា​ធនូ​ដ៏​សម្បើម​និង​វង់​ដែល​ចាំ​តែ​គេច​ព្រួញ​ធនូ គិត​ថា​ម្ដេច​ក៏​បាញ់​មិន​ត្រូវ ឲ្យ​គ្រាន់​តែ​យិត​ធនូ​បាន​ក៏​រាប់​ថា​វិសេស​ណាស់​ទៅ​ហើយ ក្សត្រិយ៍​ទាំងឡាយ​ចូល​ទៅ​ប្រឡង​ម្ដង ១ អង្គ ៗ រួច​ហើយ​ក៏​ត្រឡប់​មក​អង្គុយ​តាម​ដើម​វិញ ដោយ​មិន​វិសេស​ប្លែក​អ្វី ធ្វើ​ឲ្យ​តែ​អ្នក​អង្គុយ​ចាំ​មើល លប​អស់​សំណើច​លេង​តែ​សាមី​ខ្លួន មាន​តែ​សេចក្ដី​ទោមនស្ស តូច​ចិត្ត​ពន់​ប្រមាណ ដែល​ខុស​គំនិត​គិត​ទុក​មក​នោះ​បែរ​ជា​មិន​សម​ប្រាថ្នា ព្រះ​ភក្ត្រ​មិន​ស្រួល​តែ​រាល់​អង្គ​ពួក​អ្នក​ច្បាំង​ដែល​ល្បី​ឈ្មោះ​ទាំង​ប៉ុន្មាន កាល​ដើរ​ទៅ​ជិត​មហា​ធនូ ក៏​ឲ្យ​រន្ធត់​មុខ​ស្លេក​ស្លាំង មិន​អាច​នឹង​លើក​មហា​ធនូ​នោះ​រួច​ឡើយ ខ្លះ​ដើរ​ចូល​ទៅ​ខែង​រែង​ជាង​គេ ដោយ​អំណាច​មានះ​ខំ​ធ្វើ​ឫក​ឡើង តែ​ក៏​គង់​ត្រឡប់​មក​អង្គុយ​ដដែល​វិញ មិន​ប្លែក​ទៅ​ជាង​អ្នក​មុន ៗ ទាំង​ពួង អ្នក​ដែល​ធ្វើ​ការ​មិន​សម្រេច​អម្បាល​នោះ ខ្លះ​ក៏​ក្លែង​ធ្វើ​ទឹក​មុខ​ឲ្យ​រីករាយ តែ​សេចក្ដី​អៀន​ខ្មាស​ក្នុង​ចិត្ត ខ្លះ​ក៏​ធ្វើ​ជា​ញញឹម​បែប​ស្ងួត ៗ ។

លំដាប់​នោះ កណ៌ ជា​មនុស្ស​ខ្លាំង​ពូកែ​យ៉ាង​ចំណាប់ ដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់​មហា​ធនូ ចាប់​យិត​តម្លោះ​ធនូ​មក​បាន​ភ្លាម ព្រះ​ចៅ ទ្រុបទ និង​ឱរស ក៏​ស្ញើប​ក្នុង​ព្រះ​ហឫទ័យ ក្រែង កណ៌ ជា​មនុស្ស​ដែរ​ព្រះ​អង្គ​មិន​ស្គាល់​ជាតិ​កំណើត​ជា​ដូចម្ដេច ធ្វើ​ការ​សម្រេច តែ​មុន​នឹង​បាញ់​ចេញ​ទៅ​នាង ទ្រៅ​បទី បាន​ស្រែក​ប្រកាស​សេចក្ដី​បំណង​របស់​នាង​ថា នាង​មិន​សព្វ​ព្រទ័យ​នឹង កណ៌ ដ៏​ជា​បុត្រ​នាយ​សារថី កណ៌ ចេញ​ស្លក់​ទឹក​មុខ មាន​ក្រសែ​ឈាម​ទោស​ឡើង​ព្រល ៗ ទម្លាក់​ធនូ​ចុះ​ហើយ​ក៏​ត្រឡប់​មក​អង្គុយ​តាម​ដើម ។

នៅ​មាន​អ្នក​ចូល​ទៅ​ប្រឡង​ក្រោយ កណ៌ ទៀត​ជា​ច្រើន​បាន​ប្រឹងប្រែង​ក្លែង​ធ្វើ​មានះ​ខែង​រែង តែ​ក៏​មិន​សម្រេច​ដូច​ប្រាថ្នា ខ្លះ​ខិតខំ​ហួស​កម្លាំង ភ្លាត់​ចំណាប់​ដួល​ដេក​ច្រខែង​លើ​ផែន​ពសុធា បណ្ដា​អ្នក​អង្គុយ​មើល​ទាំង​ប៉ុន្មាន ក៏​នាំ​គ្នា​សើច​លាន់ ដោយ​ឃើញ​ថា​ជា​រឿង​គួរ​អស់​សំណើច​ពួក បាណ្ឌព​កុមារ ដែល​អង្គុយ​នៅ​ក្នុង​កំឡុង​ពួក​ព្រាហ្មណ៍ ឃ្លាត​អំពី​ពួក​ក្សត្រិយ៍​ទៅ​បន្តិច អង្គុយ​មើល​ការ​គេ​ព្រងើយ ហាក់បី​ដូច​ជា​គ្មាន​កិច្ចការ​អ្វី​ជា​មួយ​នឹង​គេ​ក្នុង​ថ្ងៃ​នោះ​ទេ ខណៈ​នោះ មាណព​ឆោម​ស្រស់​ប្រិមប្រិយ​មួយ​នាក់ ក្រោក​ដើរ​ចេញ​មក​អំពី​ពួក​ព្រាហ្មណ៍​អម្បាល​នោះ បណ្ដា​អ្នក​ប្រជុំ​នៅ​ទី​នោះ ក៏​នាំ​គ្នា​សើច​ឃឹក ៗ ទួទៅ​ទាំង​ព្រះ​លាន ព្រោះ​មក​នឹក​អស់​សំណើច​ក្នុង​ចិត្ត​ថា ព្រះ1 អ្នក​រៀន​តែ​ធម្ម​ធម្មោ ម្ដេច​ក៏​ក្លា​មក​ប្រកួត​អួត​ថ្វី​ដៃ​នឹង​ក្សត្រិយ៍​ជាតិ​អ្នក​ចម្បាំង​ដែរ ។

អាស្រ័យ​ហេតុ​នោះ​ព្រាហ្មណ៍​ខ្លះ​ដែល​អង្គុយ​នៅ​ទី​នោះ ទើប​និយាយ​ឃាត់​ព្រាហ្មណ៍​កម្លោះ​អ្នក​រួម​ភេទ​ជា​មួយ​គ្នា​នោះ​ថា កុំ​ទៅ​ប្រឡង​នឹង​គេ​អី អ្នក​ខ្លះ​និយាយ​ថា ជាតិ​ព្រាហ្មណ៍​រមែង​មាន​ថ្វី​ដៃ​គ្រប់​យ៉ាង ទាំង​ការ​គិត​អាន ទាំង​ការ​ប្រើ​អាវុធ​ផ្សេង ៗ មិនមែន​ចេះ​តែ​រឿង​សីល​ពរ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ អ្នក​ខ្លះ គ្រាន់​តែ​សម្លឹង​មើល​ព្រាហ្មណ៍​កម្លោះ​នោះ ដោយ​សេចក្ដី​អស្ចារ្យ​ឥត​មាន​ស្រដី​ថា​អ្វី ព្រាហ្មណ៍​កម្លោះ​ដោយ​គ្រឿង​យោគី ដ៏​ធ្វើ​ដោយ​ស្បែក​ម្រឹគ​ចេញ​គរ​ទុក​ក្នុង​ទី​ម្ខាង ហើយ​ដើរ​ចូល​ទៅ​កណ្ដាល​ស្នាម​យ៉ាង​រាជសីហ មើល​ទៅ​ទ្រូង និង​ស្មា​សាយ​ចង្កេះ​មូល​យ៉ាង​វាសុទេវិន ដើរ​ប្រទក្សិណ​ព្រម​ទាំង​ភាវនា​តែ​ក្នុង​ចិត្ត ចំណែក​ឯ​ភ្នែក​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ពាន់ ក៏​សម្លឹង​ចំពោះ​សំភី​មើល​តែ​ឆោម​ព្រាហ្មណ៍​កម្លោះ ៗ នោះ ក៏​កែ​ក្រាយ​ចាប់​លើក​មហា​ធនូ​ឡើង យិត​តម្លោះ​ក្រឹត មក​ដោយ​កម្លាំង​ដ៏​មហិមា បណ្ដា​អ្នក​អង្គុយ​មើល​ជុំ​វិញ​ស្នាម ក៏​ទះ​ដៃ​លាន់ នាំ​គ្នា​និយាយ​សរសើរ​ផ្សេង ៗ ត្រឹម​តែ​យិត​ធនូ​ទន់​មក​បាន​ប៉ុណ្ណេះ នៅ​មិន​ទាន់​អស់​រឿង នៅ​មាន​ការ​ដែល​សំខាន់​ជាង​នេះ​ដែល​គេ​ត្រូវ​ធ្វើ គឺ​បាញ់​ត្រូវ​វង់ អ្នក​មើល​ទាំងអស់​ឈប់​មើល​ឆោម​ព្រាហ្មណ៍ នាំ​គ្នា​សម្លឹង​ឆ្ពោះ​តែ​ទៅ​ត្រង់​វង់ មិន​បាន​ដាក់​ភ្នែក ព្រោះ​ជា​វេលា​ដ៏​សំខាន់ យក​ឈ្នះ​យក​ចាញ់​គ្នា​ក្នុង​វេលា​ប្រមាណ​មួយ​មីនុត​ទៀត​ប៉ុណ្ណឹង2 ។

គ្រា​នោះ​ព្រាហ្មណ៍​ក៏​ទម្លាក់​ក្រាញ់​កែ​ក្រាយ​រំពើន ហើយ​ស្រងេវ​នេត្រ​តម្រង់ លែង​តម្លោះ​ធនូ​ខ្វាប់​ចេញ​ទៅ​ប្រហារ​ភ្នែក​ត្រី​មាស​ធ្លាក់​ចុះ​ដល់​ធរណី ខាង​អ្នក​មើល​ក៏​ទះ​ដៃ​ប្រែស​ ៗ លាន់​ទាំង​ស្នាម​ធំ អ្នក​ដែល​មាន​ជ័យ​នោះ​ជា​អ្នក​ណា​ក៏​តាម គេ​មិន​ត្រូវ​ការ​នឹង​គិត​យក​មក​ជា​អារម្មណ៍ គេ​ត្រូវការ​តែ​សប្បាយ​ជា​ការ​ធំ និង​ត្រូវ​ការ​ឲ្យ​ដឹង​ផល​ជា​បំផុត​នៃ​ការ​នោះ ដែល​កំពុង​តែ​ឃ្លាន​ដឹង​រាល់​គ្នា គឺ​បាញ់​ត្រូវ ឬ​មិន​ត្រូវ​ប៉ុណ្ណោះ ។

តែ​កាល​ណា​ពួក​ក្សត្រិយ៍ អ្នក​ទ្រង់​មាលា​សៀត​រោម​សត្វ ឬ ទ្រង់​ឆ្នួត ដើរ​ត្រង់​ទៅ​កាន់​ទី​ធនូ​សិល្ប​ម្ដង ៗ ទ្រូង​នាង ទ្រៅ​បទី ក៏​ជួល​ច្រាល​ឡើង​មក​កាល​នោះ ត្រី​មាស​ដែល​ព្យួរ​តែងតោង​លើ​កង​ចក្រ ជា​គ្រឿង​សម្គាល់​យថាកម្ម​របស់​នាង ឥឡូវ​នេះ នាង​ក៏​កាន់​តែ​រីករាយ​ក្នុង​ហឫទ័យ​ខ្លះ​ហើយ ចិត្ត​របស់​នាង​នៅ​ចាប់​ប្រតិព័ទ្ធ​នឹង​ប្រុស​កម្លោះ ដែល​មាន​ស្បែក​ខ្លា ជា​គ្រឿង​ដណ្ដប់​កាយ​នោះ តាំង​តែ​គេ​ឈាន​ជើង​ទៅ​កណ្ដាល​ស្នាម នាង​ក៏​នឹក​ស្នេហា​ជាង​ក្សត្រិយ៍​ទាំងឡាយ ដែល​ទ្រង់​ប្រែ​ពណ៌​ស្វាយ ទោះបី​នាង​មិន​បាន​គិត​ទុក​ពី​ដើម​ថា ប្រុស​កម្លោះ​នោះ​នឹង​ចូល​មក​ធ្វើ​ការ​ប្រកួត​ថ្វី​ដៃ​នឹង​គេ​ក៏​ពិត តែ​ខណៈ​ដែល​គេ​ឈរ​កណ្ដាល​ស្នាម​នឹង​ធ្វើ​ការ​ប្រឡង ចិត្ត​របស់​នាង​រំជួល ដោយ​ចង់​ឲ្យ​គេ​បាន​ទទួល​សេចក្ដី​អំណរ​វេលា​នេះ ក៏​សម​ដូច​មនោ​រថ​របស់​នាង​ហើយ នាង​ញញឹម​ដោយ​អារម្មណ៍​ដ៏​រីករាយ ទើប​យាង​យាត្រា​ទៅ​រក​អ្នក​ដ៏​មាន​ជ័យ​ដោយ​រួសរាន់ យក​ភួង​មាល័យ​ទៅ​បំពាក់​ក ឲ្យ​ប្រុស​កម្លោះ ជា​គ្រឿង​ប្រកាស​សិទ្ធិ​ជា​ដាច់​ខាត​ថា ប្រុស​កម្លោះ​នេះ​ជា​គូ​ភិរម្យ​របស់​នាង បីដូច​ជា​ប្រថាប់​ដោយ​ព្រះ​វលញ្ចករ ។

ការ​ដែល​មើល​ទៅ​ឃើញ ទ្រៅ​បទី យក​ភួង​ផ្កា​ទៅ​បំពាក់​ឲ្យ​អ្នក​មាន​ជ័យ​នោះ បណ្ដា​អ្នក​រួម​ការ​ប្រឡង​ជា​មួយ​គ្នា តែ​មិន​សម្រេច​សម​ប្រាថ្នា នាំ​គ្នា​មក​អង្គុយ​ជូត​ញើស​នោះ ក៏​បណ្ដាល​ឲ្យ​កើត​សេចក្ដី​ឫស្យា និង​សេចក្ដី​ឈឺ​ចិត្ត រោល​រាល​ក្នុង​ចិត្ត​មហិមា នឹង​ទប់ទល់​អាត្មា​ពុំ​បាន ក៏​ប្រឹក្សា​គ្នា​ហើយ​យល់​ឃើញ​ព្រម​គ្នា​ថា ត្រូវ​តែ​សម្លាប់​អ្នក​ដែល​មាន​ជ័យ ដែល​មិន​ប្រាកដ​នាម​នេះ​មួយ​រំពេច​ជា​ដាច់​ខាត នឹង​ទុក​វា​ឲ្យ​រស់​នៅ​និង​កើត​សេចក្ដី​អប្ប​យស​ដល់​គេ​ឯង​រាល់​គ្នា​ទួទៅ ត្បិត​វា​ជា​យាចក​ដើរ​តែ​សូម​ទាន​គេ​តាម​ថ្នល់ ហើយ​មក​បាន​ធីតា​ក្សត្រិយ៍ ជា​បាទ​បរិចារិកា​ដូច្នេះ ធ្វើ​ឲ្យ​អាម៉ាស់​មុខ ធ្វើ​ឲ្យ​អាប់​ឱន​កិត្តិយស ព្រោះ​វា​មក​មើល​ងាយ​រាជ​ត្រកូល កំពូល​ឥសូរ​របស់​យើង ត្រូវឃុំ​ខ្លួន​នាង ទ្រៅបទី ទុក​ព្រោះ​ជា​ស្រី​អត់​ខ្មាស ដាក់​ខ្លួន​បន្ទាប​ត្រកូល​សុខ​ចិត្ត​យក​ព្រាហ្មណ៍​អនាថា​ជា​ភស្ដា​មើល​ងាយ​បារមី​ព្រះ​បិតា និង​ព្រះ​រាជា​ទាំងឡាយ ដ៏​ជា​រាជ​សម្ពន្ធ​មិត្រ​សឹង​ទ្រង់​នូវ​កិត្តិយស​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់ យើង​រាល់​គ្នា​នឹង​មើល​ចំណាំ​តទៅ​ទៀត​ពុំ​បាន​ឡើយ។

ភ្លាម​ស្រែក​គំរាម​លាន់​ដោយ​ក្រោធ​ក្ដាត់ ពួក​ក្សត្រិយ៍​អ្នក​ធនូ​សិល្ប​ទាំង​ប៉ុន្មាន ក៏​លោក​ចេញ​អំពី​កន្លែង រាំ​ក្របី​ចិញ្ចែង​ចូល​ទៅ​រក​ព្រាហ្មណ៍​កម្លោះ ដែល​បាន​នាង​ជា​បំណាច់ កើត​តស៊ូ​គ្នា​ឡើង​ជា​កោលាហល គ្មាន​អ្នក​ណា​អាច​នឹង​រម្ងាប់​បាន ការ​យម្ពរ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ការ​កាប់​សម្លាប់​គ្នា​កណ្ដាល​ស្នាម​ធំ ក្សត្រិយ៍​ទាំងឡាយ​ដែល​មក​ដើម្បី​បាន​នាង ត្រឡប់​ជា​មក​ដេក​រនៀល​លើ​ផែន​ពសុធា​នាំ​គ្នា​ចូល​មក​ក្នុង​អន្ទាក់​មច្ចុរាជ​ដោយ​អង្គឺ​ហេតុ​ដ៏​គួរ​សម កណ៌ ជា​អ្នក​ល្បី​នាម​បាន​ចូល​ប្រឡង​យុទ្ធ​និង​ពួក​ព្រាហ្មណ៍​អ្នក​មាន​ជ័យ ត​ទល់​គ្នា​ល្មួត​អស់​វេលា​ជា​យូរ មួយ​ចាក់ មួយ​កាប់ មួយ​កាប់ មួយ​កាត់ មួយ​កែង មួយ​គេច កែ​ក្រាយ​រា​រង មួយ​រុក​មួយ​រុញ​សង្ខុញ​ចូល​ជិត សង្ឃ​ករិរោម​ត​រេរា​រាំ​ខ្ញង់​កល​បីដូច​ខ្យល់​កំបុត​ត្បូង ប្រហារ​ត្រូវ​ដៃ​ជើង​ព្រាហ្មណ៍​ដោយ​ព្រួញ​ធនូ​ជា​ច្រើន​អន្លើ រាប់​ថា​បាញ់​ត្រង់​គ្រាន់​បើ ។

ទ្រៅបទី វេលា​នោះ​ជា​ទុក្ខ​តឹង​ទ្រូង​ណាស់​ណា នឹក​ប្រទេច​ផ្ដាសា​មរត៌ក​នៃ​សេចក្ដី​លំអ​ឆោម​របស់​នាង​តែ​ក្នុង​ចិត្ត ដែល​ជា​ហេតុ​ឲ្យ​កើត​កាប់​សម្លាប់​គ្នា លោហិត​ច្រាល​ពាស​ស្នាម តែ​ត​មក​បន្តិច នាង​ក៏​រម្ងាប់​ទុក្ខ​នោះ​បាន ដោយ​ឃើញ​ថា​ខ្លួន​នាង​គ្មាន​មន្ទិល​សៅហ្មង ប្រការ ១ ទៀត ជីវិត​របស់​ប្រុស​ដែល​ជា​គូ​របស់​នាង​សោត ក៏​ប្រាស​ចាក​អន្តរាយ ត្បិត​វេលា​នេះ កណ៌ ឈប់​តស៊ូ​ហើយ ដោយ​ឃើញ​ថា​បើ​ពួក​គេ​ខំ​តស៊ូ​ទៅ ក៏​គង់​ស្លាប់​ក្នុង​កណ្ដាល​ដៃ​ព្រាហ្មណ៍​កម្លោះ​នេះ​ជា​មិន​ខាន គិត​ដូច្នោះ​ហើយ​គេ​ក៏​ស្រែក​សួរ​ព្រាហ្មណ៍​នោះ​ជា​ផ្លូវ​ញ៉ម​ខ្លាច​ថ្វី​ដៃ​ថា ម្នាល​លោក​ លោក​ជា​ត្រកូល​ព្រាហ្មណ៍​មែន ឬ តែ​ភាព​និង​មានះ​របស់​លោក​សម្ដែង​ឲ្យ​ឃើញ​ថា មិន​មែន​ជា​ត្រកូល​ព្រាហ្មណ៍​ឯ​ណា​មាន​ថ្វី​ដៃ អាច​នឹង​មក​ត​ដៃ​និង​ក្សត្រិយ៍​បាន វៀរ​លែង​តែ​បរសុរាម (រាមា​សូរ) ដែល​ប្រាកដ​​តាម​បរម្បរា​គតិ​ថា បាន​ប្រហារ​ក្សត្រិយ៍​ទួទៅ ទាំង​លោក ឯ​យាចក​អានាថា ធ្លាប់​តែ​ដើរ​សូម​ទាន​គេ​រាល់​ផ្ទះ​រាល់​រៀន​ផ្សារ និង ថា​ជា​អ្នក​ស្ទាត់​ចម្បាំង​មិន​បាន​ពិត​ដូច្នេះ បណ្ដា​អ្នក​ចម្បាំង​ដូច​គ្នា គ្មាន​អ្នក​ណា​មាន​ថ្វី​ដៃ​ច្បាំង​ល្អ​ដូច អរជុន ក្នុង​ពពួក​មនុស្ស​ដែល​គ្រង​ជីវិត​របស់​នៅ​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ និង​ត​ដៃ​នឹង​យើង​បាន ក៏​តែ​មួយ អរជុន ប៉ុណ្ណោះ ក្រៅ​អំពី​នោះ​គ្មាន ។

ព្រាហ្មណ៍​កម្លោះ​ញញឹម​តប ហើយ​ដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់​ទី​កន្លែង​ដើម ទ្រៅបទី ក៏​លី​លា​តាម​គូ​ស្ងួន​របស់​នាង​ទៅ ។

បានចុះផ្សាយក្នុង រឿងមហាភារតយុទ្ធ. Leave a Comment »

រឿងមហាភារតយុទ្ធ ភាគទី៣៖អវាហមង្គលនៃនាងទ្រៅបទី

ស្រី​អនាថា អាស្រ័យ​នៅ​ក្នុង​រោង​នាយ​ស្មូន​ឆ្នាំង ចាំ​មើល​ផ្លូវ​កូន​ទាំង ៥ ដែល​នាំ​គ្នា​ទៅ​មើល​ការ​ស្វយម្ពរ​នាង ទ្រៅបទី បុត្រ​ទៅ​បាត់​យូរ​ពេក​ខុស​ពេល​វេលា នាង​ក៏​ព្រួយ​ក្នុង​ចិន្ដា ក្រែង​ថា​កើត​ហេតុ​ភេទ​ភ័យ​ឡើង​ក្នុង​ស្រុក​គេ ខណៈ​នោះ នាង​ឮ​សូរ​សន្ធឹក​ជើង​ដើរ​ចូល​មក​ដល់ ដឹក​ទាំង​ដៃ​នាង​ក្រមុំ​មួយ​មក​ផង សឹង​តែ​កាយ​ដោយ​គ្រឿង​ប្រដាប់​ដ៏​វិចិត្រ សុទ្ធ​តែ​ពេជ្រ-និល​ចិន្ដា​ព្រោង​ព្រាយ ខណៈ​ដែល​បែរ​ទៅ​ឃើញ​នាង​ធីតា​ទ្រង់​នូវ​ឆោម​ឆើត​ឆាយ សេចក្ដី​បីតិ​ត្រេកអរ​ក៏​ផ្សាយ​សព្វ​សារព៌ាង្គ​រាង​កាយ គ្រាន់​តែ​ក្រឡេក​ទៅ​ឃើញ នាង​ក៏​នឹក​រឿង​រហូត មាតា​និង​បុត្រ​ក៏​សន្ទនា​ប្រាស្រ័យ​គ្នា​តាម​ទំនៀម ព្រះ​រាជ​កុមារ​ទាំង ៥ ក៏​ទូល​រៀបរាប់​រឿង​សិទ្ធិ​ជោគ​ដែល​ខ្លួន​ធ្វើ​ការ​មាន​ថ្វី​ដៃ ឲ្យ​នាង ជននី ស្ដាប់ តាំង​ពី​ដើម​ដល់​ចុង ។

ឥឡូវ​នេះ នឹង​សម្ដែង​អំពី​ហេតុ​ការណ៍ ដែល​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ក្នុង​ព្រះ​រាជ​វាំង​ក្រុង​បញ្ចាល ព្រះ​រាជ ទ្រុបទ ប្រថាប់​ក្នុង​បន្ទប់​ក្រឡា​ព្រះ​បន្ទំ​តែ​មួយ​ព្រះ​អង្គ ក្រៅ​អំពី​នោះ​ក៏​មាន​អ្នក​ថ្វាយ​ង៉ាន​ផ្លិត (អ្នក​បក់​ថ្វាយ) ទ្រង់​ជញ្ជឹង​ជ្រប់​ដល់​ព្រះ​គ្រោះ​របស់​ព្រះ​អង្គ បន្តិច​ស្ដេច​ក្រោក​ឡើង​ទឹង​តាំង​ធាក់​អ្នក​នេះ​អ្នក​នោះ ដែល​នៅ​ជិត​ថ្វាយ​ង៉ាន​ផ្លិត​ក្នុង​វេលា​នោះ ខណៈ​នោះ​ព្រះ​រាជ​ឱរស​ចូល​ទៅ​គាល់​ក្នុង​បន្ទប់ មាន​ភក្ដ្រ​ផូរផង់​ញញឹម​ញញែម​រីករាយ​ព្រះ​រាជា​ធ្វើ​ព្រះ​ភក្ដ្រ​តឹងធ្មឹង​ទៅ​រក​ឱរស លុះ​ស្វាង​ព្រះ​ក្រោធ​ហើយ​ត្រាស់​សួរ​ថា ទ្រៅបទី នៅ​ឯ​ណា អ្នក​ណា​បាន​នាង ឱ​កូន​សំឡាញ់​ឪពុក ព្រះ​សូរ​សៀង​ដែល​ត្រាស់​ចេញ​មក ញ័រ​ហើយ​ស្អក​ស្អា ទ្រង់​គង់​ស្ងៀម​បន្តិច​ត្រាស់​តទៅ​ទៀត​ថា ឱ​កូន​ឪពុក អំពី​នេះ​ជាដើម​ទៅ​នាង​តោង​ដើរ​សូម​ទាន​គេ​ចិញ្ចឹម​ពោះ​រាល់​មាត់​ទ្វារ​ផ្ទះ​អ្នក​ដទៃ ទាន​វត្ថុ​ដែល​បុគ្គល​លះ​ដោយ​ការុណ្យ​ចិត្ត និង​ប្រាណី​នេះ​ឯង ជា​រាជ​បណ្ដាការ​របស់​នាង ភាជន ដែល​នាង​កាន់​ត្រាច់​សូម​ទាន​គេ​នោះ ទុក​ជា​គ្រឿង​ប្រដាប់​ត្បូង​របស់​នាង អនិច្ចា​ឪពុក​នឹង​ទ្រាំ​អត់​សេចក្ដី​វេទនា​អស់​នេះ​បានឬ កាល​ឃើញ​កូន​ស្រី​ស្ពាយ​យាម​នៅ​ស្មារ​ដើរ​សូម​ទាន​គេ ឪពុក​បាន​សាង​អកុសល​កម្ម​ទុក​អំពី​កាល​ណា​ហ៎្ន ទើប​បាន​ទទួល​សេចក្ដី​អវមាន (មើល​ងាយ) ដូច​នេះ អនិច្ចា ឪពុក​រម្ងាប់​ទុក្ខ​ក្នុង​រឿង​នេះ​មិន​បាន ហើយ​ព្យាយាម​ដូចម្ដេច ៗ វា​ក៏​មិន​បាត់​ក្រំ​ក្នុង អាពុក​ប្រឹង​អត់​សង្កត់​ណាស់ ទាស់​តែ​ស្គម​ទ្រម​ខ្លួន របស់​ដែល​ផុត​វិស័យ​សតិ​បញ្ញា​នឹង​កែ​ខៃ ឬ​អស់​ផ្លូវ​នឹង​ដើរ​ហើយ ឪពុក​នឹង​ធ្វើ​ម្ដេច​បាន ឪពុក​តាំង​ចិត្ត​ថា​នឹង​លើក​ឲ្យ​ទៅ​អរជុន តែ​ព្រះ​ដ៏​ធំ​ជា​ម្ចាស់​សួគ៌​មក​បណ្ដាល​ឲ្យ​ឃ្លៀង​ឃ្លាត​ទៅ​យ៉ាង​ដទៃ ឪពុក​ដឹង​ច្បាស់​ហើយ​ថា ការ​យំ​ខ្សឹកខ្សួល​មិន​ជា​ប្រយោជន៍ តែ​ទុក្ខ​នេះ​ជា​មរណ​ទុក្ខ​របស់​បិតា​ហើយ បិតា​មិន​អាច​នឹង​រម្ងាប់​បាន​បាន​ដោយ​ឧបាយ​យ៉ាង​ណា​ឡើយ ។

ធ្ឫស្ដ-ទយុម័ន ក្រាប​ទូល​ដោយ​សម្ដី​ដ៏​ល្ហែម​ថា បពិត្រ​ព្រះ​ជនក​នាថ សូម​ព្រះ​អង្គ​ចូល​បន្ទោរ​បង់​នូវ​សេចក្ដី​សោកសៅ​អស់​នេះ​ចេញ អំពី​ព្រះ​កោមល​ចុះ​ព្រះ​ករុណា អរជុន​ជា​អ្នក​បាន​នាង​ទៅ​ជា​ប្រាកដ​ហើយ ។

ព្រះ​រាជា​មាន​ព្រះ​អស្សុ​ជល​កំពុង​ហៀរ​ហូរ ក៏​ស្វាង​ចែស​ដោយ​ពលវ​បីតិ​ក្នុង​ខណៈ​នោះ ត្រាស់​សួរ​ជា​ប្រញាប់​ថា មែន​ឬ ឯង​ដឹង​បាន​យ៉ាង​ម្ដេច អើ​ឯង​និយាយ​ទៅ​មើល ។

ព្រះ​ឱរស​ទូល​ប្រព្រឹត្ត​ហេតុ​ថា កាល​ព្រាហ្មណ៍​នាំ​ព្រះ​នាង​បង (ព្រះ​ជេដ្ឋកគិនី) ទៅ​កាន់​ទី​សំណាក់ ទូល​ព្រះ​បង្គំ​បាន​លប​តាម​ទៅ​មើល​មិន​ឲ្យ​គេ​ឃើញ លុះ​គេ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​សំណាក់​របស់​គេ ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ផ្ទៀង​ត្រចៀក​លប​ស្ដាប់​អំពី​ក្រៅ​ទ្វារ បាន​ដឹង​រឿង​នេះ​ច្បាស់ ក្នុង​កាល​ដែល​និយាយ​រៀបរាប់​ឲ្យ​មាតា​គេ​ស្ដាប់ ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ទើប​ដឹង​បាន​ថា​ព្រាហ្មណ៍ ១ ពួក​គ្នា ៥ នាក់ ស្លៀក​ដណ្ដប់​ស្បែក​អម្រឹត​នោះ​គឺ បាណ្ឌវ​កុមារ​បង​ប្អូន​ទាំង ៥ ប្លម​អង្គ​មក​មុខ​គួរ​អាសូរ បាណ្ឌព​កុមារ និង​មាតា​បាន​សេចក្ដី​ព្រួយ​លំបាក​ជា​បំផុត ព្រោះ​ទុយោជន៍​គិត​ឫស្យា​ដុត​មន្ទីរ​របស់​គេ ដើម្បី​ឲ្យ​ស្លាប់​ក្នុង​គំនរ​ភ្លើង តែ​គ្រោះ​ជា ពាណ្ឌព​កុមារ​ដឹង​ខ្លួន​បាន​ជា​មុន ទើប​នាំ​គ្នា​រត់​តាម​ផ្លូវ​បាដាល រួច​អំពី​ភ័យ​មក បាន​នាំ​គ្នា​ដើរ​ផ្លូវ​មក​ជា​មួយ​នឹង​ពួក​ព្រាហ្មណ៍ ទាល់​តែ​មក​ដល់​ក្រុង​បញ្ចាល​នេះ ព្រះ​រាជា​ទ្រង់​ជឿជាក់​អស់​សង្ស័យ ទើប​ត្រាស់​ថា កូន​ឯង​ចូរ​ទៅ​ប្រាប់​អគ្គ​មហា​សេនា​បតី ឲ្យ​គេ​ទៅ​ស៊ើប​សួរ​យក​សេចក្ដី​ពិត​មក​ឲ្យ​បាន ។

ខ្ញុំ​រាជការ​មួយ​ពួក​ទទួល​រាជ​ឱង្ការ​ហើយ នាំ​គ្នា​ដើរ​សំដៅ​ទៅ​ផ្ទះ​ស្មូន​ឆ្នាំង មន្ត្រី​អម្បាល​នោះ​ចូល​ទៅ​ថ្វាយ​គំនាប់​បាណ្ឌព​កុមារ ហើយ​ម្នាក់​ក្នុង​ពួក​មន្ត្រី​ដែល​ទៅ​នោះ ទូល​ប្រព្រឹត្ត​ហេតុ​ដល់​រាជ​កុមារ​ដែល​បាន ទ្រៅបទី ថាៈ យើង​ខ្ញុំ​នាំ​គ្នា​សម្ដែង​សេចក្ដី​អំណរ​ដែល​លោក​មាន​ជ័យ​ការ​ដែល​លោក​សម្ដែង​ស្នាដៃ​ក្នុង​ថ្ងៃ​នេះ ពួក​អ្នក​ចម្រៀង​នឹង​ចង​ជា​បទ​កាព្យ​ទុក​សម្រាប់​សង្គីតប្រគំ​ច្រៀង ពួក​ចិន្ត​កវី​រាជ​ប្រាជ្ញ​ពង្សាវតារ​នឹង​ចារឹក​រឿង​នេះ ទុក​ក្នុង​ពង្សាវតារ​ឲ្យ​ខ្ចរខ្ចាយ និករ​ជាតិ​ទាំងឡាយ​ក៏​នឹង​មនសិការ​ចាំ​ទុក រហូត​កល្បាវសាន​ដោយ​ឆន្ទ​និយម កាល​ក្សត្រិយ៍​ទាំងឡាយ​បាញ់​មិន​ត្រូវ​វង់​នោះ ខត្តិយា​ធិបតី​របស់​យើង​ព្រួយ​ព្រះ​ហឫទ័យ​ថា ព្រះ​រាជ​ធីតា​របស់​ព្រះ​អង្គ គង់​តោង​នៅ​ជា​លីវ​សាវកែ​រក​គូ​គ្មាន​រហូត​ជីវិត រឿង​នេះ​ជា​ទុក្ខ​ធំ​គ្រប​សង្កត់​ព្រះ​ហឫទ័យ តើ​ឥឡូវ​នេះ​យើង​ខ្ញុំ​សូម​អរគុណ​លោក​យ៉ាង​ខ្ពស់​ដែល​លោក​បាន​កំចាត់​មេឃ​មីរ ពោល​គឺ​សេចក្ដី​កង្វល់​ដ៏​ធំ​សឹង​គ្រប​សង្កត់​ព្រះ​ហឫទ័យ​ព្រះ​ករុណា​ចេញ​ទៅ​បាន ក្នុង​វេលា​នេះ​យើង​ខ្ញុំ​យល់​ឃើញ​ថា ក៏​ល្មម​នាំ​មក​បញ្ចេញ​ចែក​គ្នា​ស្ដាប់​បាន ហើយ​មិន​មែន​ជា​ការ​ល្មើស ក្នុង​ការ​រក្សា​សេចក្ដី​សម្ងាត់​ក្នុង​ព្រះ​ហឫទ័យ​នោះ​ទេ គឺ​អំពី​ដើម​មក​ទ្រង់​បំណង​នឹង​ឲ្យ​អរជុន អ្នក​ដែល​ល្បី​នាម​ទួទៅ​ទាំង​សកល​ជម្ពូ​បាន​ធីតា​របស់​ព្រះ​អង្គ តែ​វេលា​នេះ​ក៏​ទ្រង់​ព្រះ​បីតិ​យ៉ាង​លើស​លន់ ព្រោះ​ព្រះ​ធីតា​មិន​តោង​នៅ​ជា​លីវ​សាវកែ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ឆ្ងល់​ខ្វល់​ព្រះ​ហឫទ័យ​ជា​ពន្លឹក ចង់​ជ្រាប​ជាតិ​ត្រកូល នឹង​ស្រុក​កំណើត​របស់​អ្នក​មាន​ជ័យ​រហូត​ដល់​វេលា​នោះ ដែល​មក​បាន​ដឹក​ដៃ ទ្រៅបទី ព្រះ​រាជ​ធីតា​មក ។

បាណ្ឌព​រាជ​កុមារ​អង្គ​ធំ (គឺ​យុធិស្ឋិរ) ទទួល​ភារៈ​ទទួល​និយាយ​ត​តប​ពួក​ខ្ញុំ​រាជការ​ដែល​មក ដោយ​ព្រះ​អង្គ​ឯង​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា ខ​សន្យា​ការ​ស្វយម្ពរ​ដែល​ស្ដេច​ក៏​ទ្រង់​ដ៏​ទ្រង់​នូវ​ឥស្សរស័ក្ដិ​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​របស់​អ្នក​ទាំងឡាយ បាន​ប្រកាស​ហើយ​នោះ​អ្នក​ទាំងឡាយ​នឹង​យើង​ទាំងអស់​គ្នា ក៏​បាន​ជ្រួតជ្រាប​សព្វ​គ្រប់​ហើយ អ្នក​ណា​ក៏​អាច​នឹង​ចូល​ទៅ​ប្រឡង​ល​ថ្វី​ដៃ​បាន​គ្រប់ ៗ គ្នា បណ្ដាល​ដែល​នៅ​ក្នុង​ទី​នោះ ឯ​ខ​សន្យា​នោះ​សុភាព​បុរស​នេះ​ណែ បាន​បដិព័ទ្ធ​ហើយ​ដោយ​ប្រពៃ ព្រោះ​ហេតុ​នេះ​ព្រះ​ធីតា​ជា​ម្ចាស់​របស់​អ្នក​ទាំងឡាយ​ទើប​បាន​ជា​គូ​ភិរម្យ​របស់​គេ ទោះបី​អាក្រក់​ល្អ​ក៏​តាម​យថាកម្ម ។

ពួក​ខ្ញុំ​រាជការ​អម្បាល​នោះ ចេញ​ទឹក​មុខ​ងឿង យុធិស្ឋិរ​មិន​ចង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រាជការ​ទាំង​នោះ​ងឿង​ឆ្ងល់ ទើប​ពោល​ទៅ​ទៀត​ថា មនុស្ស​ទួទៅ​គ្មាន​អ្នក​ណា​មួយ​ឡើយ​សង្ស័យ​ថា អរជុន​ជា​អ្នក​ចម្បាំង​ដ៏​ឯក​រក​គូ​ប្រៀប​គ្មាន ហើយ​តោង​មិន​សង្ស័យ​តទៅ​ទៀត​ថា អរជុន​ប្រាកដ មិនមែន​អ្នក​ដទៃ​មក​អំពី​ណា​ដែល​បាន​ព្រះ​ធីតា​ជា​ម្ចាស់​របស់​អ្នក យើង​សូម​សម្ដែង​សេចក្ដី​គាប់​ចិត្ត​នឹង​អនុមោទនា​ដល់​ចៅហ្វាយ​នាយ​របស់​អ្នក ដែល​បាន​ឃើញ​ការ​សម្រេច​ផល​តាម​ប្រាថ្នា នូវ​របស់​សឹង​គិត​ទុក​មក​ជា​យូរយារ​ហើយ​នោះ ។

កាល​ពួក​ខ្ញុំ​រាជការ​បាន​ស្ដាប់​ដូច​នោះ ក៏​ក្រោក​ឡើង​ព្រម​គ្នា ថ្វាយ​គំនាប់​ឱន​លំទោន​ហើយ​ក៏​លា​ទៅ សេចក្ដី​បំណង​របស់​គេ​វេលា​នេះ​ក៏​សម្រេច​ពិត​ឥត​សង្ស័យ មក​ល​សួរ​យក​ការ​ពិត​បាន តាម​ដែល​ម្ចាស់​ជីវិត​ប្រើ​មក គេ​ក៏​រីករាយ​នាំ​គ្នា​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រាប​ទូល​ប្រព្រឹត្ត​ហេតុ​ដល់​ព្រះ​រាជា​វិញ​ថា ការ​ដែល​ត្រាស់​ប្រើ​ទៅ​នោះ ឥឡូវ​សម្រេច​ដូច​ព្រះ​ហឫទ័យ​បំណង​ហើយ ។

កាល​បាន​សេចក្ដី តាម​ដែល​ត្រាស់​ប្រើ​ឲ្យ​ទៅ​ស៊ើប​ក្នុង​ជាន់​ក្រោយ​នោះ​ហើយ គ្រា​នោះ​ត្រាស់​ឲ្យ​មាន​មហោស្រព​ក្នុង​ព្រះ​រាជ​មន្ទីរ នឹង​ត្រាស់​ឲ្យ​ទៅ​អញ្ជើញ​បាណ្ឌវ​កុមារ​ទាំង ៥ ចូល​មក​គាល់ មាន​ការ​ទទួល​តាម​ខត្តិយ​ប្រវេណី ក្នុង​ទី​សម្រាប់​ទទួល​មន្ត្រី ទ្រង់​ចូល​ទៅ​ឱប​ឱរស​ប្រសា និង​បង​ប្អូន​ទាំង ៤ អង្គ ទៀត​តាម​លំដាប់ ត្រាស់​សន្ទរកថា​ទទួល​សម្ពន្ធ​មិត្រ​មេត្រី នឹង​ទទួល​ប្រកាន់​សព្វ​ភ័យ​ទាំង​ពួង​ក្នុង​រាជធានី​របស់​ព្រះ​អង្គ មិន​ឲ្យ​មាន​មោះ​ថ្លោះ​ការ​បាន ។

លំដាប់​នោះ​ទ្រង់​ឲ្យ​ចាត់​ការ​ស្វយម្ពរ​វិវាហ​មង្គល រាជ​ធីតា ទ្រៅបទី សម​ស័ក្ដិ សម​កិត្តិយស នៃ​ខត្តិយ​ធីតា​គ្រប់​ប្រការ ទាំង​ឲ្យ​មាន​ការ​ល្បែង​លេង​តាម​ទំនៀម​វិវាហ​សម្ពោធ ពួក​បាណ្ឌ​កុមារ​ក៏​ដោះ​គ្រឿង​ប្លម​ចេញ នៅ​ជា​សុខ​ក្នុង​អារក្ខា​របស់​ព្រះ​ចៅ​បញ្ចាល​រាជ ជា​រាជ​សម្ពន្ធ​មិត្រ​ដ៏​ប្រសើរ​ស្មើ​ចិត្ត​នោះ​ហោង ។

បានចុះផ្សាយក្នុង រឿងមហាភារតយុទ្ធ. Leave a Comment »

រឿងមហាភារតយុទ្ធ ភាគទី៤៖ទីប្រជុំរដ្ឋមន្ត្រី

កាល ទ្រៅបទី អភិសេក​សម​រស និង​អរជុន​កុមារ​សម្រេច​ហើយ បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍​ក៏​នៅ​ជា​សុខ​ក្នុង​អំណាច​រក្ខា​នៃ​បញ្ចាល​រាជ ការ​គ្រប់គ្រង​រក្សា​ដូច​នេះ ជាទី​ត្រូវ​ហឫទ័យ​បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍​ណាស់ នឹង​ប្លម​អង្គ​ដើរ​ហើរ​ទៅ​ឯ​ណា​ដូច​អំពី​ដើម​ទៀត​ពុំ​បាន​ឡើយ ព្រោះ​ទុយោជន៍​បាន​ឃើញ​ហើយ​ចាំ​បាន​ជា​ប្រាកដ​ថា រាជ​កុមារ​អម្បាល​នេះ​នៅ​មាន​ជីវិត​រស់​នៅ ទុយោជន៍​គង់​ជា​ភ្ញាក់​ខ្លួន​មិន​តិច​ដែរ មក​ឃើញ​បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍​នៅ​មាន​ជីវិត​រស់​នៅ​ក្នុង​លោក ហើយ​គង់​នឹង​ឆ្ងល់​ក្នុង​ហឫទ័យ​ជា​បំផុត ដែល​មក​ឃើញ​អរជុន​មាន​ជ័យ បាន​នាង​ក្សត្រិយ៍​បញ្ចាល ជា​បាទ​បរិចារិការ នោះ​ចិត្ត​ឫស្យា​របស់​ទុយោជន៍​គង់​ឈួល​ឡើង​រក​ទី​បំផុត​គ្មាន ដែល​មក​ឃើញ​ព្រះ​ញាតិ ដែល​ព្រះ​អង្គ​ធ្វើ​ឧបាយ​នឹង​បំផ្លាញ​ឲ្យ​វិនាស​ក្នុង​អគ្រនី​នោះ មក​ចង​ស្ពាន​មេត្រី​នឹង​ព្រះ​ចៅ ទ្រុបទ ដែល​ជា​សត្រូវ​នឹង​ព្រះ​អង្គ​តាំង​ពី​កាល​ណា​មក​ហើយ ។

មាន​ការ​ប្រជុំ​ធំ​នៅ​ក្រុង​ហស្ថិនបូរ ធ្ឫតរាស្ត្រ​ប្រថាប់​លើ​រាជ​បល្លង្ក​មាន​រាជ​បរិពារ​ឈរ​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ត្រៀប បី​ដូច​ជា​ផ្កាយ​ហេម​រោម​ព្រះ​ចន្ទ​ស្ងាត់​សម្លេង​ច្រៀប ប្រុង​ស្ដាប់​សព្ទ​ព្រះ​រាជ​តម្រាស់ ព្រះ​រាជា​ក៏​ទ្រង់​ក្រោក​ឡើង​ឈរ មាន​ព្រះ​រាជ​ឱង្ការ​សីហនាទ​ត្រាស់​ថា ។

ម្នាល​មន្ត្រី​ទី​ប្រឹក្សា​ទាំង​សម្ចាយ​ដែល​មក​សន្និបាត​ក្នុង​ទី​នេះ សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​ដែល​យើង​ទុក​ចិត្ត​ក្នុង​រាជការ​ផែនដី អ្នក​ទាំងឡាយ​ជា​គោល​សិលា​របស់​ប្រទេស អាណា​ចក្រ​របស់​យើង​ដែល​នឹង​តាំង​នៅ​បាន ក៏​ព្រោះ​អាស្រ័យ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ជា​ភ្នែក ជា​ច្រមុះ​សេចក្ដី​ចម្រើន​រុងរឿង​ថ្កើង​កេរ្តិ៍ នឹង​សេចក្ដី​សុខ​សម្រាន្ត​របស់​រាស្ត្រ​ដែល​នឹង​វឌ្ឍនា​តទៅ​បាន ក៏​ព្រោះ​អាស្រ័យ​អ្នក​ទាំងឡាយ សេចក្ដី​សត្យ​សុចរិត​នឹង​ផែនដី​នៃ​អ្នក​រាល់​គ្នា ក៏​គ្មាន​ផ្លូវ​ឲ្យ​រង្គៀស សេចក្ដី​ដែល​អ្នក​ទាំងឡាយ​ភក្ដី​នឹង​យើង ក៏​គ្មាន​បន្ទិល​មួហ្មង​សូម្បី​ប៉ុន​ល្អង​ធូលី របស់​មោះហ្មង​ឆ្គង​រាគី​ក៏​គ្មាន​ចូល​មក​លាយ​ឡំ​ក្នុង​សេចធាតុ​ពោល​គឺ​សេចក្ដី​ភក្ដី​នេះ​ឡើយ យើង​ឲ្យ​ហៅ​អ្នក​ទាំងឡាយ​មក​ប្រជុំ​ក្នុង​គ្រា​នេះ ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជួយ​ពិគ្រោះ​បញ្ហា​មួយ ៗ ដែល​តែ​អំពី​វិចារណញ្ញាណ​របស់​យើង​តែ​ម្នាក់​ឯង មិន​អាច​នឹង​ទំពា​ឲ្យ​បែក​ទៅ​បាន សូម​ប្រើ​ជា​ញាណ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចូល​ជួយ​ទំពា​យើង សូម​ឲ្យ​អ្នក​ទាំងអស់​ចូល​សម្ដែង​សេចក្ដី​ភក្ដី​ដល់​យើង នឹង​ចូល​បំពេញ​ចំពោះ​ដល់​ផែនដី​ក្នុង​គ្រា​នេះ​ម្ដង​ទៀត អ្នក​ទាំងឡាយ​ក៏​ជ្រាប​ហើយ​ថា ពួក​បាណ្ឌព​បាន​ចង​សម្ពន្ធ​មេត្រី​នឹង​ព្រះ​រាជា ទ្រុបទ ដែល​ជា​សឹក​សត្រូវ​នឹង​យើង ដើម្បី​នឹង​រំលាយ​លាង​អមិត្រ​អ្នក​គិត​ប្រទូស្តរាយ ឲ្យ​ចេញ​ចាក​មាគ៌ា​ពោល​គឺ ភយន្តរាយ អ្នក​ទាំងឡាយ​នឹង​គិត​ធ្វើ​ដូចម្ដេច​ស្រួល ។

ទុយោជន៍​ក្រោក​ឡើង​ឈរ ពោល​កែ​បញ្ហា​ជា​ដំបូង​ថា សេចក្ដី​យល់​របស់​ទូល​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ​ក្នុង​រឿង​នេះ គឺ​ត្រូវ​ឲ្យ​សូក​ពួក​សេនាបតី​ព្រះ​ចៅ ទ្រុបទ ធ្វើ​ឲ្យ​បែក​សាមគ្គី​ក្នុង​រវាង​ពួក​គេ​ឡើង​នេះ​ជា​ឧបាយ ១ ខ ទូល​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ​នៅ​មាន​ឧបាយ​ក្នុង​ចិត្ត​មួយ​យ៉ាង​ទៀត ដែល​នឹង​ឲ្យ​ផល​វិសេស​ជាង​ខ​មុន គឺ​ត្រូវ​រិះ​រក​ទោស​ដ៏​លាមក មក​បាច​ប្រឡាក់​នាង ទ្រៅបទី ឲ្យ​នាង​និយាយ​មិន​ចេញ​កែ​ខ្លួន​មិន​រួច ខ​នេះ​ជា​ហេតុ​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​បាណ្ឌវ​ក្រោធ​មួហ្មង​ហើយ លះ​លែង​នាង​ចោល អំពី​នោះ​មិត្រ​ភ័ក្ដិ​រវាង​ពួក​បាណ្ឌវ និង​បញ្ចាល​រាជ​ក៏​នឹង​ដាច់​អំពី​គ្នា​ទៅ​ឯង ការ​ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ​ត​អំពី​នោះ​ទៀត គឺ​ដាក់​ថ្នាំ​បំពុល ភីម យក្ស​ធំ​ឲ្យ​ស្លាប់​បង់ ប៉ុណ្ណេះ​ក៏​អស់​រឿង​អំពល់​ចិត្ត​យើង​ទៅ​ហើយ ទុយោជន៍​អង្គុយ​ចុះ កណ៌​ក្រោក​ឡើង​ឈរ​ថ្លែង​មតិ ។

សូម​ទ្រង់​អភ័យ​ដល់​ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ ក្នុង​ការ​ដែល​មាន​សេចក្ដី​ឃើញ​មិន​ដូច​ទ្រង់​ទុយោជន៍ ដែល​ជាទី​សំឡាញ់​របស់​យើង ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ឃើញ​មាន​ថ្នាំ​កែ​តែ​មួយ​មុខ គឺ​អាស្រ័យ​កម្លាំង​ទាហាន​ដ៏​រឹង​រិទ្ធិ​របស់​យើង ឲ្យ​បញ្ជូន​ទាហាន​ទៅ​ធ្វើ​សង្គ្រាម​នឹង​ព្រះ​ចៅ ទ្រុបទ ជា​យ៉ាង​ឆាប់ ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ជឿ​ថា កងទ័ព​របស់​គេ​ទុពល​ភាព គង់​នឹង​ទប់ទល់​កម្លាំង​ទាហាន​របស់​យើង​មិន​បាន ដែល​នឹង​លើក​កម្លាំង​ទៅ​យាយី​គ្រា​នេះ ត្រូវ​ចាត់​ការ​ដោយ​រួស​រាន់ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ព្រះ​ក្រិស្ណ ព្រះ​រាជា​គុជរាត មាន​ឱកាស​លើក​កម្លាំង​មក​ជួយ​គេ​បាន ។

លំដាប់​នោះ ព្រះ​ចៅ ធ្ឫត​រាស្ត្រ​ត្រាស់​សួរ ភីស្ម ក្សត្រិយ៍​ជរា​តើ​នឹង​មាន​យោបល់​យល់​ឃើញ​ដូចម្ដេច ភីស្ម ថ្លែង​ថា កាល​បើ​ព្រះ​ករុណា​សុំ​សេចក្ដី​ឃើញ​របស់​ទូល​ព្រះ​បង្គំ ក៏​ត្រូវ​ពោល​តែ​ពាក្យ​ពិត តែ​បុរាណ​លោក​ថា (ពាក្យ​ពិត​រែង​ស្លែង) ទូល​ព្រះ​បង្គំ​យល់​ឃើញ​ថា តាម​សិទ្ធិ​នៃ​រាជ​ប្រវេណី យូធិស្និរ​ជា​រជ្ជ​ទាយាទ តាម​ច្បាប់​ត្រូវ​បាន​រាជ​សម្បត្តិ បើ​ព្រះ​ករុណា​មិន​សព្វ​ព្រះ​ហឫទ័យ​នឹង​លះ​រាជ​សម្បត្តិ​ទាំង​មូល​ឲ្យ​គេ​សោត ក៏​គួរ​បែង​ផែនដី​ឲ្យ​គេ​ពាក់​កណ្ដាល យុត្តិធម៌​នឹង​សេចក្ដី​ពិត​ត្រូវ​ឲ្យ​ទ្រង់​ប្រតិបត្តិ​ការ​ក្នុង​រឿង​នេះ​ដូច​នេះ បើ​ទ្រង់​កើប​កោយ​យក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ទាំង​ភាគ​ដែល​គេ​ត្រូវ​បាន​មក​សោត ទូល​បង្គំ​ព្យាករណ៍​ទុក​វេលា​នេះ​ថា សេចក្ដី​វិនាស​លិច​លង់​អាណា​ចក្រ​របស់​ទ្រង់ នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​មិន​យូរ សេចក្ដី​លោភ​លន់​ហួស​ប្រមាណ នឹង​នាំ​នូវ​សេចក្ដី​វិនាស​យ៉ាង​ធំ​មក​ឲ្យ​ដល់​ប្រយូរ​វង្ស​របស់​ទ្រង់ ដំណឹង​ដែល​ឧរស​ព្រះ​ករុណា​គិត​ប្រទុស្ត​នឹង​ដុត​បង​ប្អូន​ទាំង​រស់​នោះ ល្បី​រហូត​ទៅ​ក្រៅ​អាណា​ចក្រ​រុកុ អ្នក​ស្រុក​ខាង​ក្នុង​ខាង​ក្រៅ​រាជ​អាណា​ចក្រ​ពោល​ខ្ទាំងខ្ទប់​ថា ទុយោជន៍​គិត​ប្រទុស្តរាយ​ទំលាយ​ព្រះ​ញាតិ ។

កណ៌​ក្រោក​ឈរ​ឡើង​ជា​គម្រប់​ពីរ​ដង ដើម្បី​បរិយាយ​វចន​វោហារ​របស់ ភីស្ម គេ​និយាយ​ថា ចិត្ត​របស់ ភីស្ម ប្រកប​ដោយ​ឆន្ទា​គតិ ភ្នែក​របស់ ភីស្ម ងងឹត​ក្នុង​យុត្តិធម៌ វិចរណញាណ​របស់ ភីស្ម ឃើញ​ឆេវ​ទៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​ខុស ភីស្ម មាន​រោគាពាធ​ឯ​ណា​និមួយ​មក​បិទ​បាង ញ៉ាំង​ទស្សន​ញាណ​របស់​គេ​ឲ្យ​វិកល​ទៅ រឿង​នេះ​ជា​មុខ​ក្រសួង​របស់​ទី​ប្រឹក្សា ទី​ប្រឹក្សា​តោង​តប​បញ្ហា​ឲ្យ​ឆិត​ជិត​ទៅ​តែ​ម្ដង ដោយ​ទឹក​ចិត្ត​ដ៏​ត្រជាក់ មិន​ត្រូវ​ញញើត​នឹង​គ្រឿង​ខ្ទាំងខ្ទប់​ឯ​ណា​និមួយ សម្ដី​ទី​ប្រឹក្សា​អ្នក​ប្រកប​ដោយ​សេចក្ដី​ប្រហែស​ធ្វេស និយាយ​ចេញ​មក​ឃើញ​ថា ខ្សត់​វិចរណញាណ​មិន​គិត​ឲ្យ​ជុំ​ជិត​ជ្រុងជ្រោយ​សិន រមែង​នាំ​សេចក្ដី​វិនាស​មក​ឲ្យ​ប្រទេស ។

ទោណ​អាចារ្យ​ឃាត់​កណ៌​ថា ឈប់​សិន​ទៅ​កណ៌​អើយ ឈប់​រលាស់​អណ្ដាត ដែល​ប្រកប​ទៅ​ដោយ​សេចក្ដី​អួត​ទៅ​សិន​ទៅ អ្នក​មិន​បង្អង់​និយាយ ទាល់​តែ​សេចក្ដី​វិនាស​ធ្លាក់​មក​លើ​ខត្តិយ​ចង្ស​របស់​យើង​ទៅ​ឬ អាការ​ធ្ងន់​ណាស់​ព្រះ​គុណ​អើយ កុំ​ម៉្លោះ​ពេក វិទូរ​ក្រោក​ឈរ​ឡើង​ពោល​ទទឹង​ទាស់​នឹង​មតិ​ទុយោជន៍​ថា ។

មុខងារ​នាទី​របស់​ខ្ញុំ បង្គាប់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ពោល​ចេញ​មក​តាម​សេចក្ដី​ពិត​ត្រង់​ក្នុង​ចិត្ត ផល​ក្នុង​ទី​បំផុត​នឹង​បង្កើត​ឡើង​ដូចម្ដេច ទុក ១ អន្លើ ថា​បើ​បណ្ដោយ​ឲ្យ​ករណី​ហេតុ​ដំណើរ​ទៅ​ដូច​នេះ ក្នុង​ពេល​មិន​យូរ គង់​នឹង​ប្រទះ​អានិដ្ឋារម្មណ៍​ជា​មិន​ខាន ព្រះ​នាមាភិធ័យ​នៃ​វង្ស​ក្សត្រិយ៍​របស់​យើង​នឹង​សាបសូន្យ​ទៅ ព្រោះ​ហេតុ​នោះ​គំនិត​របស់​យើង​ខ្ញុំ ក៏​គឺ​នឹង​ឲ្យ​ផ្សះ​ផ្សា​សេចក្ដី​បែក​សាមគ្គី​រវាង​ព្រះ​ញាតិវង្ស ដោយ​ឧបាយ​ឯ​ណា​និមួយ​ដ៏​ប្រពៃ តាម​ផ្លូវ​យុត្តិធម៌ ។

ការ​ប្រឹក្សា​គ្នា​ក​ឈប់​ស្លេះ​តែ​ប៉ុណ្ណេះ ព្រះ​ចៅ ធ្ឫតរាស្ត្រ ក៏​ប្រកាស​កាត់​សំនួន ជា​ពាក្យ​ដាច់​ខាត​ចេញ​មក​ថា ត្រូវ​ទៅ​ទទួល​បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍​ដែល​ត្រូវ​និរទេស ត្រឡប់​មក​កាន់​ព្រះ​នគរ​វិញ យើង​នឹង​ប្រគល់​ផែនដី​ហស្ថិន​បូរ​ឲ្យ​ពាក់​កណ្ដាល ឲ្យ​បង​ប្អូន​ទាំង ៥ សេព​សោយ​សម្បត្តិ​តាម​ខត្តិយ​ប្រវេណី ។

លំដាប់​នោះ ទើប​ទ្រង់​ចាត់​ឲ្យ​រាជ​ទូត​នាំ​រាជ​សាសន៍​ទៅ​កាន់​ក្រុង​បញ្ចាល ដើម្បី​នឹង​អញ្ជើញ យុធិស្ឋិរ ព្រម​ទាំង​ប្អូន​បួន​នាក់​ត្រឡប់​មក​ព្រះ​នគរ កាល​រាជ​ទូល​អម្បាត​នេះ​ទៅ​ដល់​ក្រុង​បញ្ចាល នាំ​គ្នា​ចូល​គាល់​ក៏​ប្រទះ​គ្នា​នឹង​បាណ្ឌវ​កុមារ កំពុង​គាល់​សន្ទនា​រីករាយ ជា​មួយ​ព្រះ​ចៅ ទ្រុបទ ។

ព្រះ​រាជ ទ្រុបទ ត្រាស់​ព្រះ​សូរ​សៀង​យ៉ាង​អាណោច​អាធម​ថា យុធិស្ឋិរ គ្មាន​រឿង​អ្វី​ក្នុង​ពង្សាវតារ​របស់​លោក នឹង​ដូច​រឿង​របស់​អ្នក​ទេ មុខ​គួរ​វេទនា​អ្វី​ម៉្លេះ ដែល​ព្រះ​ញាតិ​របស់​អ្នក​ត្រឡប់​ទៅ​ជា​សត្រូវ ជា​គូ​ចង​ពៀរ​វេរា​នឹង​គ្នា​ដូច​នេះ ។

យុធិស្ឋិរ ពោល អារឿង​លាភ រឿង​អំណាច ទូល​ព្រះ​បង្គំ​មិន​ចង់​ឃើញ​មុខ​វា វា​ធ្វើ​ឲ្យ​បង​ប្អូន​ទាស់​ទែង​គ្នា ឪពុក​និង​កូន​ទាស់​គ្នា ទ្រព្យ​សម្បត្តិ អំណាច ស្ត្រី របស់ ៣ មុខ​នេះ ជា​មារ​សម្រាប់​ផ្ចាញ់​មនុស្ស​យើង​ឲ្យ​វិនាស​ហីនហោច​ទៅ ។

ព្រះ​រាជា ទ្រុបទ ឡើង​ព្រះ​ភ័ក្ដ្រ​ច្រាល​ដោយ​លោហិត ត្រាស់​ថា យើង​សុំ​ធ្វើ​ពាក្យ​ផ្ដេជ្ញា​ប្រកាស​ទុក​ក្នុង​ទី​នេះ ថា​បើ​អ្នក​ឯង​មិន​បាន​ចំណែក​ព្រះ​នគរ​ដោយ​ស្រួល​សោត យើង​នឹង​ជួយ​អ្នក​ឯង​ដោយ​កម្លាំង​អាវុធ ។

ខណៈ​នោះ​អ្នក​ភ្នាក់ងារ​មុខ​ក្រសួង​នាំ​ទូត​ចូល​ទៅ​គាល់ ទូត​អម្បាល​នោះ​ចូល​ទៅ​ក្រាប​ចំពោះ​ព្រះ​ភ័ក្ដ្រ​ក្រាប​ទូល​ថា ខត្តិយា​ធិបតី​ដ៏​ជា​ម្ចាស់​របស់​ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ ត្រាស់​បញ្ជា​ឲ្យ​នាំ​ពារ​ដ៏​មាន​ដ៏​ជា​មង្គល​មក​ក្រាប​ទូល​ព្រះ​អង្គ​ឲ្យ​ទ្រង់​ជ្រាប ដ្បិត​ព្រះ​រាជា​មាន​ព្រះ​ហឫទ័យ​សោមនស្ស​ណាស់ ដែល​មក​ឃើញ​សេចក្ដី​រួបរួម​គ្នា​រវាង​រាជ​ត្រកូល​ទាំង​ពីរ គឺ បណ្ឌុ និង បញ្ចាល តែ​ព្រះ​រាជា​ដ៏​ជា​ប្រធាន​នៃ​កុរុរដ្ឋ​មាន​ព្រះ​រាជ​ហឫទ័យ​បំណង​នឹង​ឃើញ​វិមល​ភ័ក្ដ្រ​ព្រះ​ភាគិណៃ​ទាំង​ប្រាំ ព្រះ​រាជ​ជននី​សោត​ក៏​ចង់​យល់​ព្រះ​ភ័ក្ដ្រ​យុវតី​ស្រី​សុណិសា ប្រជាជន​ត្រៀម​ព្រម​គ្នា​ហើយ ដើម្បី​នឹង​ទទួល​ស្ដេច ។

ព្រះ​រាជា ទ្រុបទ មិន​សព្វ​ព្រះ​ហឫទ័យ​ក្នុង​រឿង​ដែល​បាណ្ឌវ​កុមារ​នឹង​គ្នា​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រុង​ហស្ថិនបូរ​វិញ តែ​នឹង​ទ្រង់​ហាម​ឃាត់​សោត មើល​ទៅ​ជា​ការ​មិន​គួរ ក្នុង​ទី​បំផុត​ក៏​ទ្រង់​អនុញ្ញាត​តាម​សុំ ។

បាណ្ឌព​កុមារ ព្រម​ដោយ​ព្រះ​ជននី នឹង​នាង ទ្រៅបទី ក៏​រៀបចំ​រាជ​ដំណើរ ស្ដេច​ដើរ​ផ្លូវ​ទៅ​ថ្កាន​ក្រុង​ហស្ថិនបូរ មាន​ទាហាន​នឹង​រាជ​បរិពារ​ជា​ក្បួន​ហែហម នឹង​មាន​ភ្លេង​ត្រែ​សង្ខ​តូរ្យតន្ត្រី​ប្រគំ​សូរ​សព្ទ​ទ្រហឹង​អឺងអាប់​ទៅ​តាម​មគ្គ​វិថី ។

កាល​មក​ដល់​ក្រុង​ហស្ថិបូរ មន្ត្រី​ខ្ញុំ​រាជការ​អ្នក​ធំ​ចេញ​មក​ទទួល​នៅ​ទ្វារ​ព្រះ​នគរ រាស្ត្រ​និករ​ទាំង​ពួង​ក៏​ជ្រើមជ្រួល​បបួល​គ្នា​មក​ទទួល​ស្ដេច​ជាទី​ស្រឡាញ់​របស់​គេ ដោយ​បីតិ​ដ៏​មាន​កម្លាំង​សឹង​ពុំ​អាច​នឹង​ទប់​ជើង​ឲ្យ​នឹង លុះ​ឮ​សូរ​កាំភ្លើង ទឹង ទឹង ដែល​គេ​បាញ់​ថ្វាយ​គំនាប់​ខ្ទរ​ទាំង​ពសុធា អ្នក​នគរ​ក៏​ចូល​ចិត្ត​បាន​ថា បិយ​ក្សត្រិយ៍​របស់​គេ​ចូល​មក​ក្នុង​​ខេត្ត​ព្រះ​នគរ​ហើយ សេចក្ដី​រីករាយ​របស់​រាស្ត្រ​ទប់​ជើង​មកន​នឹង បណ្ដា​ស្រី​ប្រុស ចាស់​ក្មេង តូច​ធំ ស្រោក​ស្ររ​ហូរហៀរ​ចេញ​មក ដើម្បី​ឃើញ​បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍ ។ នៅ​ទី​ព្រះ​រាជ​វាំង និង​តាម​ផ្លូវ​ថ្នល់ ដោត​រាជវ័ត ឆ័ត្រ​ទ្រង់​ព្រោងព្រាត នៅ​មាត់​ទ្វារ​និមួយ ៗ ក៏​សុទ្ធ​តែ​ប្រដាប់​ដោយ​គ្រឿង​សម្ដែង​សេចក្ដី​បដិសណ្ឋារ​ត្រេកអរ​ទទួល នឹង​ជា​ទី​ប្រដាប់​កិត្តិយស​នៃ​ខត្តិយ​រាជ លុះ​បាណ្ឌវ​កុមារ​ចូល​មក​ដល់​ទី​គាល់​ព្រះ​ចៅ ធ្ឫតរាស្ត្រ ក៏​ស្ដេច​ចុះ​ចាក​រាជ​បល្ល័ង្ក ត្រង់​មក​ឱប​ក្មួយ​រាល់​អង្គ​តាម​លំដាប់ បាណ្ឌវ​កុមារ​ក៏​ក្រាប​ទៀប​បាទ​យុគល​ទទួល​ពរ ព្រះ​រាជជិនី នឹង​ពួក​នារី​ដែល​មាន​បណ្ដា​ស័ក្ដិ​ខ្ពស់​ក្នុង​រាជ​សំណាក់​ក៏​ដូច​គ្នា នាំ​គ្នា​ទៅ​ទទួល ទ្រៅបទី ទ្រៅបទី​ក៏​ក្រាប​ចុះ​ទៀប​បាទ សម្ដែង​សេចក្ដី​គោរព​តាម​បែប​សុភាព​ស្ត្រី មើល​ទៅ​កិរិយា​មារយាទ និង​រូប​ឆោម​របស់​នាង​ជាទី​ត្រូវ​ព្រះ​ហឫទ័យ ព្រះ​រាជ​វង្សានុវង្ស​ក្សត្រី​ជា​យ៉ាង​ក្រៃពេក ពួក​ប្រយូររវង្ស​គ្រប់​ព្រះ​អង្គ ក៏​ស្រឡាញ់​ពេញ​ហឫទ័យ និង​សរសើរ​គុណ​សម្បត្តិ​របស់​នាង​ជា​អនេក​ប្រការ ។ ការ​ផ្សះផ្សារ​រវាង​ព្រះ​ញាតិ​ដែល​ឃ្លាត​គ្នា​ទៅ បាន​សះ​ជា​ព្រម​ព្រៀង​ឡើង​វិញ​ដោយ​ប្រការ​ដូច​នេះ មធុរ​កថា​របស់​ព្រះ​ចៅ ធ្ឫតរាស្ត្រ ក៏​ត្រាស់​ប្រលោម​លួង​ឲ្យ​សាមគ្គី​គ្នា​ទៅ​វិញ​ជា​ច្រើន​ប្រការ ទោះបី​មិនស្និទ្ធ​គ្នា​ដូច​អំពី​ដើម​ក៏​អង្គឺ​ក្ដី ទ្រង់​ប្រាស្រ័យ​នឹង​យុធិស្ឋិរ​ជា​ក្មួយ​ច្បង​ថា សេចក្ដី​អារិ​ចិត្ត​រវាង​ក្មួយ​និង​មា វេលា​នេះ រាប់​ថា​គ្មាន​ហើយ តទៅ​ខាង​មុខ​សុំ​ឲ្យ​មេត្រី​រវាង​រាជ​ត្រកូល​កុរុ និង​បណ្ឌុ​គប្បី​មាន​ដល់​គ្នា ដែល​ជា​ព្រះ​ញាតិ​ជីដូន​មួយ​គ្នា មា​សុខ​ចិត្ត​បែង​ផែនដី​ឲ្យ​ក្មួយ​ពាក់​កណ្ដាល ក្មួយ​នឹង​តាំង​រាជធានី​ឡើង​ថ្មី​ទៀត​នៅ​ខណ្ឌ​វបថ ឬ​នៅ​ទី​ដទៃ​ក៏​បាន ហើយ​ចូរ​គ្រប់គ្រង​អាណា​ចក្រ​របស់​ក្មួយ​ឲ្យ​ជា​សុខ​សម្រាន្ត​ភិយ្យោយស​ចុះ ។

អាស្រ័យ​ហេតុ​នេះ រាជ​អាណា​ចក្រ​ក្រហស្ដិនបូរ ទើប​ត្រូវ​ញែក​ជា​ពីរ​ភាគ ទុយោជន៍​រើស​យក​ខេត្រ​ផ្សេង ៗ ក្នុង​ទិស​បូព៌ ដែល​សម្បូណ៌​ទៅ​ដោយ​ផលា​ផល​ជា​សិទ្ធិ​របស់​ខ្លួន យុធិស្ឋិរ​បាន​ភាគ​ខាង​លើ ដែល​ជា​ទី​អរញ្ញ​ប្រទេស តោង​កាប់​គាស់​រាន​សាង​ជា​រាជធានី​ទីក្រុង​ឡើង ។

បានចុះផ្សាយក្នុង រឿងមហាភារតយុទ្ធ. Leave a Comment »

រឿងមហាភារតយុទ្ធ ភាគទី៥៖ឥន្ទ្របថរដ្ឋ រាជអាណាចក្រថ្មី

ត​មក បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍​ទាំង ៥ អង្គ ក៏​នាំ​គ្នា​ទៅ​សាង​រាជធានី​ទីក្រុង​ថ្មី​នៅ​ខណ្ឌ​វបថ ផ្ដើម​កសាង​កាប់​គាស់​ឈើ​ព្រៃ ចូល​ចាំង​ជម្រះ​ដី ទី​ទួល​ឲ្យ​រាប​ទៀប​ស្មើ​ផ្ទៃ ស្រេច​ហើយ​នៃ ទើប​សាង​ព្រះ​រាជ​មន្ទីរ ព្រម​ទៅ​ដោយ​កំផែង​ដ៏​វិចិត្រ ហាក់​ដូចជា​ទេព​និម្មិត្រ​ក៏​ប្រហែល​គ្នា តាំង​នៅ​ឆ្នេរ​ទន្លេ​យមុនា​ខ្ពស់​ត្រដឹម​ស្កឹមស្កៃ លេច​កំពូល​ច្រូងច្រាង​ប្រាង្គ​លលៃ​គ្រប​ទៅ​លើ​ទន្លេ ជីក​ស្រះ​ជីក​គូ​នឹង​បន្លាយ​ជ្រលង​អូរ សម្រាប់​បង្ហូរ​ទឹក​ចេញ​ចូល​តាម​ត្រូវ​ការ ធ្វើ​ទាំង​ឱទ្យាន​សួន​ផ្កា និង​សួន​ច្បារ​ផលា​ផល​ជុំវិញ​ព្រះ​រាជ​មន្ទីរ​សុទ្ធ​សឹង​តែ​ព្រឹក្សា​លតា​ជាតិ​ដ៏​មាន​ផ្លែ​ផ្កា គួរ​ជាទី​ទស្សនា​នៃ​អ្នក​ដែល​បាន​ទៅ​យល់ មាន​ជ្រលង​ដង​ទឹក​ដ៏​ថ្លា ហូរ​អំពី​ទន្លេ​យមុនា​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ឱទ្យាន ដក់​ទៅ​ក្នុង​ល្អាង​ដ៏​មាន​នៅ​ក្នុង​សួន​ជា​អន្លើ ៗ សម្រាប់​ចិញ្ចឹម​ឈើ​ព្រឹក្សា​លតា​ជាតិ​ឲ្យ​ស្រស់​ខ្ចី​ជានិច្ច មាន​ហ្វូង​រមាំង​ទ្រាយ​ទន្សាយ​ក្ដាន់​ជាដើម ដើរ​រក​ស៊ី​ស្មៅ​ក្នុង​ត្រិណុទ្យាន​ដ៏​ខៀវ​ខ្ចី​វិស័យ​ដូចជា​ព្រំ​ដ៏​វិចិត្រ មាន​ហ្វូង​បក្សី​នរ​ជាតិ ហិច​ហើរ​ឆ្វៀល​ឆ្វាត់​ចាប់​ព្រឹក្សា មយូរា​ដើរ​កែ​ក្រាយ​ក្បែរ​គុម្ព​ឈើ ខ្លះ​ទំ​លើ​មែក​ឈើ​ស្រសាស់​ស្លាប ក្ងោក​ប៉ោល​តោក​នូវ​សេក​ចាប យាស​យំ​កេបកាប​តាម​ភាសា សកុណា​ឆ្លាស់​ឆ្លើយ​រងំ​ព្រៃ ត្រូវ​នឹង​សម្លេង​រៃ​យំ​ងាំង ៗ ឮ​ហើយ​ភាន់​ភាំង​ឈាន​ឈប់​ឈរ​ស្ដាប់​សព្វ​បក្សី ។ អាស្រ័យ​លោក​សង្ខារ​តាក់តែង​ឡើង ដោយ​ធម្មតា​ឯង​ខ្លះ អាស្រ័យ​វិទ្យា​របស់​បុគ្គល​រចនា​ឡើង​ខ្លះ ឆោម​លំអ​នៃ​ធម្មជាតិ​ទាំងឡាយ​នោះ ទើប​ប្រមូល​មក​មាន​ព្រម​នៅ​ទី​នោះ ជាទី​សម្រាន្ត​រម្យ​រីករាយ​នៃ​អ្នក​ដ៏​ជា​ម្ចាស់ លុះ​សាង​ស្រេច​បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍​ក៏​ស្ដេច​ឡើង​គង់​វាំង​ថ្មី​តាម​វិធី​បុរាណ​សម្មត​នាម​ថា ឥន្ទ្របថ ព្រោះ​ល្អ​ប្រហែល​រម្យ​ស្ថាន​ក្នុង​ត្រៃត្រឹង្ស​ភព​របស់​សម្ដេច​អម្រិន្ទ្រាធិរាជ ។ គ្រា​នោះ​អ្នក​នគរ​ព្រម​គ្នា​អញ្ជើញ​យុធិស្ឋិរ​ឡើង​សោយរាជ​សម្បត្តិ​នា​ក្រុង​ឥន្ទ្របថ ដោយ​ម្លប់​ពោធិ​សម្ភារ​របស់​ព្រះ​អង្គ ប្រទេស​ក៏​ស្ដុកស្ដម្ភ​សម្បូណ៌​ឡើង​គ្រប់​យ៉ាង ប្រជា​រាស្ត្រ​នៅ​ជា​សុខ​ក្សេមក្សាន្ត​សព្វ​ទិវា​រាត្រី ឥត​មាន​ភិតភ៏យ​ដោយ​រឿង​អ្វី ទ្រង់​ផ្សាយ​ព្រះ​រាជាបុភាព​វាទ​ចេញ​ទៅ​បន្តិច​ម្ដង ៗ រឿយ ៗ ទៅ ទាល់​តែ​ឥន្ទ្របថ​រដ្ឋ​ធំ​ទូលាយ​ជាង​កំណត់​ដើម មិនមែន​តែ​មាន​ដែនដី​ធំ​ប៉ុណ្ណោះ នៅ​មាន​កម្លាំង​រេហ៍ពល​ដ៏​ក្លាហាន​ជា​អនេក ទ្រង់​នៅ​អំណាច​ឥស្សរ​ភាព​ក្នុង​ផ្លូវ​រដ្ឋ​ប្រសាសន​យ៉ាង​ស្រួច លុះ​ព្រះ​យុធិស្ឋិរ​ឃើញ​ថា ការ​ព្រះ​នគរ​បាន​ចម្រើន​ធំ​ទូលាយ​ដល់​ខ្នាត​ហើយ​ការ​គ្រប់គ្រង​ក៏​ខ្ជាប់ខ្ជួន​បរិបូណ៌​គ្រប់​យ៉ាង​ហើយ ទ្រង់​នៅ​ព្រះ​តេជានុភាព និង​ព្រះ​កិត្តិយស​ជា​មហា​រាជា ទ្រង់​ប្រាថ្នា​និង​ធ្វើ​ពិធី​សូយយ័ជនកម៌ ការ​បូជា​មហា​រាជ ដើម្បី​ប្រកាស​ឥស្សរ​ភាព​របស់​ទ្រង់ អ្នក​ជា​មហា​រាជា ឲ្យ​ប្រាកដ​ទៅ​ក្នុង​ពពួក​ក្សត្រី​នោះ​ដែរ​គ្រង​នគរ​តូច​តាច​នៅ​ជិត​ខាង​រាជ​រដ្ឋ​សីមា ទើប​ទ្រង់​ប្រើ​អនុជា​ទាំង ៤ អង្គ ឲ្យ​យាត្រា​ទៅ​ជាន់​ដែន​ប្រទេស​រាជ​ជិត​ខាង​អម្បាល​នោះ ដើម្បី​ប្រកាស​ឥស្សរ​ភាព​ជា​ក្សត្រិយ៍​ធំ​លើ​នានា​ប្រទេស​រាជ ពួក​ប្រទេស​រាជ​ដែល​ព្រម​ចុះ​ចូល ក៏​បាន​អញ្ជើញ​មក​ប្រជុំ​ក្នុង​ពិធី សូយយ័ជនកម៌ ចំណែក​ឯ​ប្រទេស​ដែល​រឹង​ទទឹង ឬ​តស៊ូ ក៏​ត្រូវ​ប្រហារ​ខ្ទេច​ទៅ ដែនដី​ក៏​ត្រូវ​រឹប​យក​មក​រួម​ជា​អាណា​ចក្រ​មហា​រាជា​ឥន្ទ្របថ ។ រាជ​សូយ​ពិធី​គ្រា​នេះ កើត​ផល​សម្រេច​យ៉ាង​ធំ​ក្នុង​ផ្លូវ​រដ្ឋ​ប្រសាសនោបាយ ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះ យុធិស្ឋិរ តាំង​មាំ​នៅ​ក្នុង​រាជ​សម្បត្តិ បាន​ផ្សាយ​រាជ​សម្បត្តិ​អាណា​ចក្រ​គ្រប​ទៅ​លើ​សាមន្តរាជ​តូច​ធំ​ទាំងឡាយ ជា​បច្ច័យ​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​មាន​មិត្រ​មេត្រី នឹង​មហា​រាជា​ក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​ភាគ​លើ​ជា​ច្រើន​អង្គ ហើយ​ជួយ​ជ្ញជូន​ព្រះ​តេជានុភាព និង​កិត្តិ​ប្រវត្តិ​ឲ្យ​ខ្ចរខ្ចាយ​ទួទៅ​ក្នុង​នានា​ប្រទេស ។ ស្រេច​ការ​ពិធី​នេះ​ហើយ​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន ទុរយោជន៍​ព្រម​ដោយ​រាជ​បរិពារ និង​ព្រះ​សសុនិ ជា​បិតុលាធិរាជ​នៃ​គណៈ​ក្សត្រិយ៍​គោរព ស្ដេច​ទៅ​ប្រពាត​ឯ​នគរ​ឥន្ទ្របទ ដែល​ឧស្សាហ៍​ស្ដេច​ទៅ​ទាំង​ម៉្លេះ ដោយ​ព្រះ​ហឫទ័យ​ពេញ​ទៅ​ដោយ​សេចក្ដី​ឬស្យា ជាង​ទៅ​សម្ដែង​សេចក្ដី​ត្រេកអរ​ក្នុង​រឿង​សាង​រាជធានី​ថ្មី សារពើ​ដែល​ទ្រង់​បាន​ឃើញ សារពើ​ដែល​ទ្រង់​បាន​ស្ដាប់ សារពើ​ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រារព្ធ​ទៅ​ដល់ សុទ្ធ​តែ​ជា​គ្រឿង​រុញ​រុក​ឲ្យ​កើត​សេចក្ដី​ឬស្យា និង​អាឃាត​ឡើង នឹង​មើល​ភូមិ​ប្រទេស​ឥន្ទ្របទ​ក៏​ល្អ​ឯក​អស្ចារ្យ នឹង​មើល​ទៅ​មុខ​មាត់​ប្រជាជន ក៏​រីករាយ​ឆ្អែតឆ្អន់​ទៅ​ដោយ​សេចក្ដី​សុខ​សម្រាន្ត ព្រះ​រាជា​ណាចក្រ​រុងរឿង​សម្បូណ៌​ព្រម​ពេញ​ទៅ​ដោយ​របស់​ដ៏​មាន​តម្លៃ ជាទី​គួរ​មើល​គួរ​ឃើញ​របស់​ដែល​អស្ចារ្យ​បំផុត​ក៏​គឺ​ព្រះ​រាជ​វាំង ផុត​វិស័យ​ទុយោជន៍​នឹង​ប្រទះ​ឃើញ​ក្នុង​ទី​ដទៃ ការ​ដែល​ទៅ​ក្រុង​ឥន្ទ្របទ​គ្រា​នេះ សង្កេត​មើល​អាកប្ប​កិរិយា​ក៏​ដូចជា​ភ្ញៀវ​តាង​ប្រទេស​ទាំង​ពួង ដែល​គេ​តែង​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​នានា​តាម​សព្វ​មួយ​ដង តែ​ក្នុង​ហឫទ័យ​ទុយោជន៍ ពេញ​ទៅ​ដោយ​សេចក្ដី​ក្ដៅ​ក្រហាយ​ដ៏​លើស​លន់ តែ​ទៅ​ដោយ​អំណាច​ដែល​មក​ឃើញ​របស់​ចំឡែក​អស្ចារ្យ​ដូច​នេះ ជាទី​ដឹក​ភ្នែក​ឲ្យ​មើល​ទាល់​តែ​ភ្លើន វេលា​ដែល​ទ្រង់​យាង​ទត​មហា​ស្ដាន ជួន​កាល​ព្រះ​សិរ​ទៅ​ប៉ះ​នឹង​ជញ្ជាំង ដែល​ខាត់​រលោង​ឡើង​ស្រមោល​ដូចជា​កញ្ចក់​ខ្ឌាំង ក្នុង​កាល​ដែល​ទ្រង់​ព្យាយាម​នឹង​យាង​ទៅ​ត្រង់​នោះ ដោយ​ស្មាន​ថា​ជា​ទី​ចន្លោះ​ដល់​ទៅ ១ កន្លែង​ទៀត ខណ​កាល​ទ្រង់​យាង​ពី​បន្ទប់ ១ ចូល​ទៅ​បន្ទប់ ១ ទៀត ទៅ​ប្រទះ​កន្លែង​បន្ទប់​ទឹក ប្រប៉ា1 ដែល​កំពុង​ខ្ពុល​បញ្ចេញ​សុគន្ធ​សា ៗ មាន​អាការ​ដូចជា​គ្រាប់​ភ្លៀង​ដ៏​ល្អិត ធ្លាក់​ចុះ​អំពី​ពិដាន​ស្រោច​ទទឹក​គ្រឿង​ទ្រង់​ជោក ដល់​ទៅ​មួយ​កន្លែង​ទៀត​ទ្រង់​លាត់​អង្ខើញ​ព្រះ​ភូសា ដោយ​សម្គាល់​ថា​ជា​ល្អាង​ទឹក តែ​ទឹក​នោះ​ជា​ផ្លូវ​ដើរ ជា​របស់​វិការ​ដោយ​ថ្វី​ដៃ​ជាង​ធ្វើ​បញ្ឆោត​ទុក ។ តែ​សេចក្ដី​ពិត មិនមែន​ជា​ពួក​បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍​បំណង​នឹង​ធ្វើ​លលេង ឬ​ធ្វើ​ដើម្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​អាម៉ាស់​មុខ​នោះ​ទេ តែ​ទុយោជន៍​ឯង​មាន​សន្ដាន​ចិត្ត​ជា​បុគ្គល​ពាល ក៏​ចេះ​តែ​ចាំ​រើស​យក​រឿង​រញ៉ិករញុក​បន្តិច​បន្តួច​នេះ​ពូត​ឡើង​ជា​ដុំ ព្រោះ​ប្រទះ​ត្រង់​រឿង​ដែល​ទ្រង់​ល្ងើល​កាលណា ពួក​បាណ្ឌវ​ក៏​ទ្រង់​សម្រួល​កាល​នោះ ដោយ​អត់​មិន​បាន​ទ្រង់​សម្រួល​ឃឹក ៗ តាម​ភេទ​ជា​ញាតិ​ស្និទ្ធិ​មិនមែន​ជា​ទ្រង់​សម្រួល​ក្អាកក្អាយ​យ៉ាង​កញ្ជះ​គេ​នោះ​ទេ ទុរយោជន៍​នឹក​អៀន​ខ្មាស​ក៏​រក​រឿង​ចង​អាឃាដ​ទៅ​ឯង ប្រញាប់​ស្ដេច​ចេញ​មក​ពី​ទីក្រុង​ឥន្ទ្របទ លុះ​មក​ដល់​ព្រះ​នគរ ក៏​ទ្រង់​លើក​យក​រឿង​ដែល​បរិវិតក្ក​នោះ​មក​ប្រារព្ធ​នឹង​សកូនី​ជា​បិតុលា​ថា ៖ ទ្រង់​សកូនី ខ្ញុំ​ឈឺ​ចិត្ត​ណាស់ ពួក​បាណ្ឌវ​ជា​មនុស្ស​អាក្រក់​សល់​សែន បាន​ត្រៀម​ការ​ទុក​ធ្វើ​បាប​ខ្ញុំ ដោយ​ឧបាយ​ដ៏​លែប​ខាយ មាន​ទេវតា​ជា​ប្រធាន​ព្រះ​តុល គំនិត​របស់​គេ​គិត​តែ​មើល​ងាយ​ខ្ញុំ​ប៉ុណ្ណោះ សេចក្ដី​ប្រមាទ​មើល​ងាយ​អស់​នេះ ចត់​ល្វីង​ជាង​ខ្លឹម​ឈើ​ដែល​ល្វីង​ណាស់​ទៅ​ទៀត វា​តាំង​ចិត្ត​មើល​ងាយ​ប្រមាទ​គ្នា​មែន ៗ ហេតុ​នោះ​ពួក​វា​ទើប​ដើរ​តាម​ខ្ញុំ​ស្ររ ដូចជា​ឆ្កែ​តាម​ជើង​ដំរី ដើម្បី​នឹង​បាន​ឃើញ​ហេតុ​ភេទ​ដែល​វា​ក្លែង​ធ្វើ​ទត​គឺ​វា​ចាំ​មើល​តែ​ខ្ញុំ​ដែល​ភ្លាត់​ដួល​តិត​ដួល​តូង អារឿង​ដួល​វា​ក៏​សំខាន់​ណាស់​ដែរ ដូចជា​ធ្លាក់​អំពី​ទី​ខ្ពស់​រលាត់​ដៃ​ជើង​ទៅ​អស់​ក្រែល ព្រះ​រាជ​ហឫទ័យ​ព្រះ​ជនក​ខ្ញុំ​សោត​ក៏​ត្រជាក់​ល្ហិម ដោយ​ជរា​ភាព​បៀតបៀន ឥឡូវ​នេះ​ទ្រង់​មិន​អាច​នឹង​ត្រិះ​រិះ​កែ​បញ្ហា​ដែល​ជំពាក់​ទាក់​ទិន​នឹង​ជ្រៅ​សុខុម​នេះ​បាន តែ​ខ​នេះ​អស់​យើង​រាល់​គ្នា​ដែល​ជា​កូន​ប្រុស​មាន​ដៃ​មាន​ជើង​គ្រប់​បរិបូណ៌​មិន​ត្រូវ​មើល​បំណាំ ឬ​ទ្រង់​យល់​ដូចម្ដេច ព្រះ​ជន​លោក​ជរា​ណាស់​ហើយ ទ្រង់​ចាំ​តែ​ស្ដាប់​ទីប្រឹក្សា​យ៉ាង​អព្យាក្រិត ទើប​ឯ​ទីប្រឹក្សា​នោះ​សោត​និង​ទុក​ចិត្ត​វា ក៏​ដូចជា​ទុក​ចិត្ត​អសិរពិស អាពួក​ចង្រៃ​វា​លក់​ម្ចាស់​ឯង​ទ្រម វា​ទូល​ណែ​នាំ​ឲ្យ​ព្រះ​ជនក បែង​ព្រះ​រាជ​អាណា​ចក្រ​របស់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទៅ​ពួក​បាណ្ឌវ​ពាក់​កណ្ដាល​ដែល​គេ​មិន​មាន​សិទ្ធិ ឬ​មុខ​ក្រសួង​និង​ត្រូវ​បាន​សោះ​ឡើយ ព្រះ​ជនក​លោក​គំនិត​ស្រាល​ណាស់ បើ​ប្រសិន​ជា​ត្រូវ​និរទេស​ចេញ​អំពី​ព្រះ​រាជ​វាំង​ទៅ​ម្ដង ប្រហែល​ជា​នឹង​ទ្រង់​ជ្រាប​ព្រះ​អង្គ​ថា ឱ​នេះ​ទោស​ព្រោះ​ចិញ្ចឹម​អសិរពិស​ទុក ១ ក្រោល​ធំ​នោះ​ឯង ខ្ញុំ​ពោល​មក​ទាំង​នេះ​ព្រោះ​ជា​ការ​ផ្ទុក​ផ្ទាល់​ខ្លួន ព្រះ​បិតុលា​ក៏​ឃើញ​នឹង​ព្រះ​នេត្រ​ស្រាប់​ហើយ​ថា ពួក​អធម៌​សេនាបតី​របស់​យើង បាន​កើប​កោយ​ព្រះ​រាជ​ទ្រព្យ​អំពី​ព្រះ​ឃ្លាំង ផ្ទុក​ផ្ទេរ​ទៅ​ឲ្យ​ចាក់​ទៅ​ឲ្យ​ពួក​បាណ្ឌវ​ប៉ុន្មាន ខ្ញុំ​មិនមែន​ជា​កូន​ស្រី និង​មក​ដេក​យំ​ហ៊‍ី ៗ តាម​សភាព​ជា​អ្នក​ចិត្ត​ទន់​នោះ​ទេ ខ្ញុំ​ចំ​ជា​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​នឹង​ច្បាំង​ទាល់​តែ​ផុត​ដង្ហើម​អស្សាសបស្សាស​ជាទី​បំផុត តែ​ចង់​ក្របែល​អាពួក​ចង្រៃ​អប្បលក្សណ៍​អស់​នេះ​ជា​មុន ហើយ​នឹង​ងាប់​ទៅ​ក៏​តាម​ការ​ចុះ ខ្ញុំ​គ្នេរ​មើល​ឃើញ​ថា​កម្លាំង​កង​ទ៍ព​របស់​យើង​ក្នុង​វេលា​នេះ​ទន់​ណាស់ មិន​ល្មម​នឹង​ធ្វើ​ការ​ដណ្ដើម​ជ័យ​កណ្ដាល​យុទ្ធ​ភូមិ​ជា​មួយ​នឹង​សឹក ព្រោះ​វា​មាន​កម្លាំង​រឹង​រិទ្ធិ មាន​ទាំង​ពួក​សម្ពន្ធ​មិត្រ​ជិត​ខាង​ជំនួយ​ច្រើន​ផ្លូវ ឯ​សេចក្ដី​លំអ​រុងរឿង​ក្នុង​ប្រទេស​របស់​គេ ជា​គ្រឿង​ធ្វើ​ឲ្យ​រកាំ​ក្នុង​ភ្នែក​ខ្ញុំ​ណាស់ ស្មើ​ដូចជា​កន្ទុយ​ថ្លែន​ដែល​កើត​ក្នុង​ភ្នែក ខ្ញុំ​ចង់​តែ​ស្លាប់​ទៅ​ជា​ជាង​រស់​នៅ​ដោយ​សេចក្ដី​អប្បយស​ដូច​នេះ ខ្ញុំ​នឹង​មាន​អាយុ​រស់​នៅ សូម្បី​ដូច​ជីវិត​ក្អែក​ក៏​តាម​ការ​ចុះ ។ សកុនិ អង្គុយ​ស្ដាប់​រឿង​ផ្ដេសផ្ដាស​នេះ​រឿយ​ទៅ មិន​មាន​ឆ្លើយ​ឆ្លង​ថា​អ្វី​ដល់​មួយ​ម៉ាត់ ទាល់​តែ​ទុរយោជន៍​ពោល​ចប់​ចុះ គេ​ជា​ខ្ញុំ​រាជការ​ធ្លាប់​តែ​ប្រចិប​ប្រចែង​ម្ចាស់ ស្ទាត់​ក្នុង​ការ​អង្គុយ​ស្ដាប់​ស្ងៀម ៗ នឹង​ស្ទាត់​ក្នុង​ពិធី​ប្រតិបត្តិ​មិន​ឲ្យ​ទាស់​អធ្យាស្រ័យ​ម្ចាស់ កាល​ឃើញ​ទុរយោជន៍​ខ្ញាល់​នឹង​ពួក​ព្រះ​ញាតិ​ណាស់​ណា ជា​ឱកាស​នឹង​បំពេញ​ឡើង​ឲ្យ​ដល់​ការ​គេ​ក៏​ក្អែរ​ពិស​ដាក់​បន្ថែម​ឡើង​ឲ្យ​ម្ចាស់​រឹត​តែ​ក្ដៅ​ក្រហាយ​ឡើង​ជាង​មុន ។ ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​នេះ​គាប់​ហើយ មើល​ទៅ​កម្រ​នឹង​កាច់​កម្លាំង​ពួក​បាណ្ឌវ​បាន ព្រោះ​ប្រទេស​តូច​ធំ​រាប់អាន​គេ តែ​ត្រង់​ដែល​ទ្រង់​ត្រាស់​ថា ស្លាប់​ទៅ​ជា​ជាង​រស់​នៅ​ដោយ​សេចក្ដី​អប្បយស នោះ​ជា​ព្រះ​តម្រិះ​ដ៏​ខុស​សោះ សេចក្ដី​អប្បយស​ប្រៀប​ដូច​អាកាស​ធាតុ​ក៏​ថា​បាន មិនដូច​នោះ​ទេ ក៏​ដូចជា​មុខ​ដំបៅ​អាច​នឹង​រក្សា​ឲ្យ​សះ​ជា​ទៅ​បាន​ក្នុង​មិន​យូរ សេចក្ដី​គិត​មួយ​យ៉ាង​បាន​មក​ដុះ​ឡើង​ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ នឹង​ទូល​ឲ្យ​ទ្រង់​ជ្រាប​ដោយ​ឧបាយ​មួយ​យ៉ាង​ឃើញ​បាន​ការ​ជា​ប្រាកដ គឺ យុធិស្ឋិរ ចូល​ចិត្ត​លេង​ស្កា​រមែង​ដឹង​ឮ​រាល់​គ្នា​ហើយ ចំណែក​ឯ​ខ្ញុំ​ទ្រង់​ក៏​ទ្រង់​ជ្រាប​ហើយ ដែល​ថា​ស្ទាត់​ក្នុង​ការ​ល្បែង​ស្កា​យ៉ាង​ម្ដេច យុធិស្ឋិរ នៅ​ទន់​ហត្ថ​ណាស់ ខ្ញុំ​អាច​នឹង​លេង​យក​ជ័យ​ជម្នះ​បាន​ដោយ​ឧបាយ​ទាំង​ពាន់​ផ្លូវ គឺ​ខ្ញុំ​នឹង​លេង​ដោយ​កូន​ស្កា​បង្កប់​សំណរ​ជន្លរ​ឲ្យ​បាន​ចិត្ត​ខ្លាំង​ឡើង ៗ ប្រមាណ​តែ​ត្រឹម​ពាក់​កណ្ដាល​ឡូ ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​ហោច​ទៅ​តែ​ម្ដង នឹង​លេង​ឲ្យ​អស់​សាច់​ឈាម​ទៅ​តែ​ម្ដង នឹង​រឹប​យក​ទាល់​តែ​កាន់​អម្បែង​ដើរ​សុំ​ទាន ឬ នឹង​រឹត​គាត់​ឲ្យ​តឹង​ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត​ក៏​បាន ដោយ​សន្យា​ថា អ្នក​ចេញ​ត្រូវ​ចេញ​ចាក​ព្រះ​នគរ​ទៅ​នៅ​ព្រៃ​កំសត់​អស់​វេលា ១២ ឆ្នាំ យើង​អាច​នឹង​លាង​សឹក​សត្រូវ​របស់​យើង​ឲ្យ​អបជ័យ​រលីង​ទៅ ដោយ​គំនិត​លែប​ខាយ​ឧបាយកល​ខាង​ក្នុង​ដូច​នេះ មិនមែន​ចេញ​មុខ​ច្បាំង​គ្នា​ក្ឌុងក្ឌាំង​បំផ្លាញ​គ្រឿង​យុទ្ធ​ភណ្ឌ​ទៅ​ទទេ ៗ នោះ​ទេ ។

បានចុះផ្សាយក្នុង រឿងមហាភារតយុទ្ធ. Leave a Comment »

រឿងមហាភារតយុទ្ធ ភាគទី៦៖ការលេងស្កាភ្នាល់យ៉ាងធំ

ឥឡូវ​នេះ​ទុរយោជន៍​នឹង​សកុនី បាន​រួម​គំនិត​គិត​ការ​ត្រៀម​ទុក​ព្រម​ស្រេច​ហើយ លំដាប់​នោះ ទុរយោជន៍ ក៏​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះ​រាជ​បិតា ក្រាប​ចុះ​យុគល​បាទ ទ្រង់​ព្រះ​កន្សែង​អាក់អួល​ទឹក​ព្រះ​នេត្រ​ស្រក់​ស្រស្រាក់​ស្រោច​ភក្ត្រា ព្រះ​រាជ​បិតា​ឃើញ​អាការ​កូន​សម្លាញ់​ដូច​នោះ ក៏​ត្រាស់​សួរ​ដល់​ហេតុ​ផល ។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​លើ​ត្បូង​ចូល​ទ្រង់​ជ្រាប សេចក្ដី​ល្អ​នៃ​ក្រុង​ឥន្ទ្របទ​របស់​យុធិស្ឋិរ ជា​ជាង​ហស្ដិនបូរ​របស់​យើង ដែល​ល្បីល្បាញ​ពី​ណា​មក​ហើយ ជា​ច្រើន​ភាគ ទី​ព្រះ​ឃ្លាំង​របស់​គេ​ពេញ​ទៅ​ដោយ​មាស ប្រាក់ កែវកង ពេជ្រ និល​ចិន្ដា​ដ៏​មាន​តម្លៃ រដ្ឋ​សីមា​របស់​គេ​សុទ្ធ​សឹង​តែ​ប្រាសាទ​ច្រូង​ច្រាង​ច្រាល​រន្ទាល ហាក់បី​ដូចជា​យោង​យឺត​យក​អំពី​ស្ថាន​សួគ៌ មក​ប្រតិស្ថាន​ទុក​នៅ​ទី​នោះ​សម្បត្តិ​ទាំង​នេះ ដើម​ឡើយ​យើង​ជា​អ្នក​អប​លោក​ឲ្យ​គេ ឥឡូវ​នេះ​គេ​រុងរឿង​ហួស​មុខ​មាត់​យើង​ទៅ​ហើយ គេ​ធ្វើ​រឹក​ក្រអឺត​ក្រទម​មើល​ងាយ​យើង​យ៉ាង​អ្នក​ព្រៃ ព្រះ​ករុណា ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ខ្ញុំ​ចាំ​ចង់​តែ​ស្លាប់​បង់ ជា​សេចក្ដី​ពិត​តាម​ប្រមាណ​មើល ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ​តាម​ដែល​ទទួល​សេចក្ដី​ទោមនស្ស​ទាំង​នេះ គង់​ជា​មិន​មាន​ជីវិត​រស់​នៅ​រហូត​មក​បាន​ក្រាប​ទូល​រឿង​នេះ​ឲ្យ​ទ្រង់​ជ្រាប​ទេ តែ​គ្រោះ​ជា​ទ្រង់ សកុនិ បាន​ជួយ​បន្ទោរ​ទុក​អម្បាល​នេះ​ចេញ​ទៅ​បាន​ខ្លះ រាប់​ថា​ជា​ព្រះ​គុណ​យ៉ាង​ខ្ពស់​ទ្រង់​សម្ដែង​បំភ្លឺ​ឧបាយកល​យ៉ាង​ឯក​សម្រាប់​នឹង​កាច់​កិន​គូ​បរប័ក្ស​ក្រគួត​នឹង​យើង​ឲ្យ​រលើង​ក្ឌូង​ទៅ លេស​ខ​នោះ ទ្រង់ សកុនិ ឲ្យ​ប្រតិបត្តិ​ដូច​នេះ អញ្ជើញ​យុធិស្ឋិរ​មក​លេង​ស្កា​ភ្នាល់​គ្នា ពួក​យើង​ត្រៀម​ការ​ស្រេច​ហើយ ដែល​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​អមរាជ័យ​រាល់​ក្ដារ​ទៅ ត្រា​តែ​ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ​បាន​របស់​ដែល​ខូច​ទៅ​ត្រឡប់​មក​វិញ គឺ​ថា​នឹង​យក​រាជ​អាណា​ចក្រ​ពាក់​កណ្ដាល ដែល​ចែក​ទៅ​ឲ្យ​គេ​មក​វិញ បើ​គ្រោះ​អាក្រក់​ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ​ចាញ់​គេ​ក៏​តាម​យថាកម្ម ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ​សុខ​ចិត្ត​ទទួល​បាប​គ្រោះ​កម្ម​នោះ​ដោយ​តុណ្ណីភាព ឲ្យ​គេ​ជា​ព្រះ​រាជា​តែ​មួយ​អង្គ ជំនួស​ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ​ទាំងអស់​ទៅ​ចុះ ថា​បើ​មិន​ដូច​នោះ​ទេ ត្រូវ​ឲ្យ​ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ​បាន​គ្រង​អាណា​ចក្រ​ទាំង​មូល ដោយ​មិន​ចាំ​បាច់​បែង​ប៉ាន់​ឲ្យ​អ្នក​ឯ​ណា​នីមួយ​តែ​ដែល​ឲ្យ​ធ្វើ​ធំ​ទាំង​ពីរ ផ្កាយ​ពីរ​ដួង​នឹង​ចរ​ទៅ​ក្នុង​រាសី​តែ​មួយ​ជា​មួយ​គ្នា​មិន​បាន​ព្រះ​ករុណា ។ ធ្ឫតរាស្ត្រ​ត្រាស់​តប កូន​សម្លាញ់​ឪពុក លោភ​កើត​ឡើង​ព្រោះ​ទោស ទើប​ឯ​ទោស​នោះ​សោត បាន​នឹង​សេចក្ដី​វក់​មួយ​រំពេច ៗ ប៉ុណ្ណោះ ម្ដេច​បា​បណ្ដាល​ឲ្យ​ភ្លើង​ពិរោធ​ចូល​មក​ដុត​រោល​ហឫទ័យ​របស់​បា​ឲ្យ​ក្រៀម​ក្រំ​ទៅ​ថ្វី ម្ដេច​បាន​ទើប​មក​គិត​យាយី​បង​ប្អូន​ឯង​ទៀត គេ​បាន​លំបាក​តោក​យ៉ាក​មក​ក៏​ល្មម​ហើយ ឲ្យ​គេ​នៅ​ជា​សុខ​ផង​ចុះ​កូន ការ​ស្វែង​រក​រឿង​ទៅ​លើ​អ្នក​មាន​អំណាច​នជស័ក្ដិ ក៏​ស្មើ​ដូចជា​ដាស់​រាជសីហ៍​ដែល​ដេក​លក់​ឲ្យ​ភ្ញាក់ អា​រឿង​ភ្នាល់​បា​កុំ​នាំ​មក​និយាយ​ឲ្យ​បិតា​ឮ បិតា​ស្អប់​ឈ្មោះ​បោះ​សម្លេង​វា​ណាស់ វា​ប្រាប់​ហេតុ​សេចក្ដី​វិនាស​នឹង​គ្រោះ​ថ្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ បិតា​ព្រឺ​ក្បាល​កាល​មក​គិត​នឹង​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​បា​លេង​ស្កា​ភ្នាល់​គ្នា​នេះ តែ​ចូល​សួរ​វិទូរ​មើល គេ​នឹង​មាន​សេចក្ដី​ដូចម្ដេច​ក្នុង​រឿង​នេះ ។ វិទូរ មិន​បង្អង់​ឲ្យ​សួរ​ទាន់ ក្រោក​ឡើង​ឈរ​សុំ​រាជ​វរោកាស​ហើយ​សម្ដែង​សេចក្ដី​ឃើញ​របស់​គេ​ថា​ទេវ ព្រះ​អង្គ​រមែង​ទ្រង់​ជ្រាប​ថា ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​ជា​អ្នក​ប្រចុបប្រចែង​អ្នក​ណា សម្ដី​ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ ច្រើន​តែ​ឲ្យ​ទោស​ដល់​ទូល​ព្រះ​បង្គំ​វិញ​ជា​ញយ ៗ គ្រា​នេះ​ក៏​ទៀត ព្រោះ​លោក​ថា​ពាក្យ​ពិត​រែង​ស្លែង ទូល​ព្រះ​បង្គំ​តោង​សូម​ពោល​តាម​មតិ​របស់​ខ្លួន លោភ​ចិត្ត​របស់​ម្ចាស់​យើង ដែល​ទៅ​ដណ្ដើម​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​បង​ប្អូន​មក​ជា​របស់​ព្រះ​អង្គ​នោះ នឹង​នាំ​ឲ្យ​វិនាស​ទៅ​ឯង លេស​ដែល​ទ្រង់​គិត​បំណង​នឹង​ធ្វើ​ទៅ​នោះ សុទ្ធ​តែ​ហាយនកម្ម និង​អំណោយ​ផល​អាក្រក់​គួរ​ខ្លាច​ណាស់​ណា ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ​យល់​ឃើញ​ថា​ជា​មុខ​ក្រសួង​របស់​ទូល​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ ត្រូវ​តែ​ក្រាប​ទូល​ដាស់​តឿន​ព្រះ​សតិ​ទ្រង់​ព្រះ​ករុណា ។ សេចក្ដី​មិន​ពេញ​ព្រះ​ហឫទ័យ​ឲ្យ​លេង​ស្កា​ភ្នាល់ របស់​ព្រះ​រាជា​នឹង​ពាក្យ​យល់​ទាល់​របស់​វិទូរ​នេះ មិន​ធ្វើ​ឲ្យ​ទុរយោជន៍​រសាយ​មនោ​មាន​ទៅ​បាន ត្រឡប់​ជា​ទ្វេរ​សេចក្ដី​ឬស្យា​ឲ្យ​ចាស់​ក្លា​ឡើង ចំណែក​ឯ​យុធិស្ឋិរ​ជា​អ្នក​ប្រកប​ដោយ​គុណ​សម្បត្តិ​ផ្សេង ៗ ក៏​មែន​តែ​នៅ​ទន់ ១ យ៉ាង​គឺ​ត្រង់​សព្វ​ព្រះ​ហឫទ័យ​លេង​ស្កា ខ​នេះ​ជា​មារ​ដ៏​សំខាន់ ដែល​ព្រះ​អង្គ​មិន​អាច​នឹង​តស៊ូ​វា​បាន ។ កាល​ទ្រង់​ជ្រាប​ថា មាន​ល្បែង​ភ្នាល់​ស្កា​នៅ​ទី​ណា ក៏​តោង​ស្ដេច​ទៅ​ទត ឬ​ទៅ​លេង​ជា​មួយ​នឹង​គេ​នៅ​ទី​នោះ​ជា​ដរាប ព្រោះ​ហេតុ​នោះ ការ​ទុរយោជន៍​អញ្ជើញ​ទៅ​ក្រសាល​ការ​ភ្នាល់ ទ្រង់​ឃើញ​ជា​កិត្តិយស​មួយ​យ៉ាង គួរ​នឹង​ទទួល​អញ្ជើញ​ទៅ​ភ្នាល់​នឹង​គេ ទើប​ស្ដេច​ចេញ​ចាក​ឥន្ទ្របទ​បូរី នាំ​យក​ទាំង​ព្រះ​អនុជ​ទាំង ៤ នឹង​ព្រះ​ជននិ​ជរា​នឹង​ទ្រៅបទី ទៅ​ផង ។ ចាប់​លេង​ភ្នាល់​ស្កា ក្ដារ​ដំបូង យុធិស្ឋិរ ចាញ់​មួយ​ពាន់ ក្នុង​ក្ដារ​ត ៗ ទៅ​ក៏​ទន់​ជាង​គេ​ជា​ដរាប​ក្នុង​ថ្ងៃ​គ្រោះ​មិន​ល្អ​នោះ ថ្ងៃ​ព្រឹក​ឡើង​ទ្រង់​ក្រសាល​ទៀត ក៏​ចាញ់​គេ​ទៀត កាល​ចាញ់​ណាស់​ទៅ ក៏​កើត​ក្ដៅ​ក្រហាយ​ខ្លាំង​ឡើង ៗ មាស ពេជ្រ សេះ ដំរី រថ ទ្រង់​យក​មក​ដាក់​ភ្នាល់​នឹង​គេ​ទៀត លំដាប់​នោះ​ទ្រង់​យក​ព្រះ​រាជ​ទ្រព្យ​ក្នុង​ព្រះ​ឃ្លាំង​មក​តាំង​ភ្នាល់ រួច​អំពី​នោះ​ទ្រង់​យក​រាជ​អាណា​ចក្រ របស់​ទាំង​ពីរ​មុខ​នេះ​ក៏​រលាយ​ទៅ​តាម​គ្នា​ដូច​មុន ទោះ​ម្ល៉ឹង​ហើយ សេចក្ដី​ក្រហល់​ក្រហាយ​ក្នុង​ការ​ល្បែង​ក៏​មិន​មាន​ស្រាក ទ្រង់​លើក​យក​ព្រះ​អនុជ​ទាំង ៤ តាំង​ភ្នាល់ អស់​ព្រះ​អនុជ​ទាំង ៤ ដាក់​ព្រះ​អង្គ​ឯង​ទៀត ក្នុង​ទី​បំផុត​ដាក់​នាង ទ្រៅបទី ក៏​របូត​បាត់​ស្រមោល​ទៅ​ទៀត ជាទី​អប្បយស​អាម៉ាស់​មុខ​ជា​បំផុត ភីស្ម ទោណ និង វិទូរ មើល​តែ​ក្នុង​ចិត្ត​សែន​ស្លុត​សែន​សង្វេគ​វេទនា ចំណែក​ឯ កណ៌ ទុហសាសន និង​ពួក​អ្នក​គិត​កោង​អប្បល័ក្ខណ៍​ទាំង​ប៉ុន្មាន អង្គុយ​លេង ទឹក​មុខ​ញញឹម ដោយ​ឃើញ​ផ្លូវ​បាន​ប្រៀប​យ៉ាង​ធំ ដូច​មនោរថ​ហើយ ។ ទី​បំផុត​ដែល​ថា​រាប់​ឈ្នះ​ចាញ់​គ្នា ក៏​គឺ​ត្រឹម ទ្រៅបទី ទុរយោជន៍ ត្រាស់​ឲ្យ វិទូរ ទៅ​យក​ខ្លួន​នាង​មក​ក្នុង​បន្ទប់​ទី​ប្រជុំ​រដ្ឋ​មន្ត្រី ដោយ​ទ្រង់​យល់​ឃើញ​ថា វេលា​នេះ​នាង​មិនមែន​ជា​រាជិនី នាង​ធ្លាក់​ទៅ​ជា​ទាសី​ហើយ វិទូរ ក្រាប​ទូល​អង្វរ​ថា សុំ​ព្រះ​ហឫទ័យ​កុំ​ទ្រង់​ធ្វើ​ដល់​ម៉្លោះ​ដែល​នឹង​នាំ ទ្រៅបទី មក​កាន់​ទី​នេះ ជា​ការ​ប្រមាទ​មើល​ងាយ​នាង​ហួស​សម​គួរ ជា​ហេតុ​ឲ្យ​ពួក​បាណ្ឌវ​បណ្ដាល​ទោស​ខ្មួលខ្មាញ់​ឡើង​នឹង​កើត​ហេតុ​ធំ រឿង​នេះ​តែ​ខំ​ធ្វើ​រំលោភ​ទៅ សូម្បី​តែ​ទារក​ក្នុង​ប្រទេស​ឥន្ទ្របទ​ក៏​អត់​មិន​បាន ។ ទុរយោជន៍​ពោល​ពាក្យ​ទ្រគោះ​ឲ្យ វិទូរ ជា​ច្រើន ត្រាស់​ឲ្យ​រាជ​បុរស​ទៅ​កោះ​យក​ខ្លួន​នាង ទ្រៅបទី មក វិទូរ ជា​អ្នក​ស្លូត​សុចរិត​ដក​តែ​ដង្ហើម​ធំ​នឹង​គិត​តែ​ក្នុង​ចិត្ត​ថា ទុរយោជន៍​បោះបង់​ធម្ម​ចរិយា​ហើយ សេចក្ដី​ទុច្ចរិត​ជា​ផ្លូវ​ត្រង់​ទៅ​អបាយ ឥឡូវ​ទុយោជន៍ ក៏​កិល​នឹង​ចុះ​ទៅ​កាន់​ផ្លូវ​នោះ​ហើយ ។ គ្រា​នោះ​ទ្រៅបទី​ទេវី កំពុង​ប្រថាប់​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់ បន្តិច​រាជ​បុរស​ទៅ​ដល់ បើក​ទ្វារ​ក្រាក​ចូល​ទៅ ទូល​ប្រវត្តិ​ហេតុ​ដល់​នាង​តាម​ព្រះ​រាជ​តម្រាស់ ទ្រៅបទី ធ្លាក់​ព្រះ​ហឫទ័យ​ក្តុក តែ​ដំកល់​សតិ​សម្បជញ្ញៈ​ទាន់ មាន​បន្ទូល​នឹង​សារ័ណ​ទូត អ្នក​មក​កោះ​ខ្លួន ថា​ម្នាល​នាយ ត្រៀច​យើង​បាន​ស្ដាប់​សំដី​អ្នក​ឯង​និយាយ​ដូច​នេះ​មែន​ឬ ព្រះ​រាជ​ស្វាមី​ត្រាស់​នឹង​អ្នក​ដូច​នេះ​ឬ1 ទ្រង់​អស់​ព្រះ​រាជ​ទ្រព្យ​ហើយ​ឬ ទើប​យក​ព្រះ​រាជិនី​ទៅ​ដាក់​ភ្នាល់​នឹង​គេ ទ្រង់​វិកល​ព្រះ​សតិ​ទៅ​ហើយ​ឬ ។ ព្រះ​រាជ​ទ្រព្យ​អស់​ហើយ​ក្រាប​ទូល ព្រះ​ចៅ យុធិស្ឋិរ បង់​ខាត​សព្វ​សារពើ​ដែល​នៅ​ក្នុង​សេចក្ដី​គ្រប់គ្រង​របស់​ខ្លួន រហូត​ដល់​មកុដ ព្រះ​អនុជ ព្រះ​រាជិនី ។ល។ ទាំងអស់​ហើយ ។ ទ្រៅបទី ក្រោក​ឈរ​មាន​សវនិយ​ដោយ​ទោស, ថា ។ បើ​ព្រះ​រាជា​របស់​យើង​ដាក់​ព្រះ​អង្គ​ជា​របស់​សម្រាប់​ភ្នាល់​នឹង​គេ អំពី​ដើម​ទី​ទៅ​ហើយ​សោត ព្រះ​អង្គ​ក៏​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ទាសៈ​គេ​មួយ​រំពេច​ទៅ​ហើយ ពី​ត្រឹម​នោះ​មក​ព្រះ​អង្គ​មិន​មាន​អំណាច​នឹង​មក​យក​ខ្លួន​យើង​ទៅ ដាក់​ភ្នាល់​ទៀត​ឡើយ ព្រោះ​ហេតុ​ថា​ធម្មតា​ជាតិ​ជា​ខ្ញុំ​គេ​រមែង​គ្មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ នឹង​មិន​មាន​អំណាច​នឹង​លក់​ដូរ​របស់​អ្វី​បាន ព្រោះ​ហេតុ​នោះ គាត់​ចូល​នាំ​ពាក្យ​នេះ​ទៅ​ក្រាប​ទូល​ព្រះ​ភស្ដា​របស់​យើង​ថា គ្មាន​អ្នក​ណា​មាន​អំណាច​ត្រូវ​បាន​ទ្រៅបទី ។ រាជទូត​ត្រឡប់​ទៅ​ដល់​ទី​ប្រជុំ​របស់​រដ្ឋ​មន្ត្រី ក៏​នាំ​សម្ដី​ប្រជួស​ប្រសោក​របស់​នាង​ក្រាប​ទូល​ទុរយោជន៍ ទុរយោជន៍​ក៏​ខ្ញាល់​ណើង​ដូច​ភ្លើង​អគ្គិសនី ត្រាស់​ប្រើ​ទុហសាសន​ជា​អនុជ ឲ្យ​ទៅ​អូស​យក​នាង​មាត់​រឹង​មក​គាល់​ជា​ឆាប់ ។ ទុហសាសន​ទៅ​ដល់​ដំណាក់ ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ទ្រៅបទី ថ្លែង​ព្រះ​រាជ​ឱង្ការ​ថា ឱ​ក្សត្រ​បញ្ចាល​ព្រះ​នាង​ត្រូវ​គេ​យក​ទៅ​ដាក់​ភ្នាល់ ឥឡូវ​នេះ​ព្រះ​នាង​ធ្លាក់​ទៅ​ជា​របស់​នៃ​អ្នក​ឈ្នះ​ហើយ សម្ដេច​ព្រះ​ជេដ្ឋា​ទុរយោជន៍ មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ឲ្យ​ទៅ​គាល់​ព្រះ​អង្គ ដែល​ជា​ម្ចាស់​ម្នាយ​របស់​នាង អំពី​នេះ​ជាដើម​ទៅ​នាង​ធ្លាក់​ទៅ​ជា​បាទ​បរិចារិការ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ហើយ ។ ទ្រៅបទី​ទេវី បាន​ស្ដាប់​ពាក្យ​ប្រមាថ​មើល​ងាយ​នេះ ព្រះ​កាយ​ញ័រ​ចំប្រប់ ដោយ​សេចក្ដី​ខ្លាច និង​ក្រោធ​ក្រៃពេក នាង​យក​ព្រះ​ហស្ថ​បាំង​ព្រះ​ភ័ក្ដ្រ​មិន​ឲ្យ​ទុហសាសន​ឃើញ​អាការ​ដែល​វិការ​ទៅ ព្រះ​ហឫទ័យ​ញ័រ​តឺក ៗ រញ្ជួយ​ទាំង​សកល​កាយ ខណៈ​នោះ នាង​ស្ទុះ​ចេញ​អំពី​កន្លែង ព្យាយាម​នឹង​រត់​ចេញ​ទៅ​ខាង​ក្រៅ តែ​ទុហសាសន​កំណាច​អប្រិយ៍​ក៏​ចាប់​កន្ត្រាក់​កេសា​របស់​នាង​អ្នក​រន្ធត់​អស់​អង្គ ហាក់បី​ដូចជា​ស្លឹក​ព្រឹក្សា​ខ្ចី​ត្រូវ​ព្រះ​ពាយ​បក់​បោក​មក អូស​យក​ទៅ បី​ដូច​ជា​យម​បាល​អូស​សត្វ​នរក នាង​លុត​ជង្គង់​អង្វរ​ទុហសាសន​ថា អើ​អ្នក អ្នក​កុំ​មក​ប៉ះ​ពាល់​កាយ​ខ្ញុំ​ដោយ​ដៃ​របស់​អ្នក ដែល​មាន​បន្ទឹល​ជាប់ អ្នក​ក៏​រមែង​ជ្រាប​ហើយ​ថា សក់​របស់​ស្ត្រី​ស័ក្ដិ​សិទ្ធិ សុភាព​ស្ត្រី​កាល​មាន​គ្រឿង​តែង​កាយ​រយីករយាក​ដូច​នេះ នឹង​ទៅ​រក​អ្នក​ធំ​ម្ដេច​បាន តែ​ទុហសាសន​ជា​មនុស្ស​ប្រកប​ដោយ​និស្ស័យ​របឹង​រឹង​រុស មិន​ព្រម​ស្ដាប់​ពាក្យ​នាង​អង្វរ គេ​តប​នាង​ថា នាង​មាន​គ្រឿង​បិទ​បាំង​កាយ​ក្ដី អាក្រាត​កាយ​ក្ដី យើង​មិន​ទទួល​ដឹង នាង​ត្រូវ​តែ​ដើរ​តាម​យើង​ជា​ឆាប់​បង្អង់​យឺត​យូរ​មិន​បាន ។ គ្រា​នោះ​ទ្រៅបទី​ទោះបី​មិន​ស្ម័គ្រ​នឹង​ទៅ ក៏​តោង​ទៅ​ទាំង​រយីករយាក សក់​របូត​រលូត​ក្រញ៉ាញ់​ក្រញ៉ាស់ ព្រោះ​ត្រូវ​ចាប់​អូស​ដោយ​កំហល់​កំហែង ព្រះ​នេត្រ​ពេញ​ទៅ​ដោយ​អស្សុជល​ស្រក់​សស្រាក​ស្រោច​ភ័ក្ដ្រា​សុតា​ស្ត្រី ទ្រៅបទី​ទៅ​ដល់​ទី​ចំពោះ​ព្រះ​ភ័ក្ដ្រ​អ្នក​ធំ​ទាំងឡាយ នាង​ក៏​អភិប្រាយ​សុំ​ទោស​អ្នក​ធំ​ជា​មុន​ថា បពិត្រ​លោក​ទាំងឡាយ​ដ៏​ចម្រើន សូម​លោក​ឲ្យ​អភ័យ​ដល់​ខ្ញុំ​ដែល​បាន​ឈាន​ចូល​មក​ក្នុង​ទី​ប្រជុំ​នេះ ទាំង​គ្រឿង​ស្លៀកពាក់​ដ៏​មិន​គប្បី ។ ភីស្ម ទោណ និង​អ្នក​ធំ​ឯ​ទៀត​ជា​ច្រើន កាល​ក្រឡេក​ទៅ​ឃើញ​ទ្រៅបទី ក៏​ដាក់​ភ័ក្ដ្រ​ជ្រប់​ដោយ​សេចក្ដី​អៀន​ខ្មាស​ជួស​នាង និង​អាសូរ​ដល់​នាង​ជា​ពន្លឹក តែ ទុរយោជន៍ អ្នក​មាន​និស្ស័យ​របឹង ឥត​អាសូរ​ដ៏​តិច​សោះ ស្រែក​បង្គាប់​ដោយ​សេចក្ដី​វក់​ថា ទុហសាសន ចូល​សម្រាត​សំពត់​នាង​ចេញ​ឲ្យ​ដល់​ស្បែក សម្រាត​ឲ្យ​រលីង​ទាំង​ខ្លួន ឲ្យ​បង​សម្លឹង​មើល​ឆោម​ឆវី​របស់​ក្នុង​យាម​អាក្រាត​កាយ​រនល​នេះ​ម្ដង ។ ការ​លាមក​ឥត​ខ្មាស​ដូច​នេះ ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​អង្គុយ​ក្នុង​ទី​ប្រជុំ​នោះ បណ្ដាល​ឆុល​ឆួល​ទោស​ឡើង​តែ​រាល់ ៗ គ្នា ទាល់​តែ​ម្នាក់ ឬ​ពីរ​នាក់​ក្នុង​ពួក​នោះ យក​ដៃ​ទៅ​ចាប់​ក្ដាប់​ដង​ក្រប៊ី ក៏​កិរិយា​ដែល​គេ​យក​ដៃ​ទៅ​ចាប់​ដង​គ្រប៊ី មើល​ទៅ​ហាក់​ដូច​ជា​ធ្វើ​ទោស​ចិត្ត​របស់​គេ ឲ្យ​ធូ​រសាយ​ទៅ​បាន ខ្លះ​បាត់​ណែន​ក្នុង​ដើម​ទ្រូង​គ្រាន់​បើ ។ ដោយ​សន្ដាន​ចិត្ត​ជា​បុគ្គល​ពោល​ជ្រោក​ជ្រាក ប្រាស​ចាក​មេត្តា ទុហសាសន បាន​ចូល​ទៅ​បោច​រោច​សម្រាត​សំពត់​អាវ​ទ្រៅបទី តាម​បង្គាប់​ព្រះ​ជេដ្ឋា ទ្រៅបទី​ស្រែក​ថា ចូរ​ស្ដាប់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ផង លោក​អ្នក​ធំ​ទាំងឡាយ លោក​ក៏​មាន​ភរិយា និង​បុត្រី​ដូច​គ្នា លោក​នឹង​បណ្ដោយ​ឲ្យ​ស្រី​អ្នក​មាន​ព្រហ្ម​ចរិយ ត្រូវ​គេ​កំហែង​លេង​នៅ​មុខ​អស់​លោក​ដូច​នេះ​ឬ ចូល​ជួយ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ផង​ព្រះ​អង្គ ចូល​ជួយ​ឲ្យ​រួច​ពី​សេចក្ដី​អាសអាភាស​អស់​នេះ​ផង​ព្រះ​គុណ ស្ងាត់​ទៅ​មួយ​ស្របក់ ទ្រៅបទី​ស្រែក​ម្ដង​ទៀត​ថា ម្ដេច​ស្ងៀម​ស្ងាត់​រាល់​គ្នា​ដូច​នេះ គ្មាន​នរណា​និមួយ​ក្នុង​ពួក​លោក​លើក​អង្គុលី​ឡើង​ការពារ​សមាន​ស័ក្ដិ​នៃ​ស្ត្រី​ដ៏​រក​មន្ទិល​គ្មាន​នេះ​ហើយ​ឬ សេចក្ដី​ល្បី​ខ្ចរខ្ចាយ​ជាតិ​របស់​គុរុ កិត្តិគុណ​ចាស់​របស់​ភាតរវង្ស​សាប​សូន្យ​អស់​ទៅ​ហើយ​ឬ ក្សត្រិយ៍​ទាំងឡាយ​លើក​លែង​ជា​អ្នក​ចម្បាំង​ហើយ​ឬ ស៊ូ​នាំ​គ្នា​អង្គុយ​មើល​ការ​លាមក​ដូច​នេះ​បាន​ឬ​ហ្ន៎ ។ ភីស្ម ក្រោធ​មុខ​ឡើង​ក្រហម ទោណ ខាំ​មាត់ ក្ដាប់​ដៃ​ប្រុង​នឹង​ដាល់ វិទូរ ថ្ងូ​ហឺ ៗ យក​ចិត្ត​ជួយ ចំណែក​ឯ ភីម ជា​អនុជ​យុធិស្ឋិរ​គ្រវី​ដំបង​ស្រែក​ប្រកាស​ជា​ពាក្យ​ស្បថ​ថា នឹង​ហុត​ឈាម ទូហសាសន ហើយ​នឹង​យក​ជីវិត ទុរយោជន៍ ឲ្យ​បាន ដោយ​ដំបង​នេះ​មុន​ថ្ងៃ​ដែល​ខ្លួន​គេ​ស្លាប់ ។ ទុរយោជន៍​ធ្វើ​ឫក្ស​សម្ដែង​អំណាច​យ៉ាង​សម្បើម​ដោយ​មាន​ជ័យជំនះ បែរ​មក​ត្រាស់​នឹង​យុធិស្ឋិរ​ថា ទ្រង់​ចូល​ពោល​ដោយ​ពិត​មក​មើល ព្រោះ​ទ្រង់​តែង​តែ​ពោល​ពាក្យ​ពិត​រាល់​វេលា ទ្រង់​បង់​រាជ​អាណា​ចក្រ បង់​អនុភាតា បង់​ខ្លួន​របស់​ទ្រង់ មិន​បង់​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​បង់​ទាំង​មហេសី​មក​ខ្ញុំ​មែន​ឬ​មិន​មែន យុធិស្ឋិរ​មិន​ហើប​មាត់ ចំណែក​ឯ​កណ៌ នឹក​អស់​សំណើច​ក៏​សើច​កាក តែ ភីស្ម អង្គុយ​សម្រក់​ទឹក​ភ្នែក​ព្រិច ៗ មិន​មាន​ពោល​ថា​ម្ដេច​សោះ ។ វេលា​នោះ ព្រះ​ចៅ​ធ្ឫតរាស្ត្រ កំពុង​ប្រថាប់​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​រាជ​វាំង​មិន​បាន​ទ្រង់​ជ្រាប​ហេតុ​ទេ ដែល​កើត​ឡើង​ក្នុង​ទី​ប្រជុំ​រដ្ឋ​មន្ត្រី​នោះ​ឡើយ ព្រាហ្មណាចារ្យ​ទាំងឡាយ​កំពុង​ស្វធ្យាយ​វទធម៌​វត្ត​ល្ងាច ខណៈ​នោះ​ទ្រង់​ឮ​សម្លេង​សិង្គាល (ឆ្កែ​ចចក) លូ​ក្នុង​ព្រៃ​ប្រាប់​ហេតុ​អាក្រក់​ដែល​កើត​ឡើង​ក្នុង​ថ្ងៃ​នោះ ទ្រង់​ក៏​ធ្លាក់​ព្រះ​ហឫទ័យ​ក្ដុក ព្រះ​កាយ​ញ័រ​ទ្រិច ៗ មួយ​ស្របក់​វិទូរ​ទៅ​ដល់​ក្រាប​ទូល​ប្រវត្តិ​ហេតុ​តាម​ដែល​ ទុរយោជន៍ ក៏​ឡើង កាល​ទ្រង់​ជ្រាប​ហេតុ​អប្បមង្គល​ដូច​នោះ ហើយ​ក៏​ទ្រង់​ព្រះ​កន្សែង​ត្រាស់​ព្រះ​សូរ​សៀង​ញ័រ​រន្ធត់​ថា អាកូន​កម៌ វា​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះ​រាជា ទ្រុបទ បាន​នូវ​សេចក្ដី​អាសអាភាស​ហើយ ដោយ​ប្រមាទ​មើល​ងាយ​ធីតា​របស់​គេ​ដ៏​ជា​វិសុទ្ធិ​កន្យា សុំ​ពាក្យ​ភាវនា​របស់​បិតា​អ្នក​កំពុង​តែ​ព្រួយ​សោក​ទុក្ខ​នៅ​វេលា​នេះ ចូល​អភិបាល​ការពារ​ភយន្តរាយ​នៃ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ដ៏​ជា​ធំ​ក្នុង​ស្ថាន​សួគ៌ តាម​ដែល​បាន​ឮ​ក្នុង​ហេតុ​ភេទ​អាក្រក់​នោះ​ចុះ ។ គ្រា​នោះ​មាន​អ្នក​នាំ​ស្ដេច​ទៅ​រក​នាង​ទ្រៅបទី ទ្រង់​ត្រាស់​នឹង​នាង​ថា ម្នាល​បុត្រី​វិសុទ្ធិ​រាជា នាង​ជា​ទី​សម្លាញ់​ដួច​ដួង​ហឫទ័យ​របស់​បិតុល អនិច្ចា​បុត្រ​របស់​ធំ​បាន​ធ្វើ​សេចក្ដី​កំហឹង​ដល់​នាង​ជា​ទម្ងន់ នាង​ចូរ​ឲ្យ​អភ័យ​ដល់​វា​ផង​ចុះ នឹង​សុំ​ទោស​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​លើ​ស្ថាន​សួគ៌​កុំ​ឲ្យ​ធ្លាក់​លើ​ត្បូង​របស់​វា ក្មួយ​សម្លាញ់​របស់​ធំ នាង​នឹង​ប្រាថ្នា​អ្វី​ធំ​នឹង​ប្រទាន​ឲ្យ​នាង​គ្រប់​យ៉ាង ។ ទ្រៅបទី​ពោល​ពាក្យ​ថ្វាយ​ជ័យ​ដល់​ព្រះ​រាជា អ្នក​ទ្រង់​នូវ​មេត្តា​គុណ​នឹង​ទូល​សុំ​សេចក្ដី​មេត្តា​ប្រោស​ជួយ​ឲ្យ យិធិស្ឋិរ រាជ​ស្វាមី​រូច​ចាក​ភាវៈ​ជា​ទាសៈ ទ្រង់​ក៏​ប្រទាន​ឲ្យ​រួច​មួយ​រំពេច​ព្រះ​ចៅ​ធ្ឫតរាស្ត្រ សុំ​ឲ្យ​ទេវី​សម្ដែង​សេចក្ដី​ប្រាថ្នា​យ៉ាង​ដទៃ​តទៅ​ទៀត នាង​ក្រាប​ទូល​សុំ​ឲ្យ​បាន សេះ រថ អាវុធ របស់​គេ​មក​វិញ សេចក្ដី​ប្រាថ្នា​គ្រា​ទី​ពីរ​នេះ​ព្រះ​ចៅ​ធ្ឫតរាស្ត្រ​ក៏​ទ្រង់​ប្រទាន​ឲ្យ​ជា​យ៉ាង​ឆាប់ ហើយ​សុំ​ឲ្យ​នាង​សម្ដែង​សេចក្ដី​ប្រាថ្នា គ្រា​ទី​បី​តទៅ ទ្រៅបទី​ក្រាប​ទូល​ថា ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ជា​ធីតា​ក្សត្រិយ៍ ខ្ញុំ​ម្ចាស់​អស់​ប្រាថ្នា​របស់​ដទៃ​ទៀត​ហើយ ប្រាថ្នា​តែ​ពីរ​ដង​ប៉ុណ្ណេះ​ក៏​ល្មម​ហើយ នឹង​ប្រាថ្នា​សព្វ​សារពើ​មិន​គួរ​ព្រះ​ករុណា ។ បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍ បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រុង​ឥន្ទ្របទ​វិញ វេលា​ចេញ​ទៅ​អំពី​ក្រុង​ហស្ដិនបូរ ទុរយោជន៍ ក៏​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះ​រាជ​បិតា ទូល​បន្ទោស​ព្រះ​រាជ​បិតា ដោយ​សេចក្ដី​ពិរោធ​ថា ល្អង​ធុលី​ព្រះ​បាទ អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ពួក​បាណ្ឌវ​ទាំង ៥ រួច​ទៅ​ជា​សុខ គេ​គិត​តែ​នឹង​ធ្វើ​សង្គ្រាម​សង​សឹក​យើង ព្រោះ​ហេតុ​នោះ​សុំ​ឲ្យ​ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ​ភ្នាល់​ស្កា​នឹង​គេ​មួយ​ក្ដារ​ទៀត ហើយ​កំរិត​ដែល​នឹង​ភ្នាល់​ម្ដង​នេះ​ដូច​នេះ អ្នក​ចាញ់​តោង​ត្រូវ​និរទេស​ទៅ​នៅ​ព្រៃ​កំណប់ ១២ ឆ្នាំ រួច​អំពី​នោះ​ត្រូវ​ពួន​មុខ​នៅ​ក្នុង​ទី​សន្ដោស ១ ឆ្នាំ​ទៀត យើង​អាច​នឹង​ចៀសវាង​សឹក​សង្គ្រាម​បាន ដោយ​ឧបាយ​យ៉ាង​នេះ​ប៉ុណ្ណោះ ។ ព្រះ​រាជា​ជា​អ្នក​មាន​សន្ដាន​ចិត្ត​ទន់ ក៏​បណ្ដោយ​តាម​រាជ​ឱរស​ត្រាស់ បង្គាប់​ឲ្យ​រាជ​ឱរស​ទៅ​តាម​បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍​អម្បាល​នោះ ត្រឡប់​មក ចាប់​ផ្ដើម​លេង​ស្កាភ្នាល់​ម្ដង​ទៀត យុធិស្ឋិរ និង សកុនិ អង្គុយ​ទល់​មុខ​គ្នា ចាប់​លេង​ទៅ​តាម​តម្រិះ ហើយ​នឹង​ប្រុង​ជើង​នឹង​យក​ប្រៀប​ដោយ​សព្វ​ខ្លួន សកុនិ​យក​កូន​ស្កា​បង្កប់​សំណរ​មក​លេង​ទៀត យុធិស្ឋិរ​ក៏​ចាញ់​ទៅ​ទៀត​ដូច​ដែល ក្នុង​ទី​បំផុត​ព្រះ​អង្គ​នឹង​អនុភាតា​ព្រម​ដោយ​ទ្រៅបទី ក៏​ត្រូវ​ទទួល​សេចក្ដី​អបរាជ័យ​ដ៏​ជា​ផល​នៃ​ល្បែង​ស្កា គេ​និរទេស​ចេញ​ចាក​និវេសន៍​មហា​ស្ថាន ។

បានចុះផ្សាយក្នុង រឿងមហាភារតយុទ្ធ. Leave a Comment »

រឿងមហាភារតយុទ្ធ ភាគទី៧៖ការនិរទេសបាណ្ឌវក្សត្រិយ៍

បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍ បង​ប្អូន​ទាំង​ប្រាំ​អង្គ ព្រម​ដោយ​ទ្រៅបទី​ទេវី ត្រូវ​គេ​និរទេស​ចាក​ភារា ក៏​ស្ដេច​នាំ​គ្នា​លីលា​ចាក​ក្រុង​សន្សឹម ៗ ទៅ​បែរ​ព្រះ​ភក្ដ្រ​ឆ្ពោះ​សំដៅ​អារញ្ញ​ប្រទេស​ដែន​ព្រៃ ព្រះ​ភក្ដ្រ​ស្លក់​ស្លាំង ព្រះ​ឱស​ស្ងួត​ក្រៀម ព្រះ​នេត្រ​អាប់​ឥត​រស្មី អ្នក​ដែល​ប្រទះ​ឃើញ​ស្ដេច​តាម​ផ្លូវ តាម​ព្រៃ ក៏​ដក​ដង្ហើម​ធំ​រាល់ ៗ គ្នា ស្ដេច​នាំ​គ្នា​យាត្រា​តត្រុក​ទៅ​មិន​មាន​ចរចា ហាក់​ដូចជា​ថា បើ​ព្រះ​ឱស្ឋ​ចេញ​ទៅ​សោត ក្រែង​ហួស​កម្លាំង ហឫទ័យ​នឹង​ទទួល​ទ្រាំ​ទ្រ​បាន នៅ​វេលា​មួយ​នោះ ទើប​មួយ​អង្គ​ក្នុង​ពួក​នោះ មាន​បន្ទូល​ចេញ​មក​ថា អរជុន​ក្នុង​រវាង​នេះ​ទៅ​ទល់​នឹង​វេលា​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ក្បាល​ទុរយោជន៍​ដោត​នៅ​ចុង​ព្រះ​សែង​ធួន​នេះ ខ្ញុំ​នឹង​មិន​បាន​នូវ​សេចក្ដី​ស្ងប់​នឹង​សុខ​ជា​ដាច់​ខាត ។ សហទេព ក៏​គិត​ឃើញ​ប្រហែល​គ្នា ទើប​ឆ្លើយ​ឆ្លង​សំដី​ប្រណិធាន​របស់​ខ្លួន​ទៅ​ថា ខ្ញុំ​នឹង​មិន​តម្លោះ​ធ្នូ​នេះ ត្រា​តែ​ព្រួញ​ធ្នូ​នេះ​បាន​ស៊ី​សាច់​ផឹក​ឈាម អាចោរ​កំណាច អម្បាល​នោះ​ជា​មុន​សិន ។ អង្គ​ទី​បួន នឹក​ក្ដៅ​ក្នុង​ព្រះ​ហឫទ័យ​ណាស់ ចង់​ពោល​ពាក្យ​សម្បថ​ទុក​ជា​ច្រើន​យ៉ាង ទើប​លើក​ព្រះ​ហស្ថ​ដ៏​មាំ​ឡើង​ពោល​ថា ដៃ​នេះ​នឹង​មិន​សម្រាក​ឲ្យ​សប្បាយ ត្រា​តែ​លាង​អា​ពួក​កំណាច​ចិត្ត​ទមិឡ ឲ្យ​រលីង​ទៅ​អំពី​ផែន​ធរណី ។ ចំណែក​ឯ​យុធិស្ឋិរ មិន​ត្រាស់​ថា​ដូចម្ដេច​ឡើយ ដាក់​ព្រះ​ភក្ដ្រ​ស្រងូត ខណៈ​ដែល​អនុភាព​តាំង​សេចក្ដី​បំណង​ទុក​ផ្សេង ៗ គ្នា ព្រះ​អាការ​មើល​ទៅ​ស្រងូត ពេញ​ទៅ​ដោយ​សេចក្ដី​ជញ្ជឹង​ដូចជា​មិន​ដឹង​ជា​មាន​ហេតុ​ការណ៍​អ្វី​ខាង​ក្រៅ ចំពោះ​ដឹង​តែ​ហេតុ​ក្នុង​ចិត្ត​ប៉ុណ្ណោះ ស្ដេច​ដំណើរ​ទៅ​តាម​មាគ៌ា ព្រះ​សិរ​ឱន​ក្រងុល​រុល​តែ​ទៅ​មុខ​នឹង​ក្រឡេក​មើល​នាយ​អាយ​សោះ ព្រះ​ភក្ដ្រ​ជោក​ទៅ​ដោយ​អស្សុជល យូរ ៗ ក៏​ដក​ដង្ហើម​ធំ​ម្ដង ។ ឯ​ទ្រៅបទី​ទេវី​សោត មើល​ទៅ​មុខ​គួរ​អាសូរ​ជាង​ស្ដេច​ប្រុស ៗ អស់​នោះ នាង​ទ្រង់​សំពត់​អំបោះ មិន​ទ្រង់​សំពត់​អំបោះ និង​ទ្រង់​សំពត់​ព្រែ​ដូច​ស្ដេច​ស្រី​ក្នុង​ព្រះ​នគរ ព្រះ​កេសា​របស់​នាង​វែង​សំយាក​លើ​ស្មា​ព្រះ​នេត្រា​គយ​គន់​មើល​តែ​ទៅ​ដី មិន​ងើប​ងើយ​ងាក​មើល​ទៅ​ទី​ដទៃ ហាក់បី​ដូចជា​ថា សេចក្ដី​អាម៉ាស់​មុខ​ដែល​នាង​បាន​ទទួល​មក​សង្កត់​ព្រះ​ហឫទ័យ​មិន​អាច​នឹង​មើល​ទៅ​ទី​ដទៃ​បាន តែ​ខំ​មើល​ក៏​នឹង​ទ្វេ​ចំនួន​ច្រើន​ឡើង ។ នាង​ដើរ​ហាល​កំដៅ​ថ្ងៃ​ជា​រាល់​ទិវា ឥត​មាន​វេលា​ណា​ដែល​ហៅ​ស្រួល ត្រូវ​តែ​កំដៅ​សូរ្យ​រង្សី​គ្មាន​អ្វី​បិទបាំង​ព្រះ​សិរ ឲ្យ​ស្រន់​អក់​ក្ដៅ​ក្នុង​អង្គ ភក្ដ្រ​ផង់​របស់​នាង​ត្រូវ​ខ្យល់​បក់​បោក​មក​តាម​ផ្លូវ ក៏​ក្រៀម​ក្រស់​អស់​រាសី លុះ​ចូល​វេលា​សន្ធិយា​រាត្រី​កាល​ណា ទឹក​សន្សើម​ក៏​ធ្លាក់​បំព្រំ​បី​ដូចជា​ស្រប់​ស្រោច​ភក្ដ្រ​នាង ហូរ​ហៀរ​រហាម​លាយ​គ្នា​នឹង​អស្សុជល​ធារា នាង​ខំ​យាត្រា​តាម​ព្រះ​ភស្ដា​មុខ​គួរ​វេទនា​មា​ល្បាយ ។ ដើរ​ផ្លូវ​ទៅ​គ្រា​នោះ កាល​កន្លង​ទៅ​ក៏​ច្រើន​ទិវា​រាត្រី​ក្នុង​ទី​បំផុត ក៏​បាន​ដល់​ព្រៃ​ធំ ១ ឈ្មោះ​ថា កនកវ័ន ក្នុង​ព្រៃ​នោះ​ងងឹត​ណាស់​ណា នាំ​ឲ្យ​ទ្រង់​សម្គាល់​ទៅ​ថា យប់​សន្ធិយា​មក​ដល់​ឆាប់​ខុស​ប្រក្រតី ដើម​ប្រឹក្សា​ក្នុង​ព្រៃ​នោះ​ដុះ​ដិត​ជិត​គ្នា កម្រ​ព្រាន​ព្រៃ​ណា​នឹង​ជ្រៀត​ជើង​ចូល​ទៅ​បាន នរណា​មួយ​ឈាន​ចូល​ទៅ​ហើយ ដែល​មិន​ត្រូវ​បន្លា​មុត – ធ្ពក់ ឬ​ប៉ាស់​នឹង​ដើម​ឈើ​នោះ​គ្មាន​ដែល​លំបាក​ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត ក៏​គឺ​ផ្លូវ​ក្នុង​ព្រៃ​នោះ​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ដុំ​ថ្ម ធំ​តូច​រដិប​រដុប​ទំគិច ជំពុប​ប៉ះ​ព្រះ​បាទ​ក្សត្រិយ៍ បង​ប្អូន​អម្បាល​នោះ​រហូត​ទៅ ជួន​កាល​ជជ្រុល​ជជ្រក​បោក​ប៉ះ​ទៅ​លើ​ឈើ លើ​ថ្ម ជួន​កាល​ក៏​ភ្លាត់​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​ជង្ហុក ព្រះ​បាទ​ដែល​ទន់​ត្រសូល​រាល់ ៗ អង្គ ក៏​ដាច់​ដោច​រលាត់​ជាំ​ដាំ​ខ្ទេចខ្ទី​មិន​មាន​ទី​ស្រួល​ត្រង់​ណា ទោះបី​ម៉្លោះ​ក្ដី ព្រៃ​ធំ​ត្រឈៃ​នោះ​បាន​ជាទី​អាស្រ័យ​ម្លប់​មួយ​យ៉ាង​មិន​ត្រូវ​កំដៅ​ថ្ងៃ​ចែងចាំង ព្រោះ​បាំង​ទៅ​ដោយ​ស្លឹក​ឈើ​តែ​ទាំង​ពីរ​យ៉ាង កម្រ​នឹង​វិនិច្ឆ័យ​ទៅ​ថា​យ៉ាង​ណា​លំបាក​ជាង​យ៉ាង​ណា ព្រោះ​កំដៅ​ថ្ងៃ​ក៏​ដុត​កំដៅ​កាយ​ឲ្យ​ក្រៀមក្រស់​អាប់​អស់​រាសី បន្លា​សោត​ក៏​មុត​ធ្ពក់​រលាត់​ដាច់​សាច់​ចេញ​ឈាម ។ ទី​នោះ​តែ​ព្រលប់​ព្រិល ៗ ក៏​ងងឹត​ដូចជា​យប់​ជ្រៅ​ទៅ​ហើយ រាត្រី​សត្វ​ក៏​ចេញ​ចាក​អំពី​ទី​លំនៅ​យាស​យំ​ទ្រហឹង តាម​ភេទ​ភាសា គោចរ​រក​ស៊ី​លក្នុង​ព្រៃ​ធំ​សំ​សាន បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍​ត្រូវ​គេ​និរទេស​ចាក​និវេសន៍​វាំង​ជ័យ តោង​ដើរ​ព្រៃ​មក​ដល់​ត្រង់​នេះ តោង​ប្រទះ​នឹង​ភ័យ​ក្នុង​ព្រៃ​មុខ​គួរ​ស្ញែង​នេះ​ម្ដង​ទៀត ត្រង់​ផ្លាស់​ប្ដូរ​គ្នា​ទៅ​ចាំ​យាម ប្រយ័ត្ន​ការ​អន្តរាយ​ឲ្យ​រាល់ ៗ អង្គ មាន​វេលា​ផ្ទំ​សម្រាក​ព្រះ​កាយ​បាន​មួយ​ស្របក់ ៗ មួយ​អង្គ​គ្រាន់​មាន​កម្លាំង​នឹង​ចេញ​ដើរ​ទៅ​ពី​ព្រលឹម ផ្ទំ​បន្តិច​បន្តួច​យ៉ាង​គេ​រត់​ភ័យ​បាន​ធ្វើ​រត្តិ​សម័យ​ឲ្យ​កន្លង​ទៅ​រហូត​ដល់​ភ្លឺ​ដោយ​ប្រការ​ដូច​នេះ ។ លុះ​ព្រឹក​ឡើង បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍​នៅ​និទ្រា​នៅ​ឡើយ ព្រោះ​ក្នុង​អរញ្ញ​ប្រទេស​នោះ​ងងឹត​សូន្យ​សុង គ្មាន​ពន្លឺ​លេច​ចូល​ទៅ​ប្រាប់​ម៉ោង​វេលា មិន​ឃើញ​ខែ​មិន​ឃើញ​ផ្កាយ ជា​គ្រឿង​សម្គាល់​ឲ្យ​ដឹង​រាត្រី​កាល ថា​គោចរ​ទៅ​ហើយ​បាន​ប៉ុណ្ណេះ​ប៉ុណ្ណោះ​ យាម​ប៉ុណ្ណេះ​យាម​ប៉ុណ្ណោះ​នាឡិកា សង្កេត​ដឹង​បាន​តែ​ដោយ​អាស្រ័យ​សម្លេង​សត្វ​ព្រៃ បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍​ដើរ​ដេក​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​នកវ័ន​នោះ ទំរាំ​តែ​លេច​ចេញ​វាល​ក៏​ច្រើន​ទិវា​រាត្រី​តែ​ជា​ប៉ុន្មាន​យប់​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​ទ្រង់​ចាំ​មិន​បាន ព្រោះ​នឿយ​យ៉ាក​លំបាក​ព្រះ​កាយ​ពល​ដោយ​ត្រេច​វិលវល់​ក្នុង​ព្រឹក្ស​ព្រៃ​អស់​កម្លាំង​ល្ហិតល្ហៃ ព្រះ​ហឫទ័យ​ស្ញុល​ទៅ​តាម​គ្នា ទាល់​តែ​ភ្លេច​គិត​នឹក​ដល់​រឿង​ថ្ងៃ-ខែ​ដែល​កន្លង​ទៅ ដែល​ចាំ​បាន​ខ្លះ​ក៏​ស្រពិច​ស្រពិល ។ ថ្ងៃ​នោះ ទ្រង់​តើន​ឡើង​ហើយ ក៏​នាំ​គ្នា​ដើរ​ឆ្ពោះ​សំដៅ​ទៅ​ទិស​លើ មាន​មួយ​ថ្ងៃ​នោះ ក៏​ទៅ​ដល់​ជាយ​ព្រៃ ទៅ​ដល់​ដោយ​មិន​ទាន់​ដឹង​ខ្លួន បាន​ឃើញ​ពន្លឺ​ឆ្លុះ​មក​ខាង​មុខ​ក្នុង​រយៈ​ឆ្ងាយ​ប្រហែល​គ្នា​នឹង​ពន្លឺ​ដែល​ឆ្លុះ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​អណ្ដូង​ដ៏​ជ្រៅ ទ្រង់​មាន​សេចក្ដី​សង្ឃឹម និង​ធូរ​ក្នុង​ហឫទ័យ​តែ​រាល់ ៗ អង្គ ក៏​នាំ​គ្នា​រូត​រះ​ដើរ​សំដៅ​ទៅ​ត្រង់​ពន្លឺ​នោះ មួយ​ស្របក់​ក៏​ចេញ​ផុត​អំពី​ព្រៃ​ធំ ទៅ​ដល់​ទី​ដែល​ឃើញ​ពន្លឺ​អំពី​ចម្ងាយ ទី​នោះ​ជា​ទី​វាល​ខ្សាច់​ធំ ឥត​មាន​ព្រឹក្សា​សូម្បី​មួយ​ដើម​ដុះ​នៅ​ទី​នោះ​សោះ​ឡើយ ការ​ដែល​នឹង​ដើរ​កាត់​វាល​ខ្សាច់​ទៅ​នោះ ជា​ការ​លំបាក​មិន​តិច នឹង​ទៅ​បាន​ក៏​តែ​សត្វ​ឱដ្ឋ​ដែល​ជា​សត្វ​ធន់ធា សម្រាប់​បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍ ឃើញ​ជា​លំបាក​ជាង​ដើរ​រុករុល​ក្នុង​ព្រៃ​ទាំង​ដប់​ភាគ​ជា​ប្រាកដ ព្រោះ​ថា​ទ្រង់​មាន​រាង​កាយ​ទន់​ល្វេងល្វើយ​ស្បើយ​កម្លាំង​ដោយ​ដើរ​ផ្លូវ​មក​ជា​យូរ​ថ្ងៃ​ណាស់​ហើយ កំដៅ​ថ្ងៃ​សោត​ក៏​ក្ដៅ​ដល់​ទី​នឹង​ដាក់​ជើង​សម្ផស្ស​ដី​ស្ទើរ​ពុំ​បាន លំបាក​ជាង​ដើរ​ក្នុង​ព្រៃ​ទាំង​ដប់​ភាគ ពន្លឺ​ព្រះ​អាទិត្យ​ដែល​ចាំង​មក​ត្រូវ​គ្រួស ឬ​ថ្ម​តូច ៗ ក៏​បែង​ចែក​ជា​រស្មី​ឆ្លុះ​ព្រាត ៗ ចាំង​ចូល​ក្នុង​ចក្ខុ​បីដូច​ជា​កញ្ចក់​ត្រូវ​រស្មី​ព្រះ​អាទិត្យ ធ្វើ​ឲ្យ​ងងឹត​ព្រិល​ដើរ​ពុំ​បាន សេចក្ដី​ក្ដៅ​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្ងួត​ក​ស្រេក​ទឹក ឯ​រឿង​ទឹក​ផឹក​ក្នុង​ទី​នោះ​ក៏​រក​គ្មាន​ឃើញ​ទំនង​ថា​និង​មាន​ត្រង់​ណា​សោះ​ឡើយ ទ្រង់​សម្គាល់​ក្នុង​ព្រះ​ហឫទ័យ​ថា មុខ​ជា​នឹង​ដួល​ដាច់​ខ្យល់​ស្លាប់ ក្នុង​កណ្ដាល​វាល​នោះ​ជា​មិន​ខាន ព្រោះ​អស់​ព្រះ​កាយ​ពល​ល្ហិតល្ហៃ​ពេញ​បន្ទុក​មក​ហើយ ក្រែង​នឹង​លើក​ជើង​ឈាន​ដើរ​ទៅ​ទៀត​ពុំ​រួច ដើម​ព្រៃ​ព្រឹក្សា​រ៉ុយ ៗ ដែល​មាន​នៅ​ទៀប​ទី​នោះ​សោត ក៏​មិន​ជា​ទី​ត្រជាក់​ដូច​ក្នុង​ព្រៃ​ធំ ព្រះ​ពាយ​បក់​បោក​ដោយ​ទាំង​កំដៅ​ថ្ងៃ មក​ប៉ះ​ពាល់​ភក្ដ្រ​ស្ងួត​ក្រៀម ក៏​រឹប​វឹប​តែ​ក្រំ​ក្រៀម​ស្ងៀម​ណាស់​ទៅ​ទៀត ទោះ​បី​ម៉្លោះ​ក្ដី​ទ្រង់​ក៏​បបួល​បង​ប្អូន​ព្យាយាម​ដើរ​ឆ្លង​វាល​ខ្សាច់ ឬ​ហៅថា ទន្លេ​ខ្សាច់​ទៅ​ទាល់​តែ​ព្រលប់​ទៀប​យប់​អស្ដង្គត វេលា​នោះ​ទ្រង់​បាន​ឃើញ​អាស្រម​មួយ​ខ្នង​តូច មាន​ព្រៃ​ឈើ​នឹង​ស្រះ​ទឹក​ថ្លា​នៅ​ជា​ខាង​កើត​ជាទី​ត្រជាក់​ត្រជុំ​សប្បាយ ល្មម​នឹង​បំបាត់​ទុក្ខ​វេទនា​ដែល​នឿយ​ព្រួយ​មក​តាម​មាគ៌ា​បាន​ខ្លះ ទើប​ទ្រង់​ដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់​ទី​នោះ​សំចត​នៅ​ក្នុង​អាស្រម នឹង​អាស្រ័យ​ទឹក​នៅ​ក្នុង​ស្រះ​នោះ​គ្រាន់​នឹង​រក្សា​ជីវិត​ទុក ១ គ្រា​សិន ។ អាស្រម​នោះ តាំង​នៅ​ក្នុង​ញក​ភ្នំ​ហិមាល័យ បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍​តាំង​ព្រះ​ហឫទ័យ​នឹង​អាស្រ័យ​នៅ​ក្នុង​អាស្រម​នេះ​រហូត​កាល ១២ ឆ្នាំ តាម​កំណត់​និរទេស មាន​ភ្នំ​បែប​ជា​បរិវារ​ព័ទ្ធ​ជុំ​វិញ ពាស​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ប្រឹក្សា​លតា​ជាតិ​ផ្សេង ៗ ជា​ដង្គុម​ត្រសុំ​ត្រសាយ​សាខា ជា​រយ៉ា​រំយោល​យោង​យោន​មាន​ទាំង​ស៊ុំ​ទ្រុម​គុម្ព​ឈើ​ស្លឹក​ជិត​ងងឹត​សូន្យ​សុង មុខ​គួរ​ខ្លាច​ព្រឺព្រួច ព្រៃ​នោះ​ឯង​ធម្មជាតិ​តាក់តែង​ឡើង ដូច​នេះ មិន​ដែល​មាន​នរណា​អាច​ឈាន​ជើង​ចូល​ទៅ​កាប់​កាត់​ឈើ​ព្រៃ​នោះ​សោះ​ឡើយ តាំង​ពី​ណា ៗ មក​ហើយ មិន​ដែល​ឮ​សម្លេង​មនុស្ស​ណា​មួយ ដើរ​ចូល​ទៅ​វីវរ​ក្នុង​មហា​វ័ន​នោះ​ដល់​ម្ដង​ឡើយ​រាល់ ៗ រដូវ ព្រៃ​ព្រឹក្សា​នោះ​ចេះ​តែ​លូត​លាស់​ខៀវ​ស្រស់​ជា​ធម្មតា គួរ​ជាទី​ទស្សនា​នៃ​អ្នក​ដែល​បាន​ទៅ​យង់​យល់ ឬ​ម្យ៉ាង​វិញ​ទៀត គួរ​ហៅថា​ជា​ទី​ត្រជាក់​ភ្នែក ក្នុង​គិម្ហរដូវ​ក៏​មិន​សុវ​ក្ដៅ​ពេក ក្នុង​ហេមន្ត​រដូវ​ក៏​មិន​សូវ​រងារ​ណាស់ តែ​យក​ស្រួល​បំផុត​ក្នុង​វស្សន្ត​រដូវ​ត្រូវ​ភ្លៀង​ធ្លាក់​ជាទី​ត្រេជាក់​ត្រជំ​ជាង​រដូវ​ទាំង​ពួង មេឃ​មីរ​បិទ​បាំង​សូរិយាកាស រមែង​ឲ្យ​កើត​ស្រទំ​ស្រទន់​ត្រជាក់​អាកាស​ធាតុ ទាំង​ម្លប់​ដោយ​ស្លឹក​ព្រៃ​ព្រឹក្សា​ជាតិ​អំបាល​នោះ​បាំង​ខាំង​ខណ្ឌ​មួយ​ជាន់​ទៀត ក៏​រីត​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​ត្រជាក់​ផែន​ពសុធា មាន​ទាំង​សន្សើម​នឹង​ទឹក​ភ្លៀង​ធ្លាក់​រៀង ៗ រ៉ុយ ៗ ប្រប្រុយ​ចុះ​មក ប្រស់​ព្រំ​លើ​គុម្ព​ឈើ​តូច​ធំ​ទាំងឡាយ ត្រិណ​ជាតិ​បាន​ទទួល​សេចក្ដី​ត្រជាក់​ត្រជុំ​នៃ​ធម្មជាតិ ក៏​លូត​លាស់​ខៀវ​ស្រស់​ងងឹត​ដាស​ទៅ​ទាំង​ផ្ទៃ​ធរណី មើល​ទៅ​គួរ​ជាទី​ទស្សនា កល់​បីដូច​ជា​ព្រំ​ចៀម​ធំ​ដែល​បុគ្គល​យក​ទៅ​ក្រាល​ទុក​នៅ​ទី​នោះ មាន​ទាំង​ហ្វូង​សត្វ​ចតុប្បាទ​យំគឹក​កង​រំពង​ព្រៃ ច្រឡំ​លាយ​ទៅ​ដោយ​សម្លេង​បក្សី​យំ​ច្រេវ​ច្រាវ​អឹង​អាប់​ទាំង​ផែន​វនាល័យ ពន់​ពី​នោះ​មាន​ទាំង​ជ្រលង​ដង​អូរ ទឹក​ហូរ​ចុះ​ទៅ​តាម​ចន្លោះ​ថ្ម ឮ​សន្ធឹក​ឈូ ៗ ឆរ ៗ ដោយ​អន្លើ ៗ ទី​ខ្លះ​ក៏​ហូរ​ចាក់​ទៅ​ប៉ះ​លើ​ផែន​សិលា​ខ្ទាត​គ្រាប់​ប្រប្រុយ​ហុយ​ជា​ផ្សែង ជួន​កាល​ហូរ​ប៉ះ​ទៅ​លើ​ផែន​ថ្ម ហើយ​ហូរ​ចូល​ទៅ​ភ្លាំង ៗ ភ្លុង ៗ ច្រស់​ខូង​ជា​អន្លង់​និង​រអាង ផុត​ពី​នោះ​ទៅ​ក៏​ហូរ​សាច​រាច​ជ្រួត​ជ្រាប​ទៅ​តាម​គុម្ព​ឈើ គល់​ព្រឹក្សា​ទាំងឡាយ​សម្រាប់​ជប់​លៀង​ព្រឹក្សា​លតា​ជាតិ​ទាំង​ពួង ឲ្យ​ល្អ​ខៀវ​ស្រស់​ជានិច្ច​រាល់​រដូវ​កាល ន័យ​ថា​ព្រៃ​នោះ​ជាទី​អាស្រ័យ​នៅ​នៃ​ទេពារ្ហស​ទាំងឡាយ ជួន​កាល​មើល​ទៅ​ប្រហែល​ហាក់​ភាព​ចម្លង​នៃ​និរយ​ភូមិ​ជា​ពន្លឹក មុខ​គួរ​ព្រឺ​ព្រួច​ក្នុង​កោមល​ហឫទ័យ ។ ទី​បំផុត​នៃ​ការ​ដើរ​ព្រៃ​នៃ​បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍ ក៏​ឈប់​ត្រឹម​នេះ​ឃើញ​សម​គួរ​តាម​កំណត់​ការ​សញ្ញា​និរទេស​ហើយ បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍​បាន​អាស្រ័យ​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​នោះ ១២ ឆ្នាំ ពេញ​តាម​កម្រិត​អាស្រ័យ​ផ្លែ​ឈើ មើល​ឈើ បន្លែ​ព្រៃ​នឹង​សាច់​សត្វ ដែល​ទ្រង់​ថ្លែង​សរ​បាន​មក​ជា​អាហារ​ចិញ្ចឹម​ជីវិត ។ នា​ថ្ងៃ ១ នោះ​ក្នុង​រវាង​ដែល​នៅ​ព្រៃ អរជុន​ភ្នក​នឹក​ដល់​រឿង​ដើម ទើប​និយាយ​ចេញ​មក​ថា ខ្ញុំ​នៅ​មាន​សេចក្ដី​ឆ្ងល់​ថា មនុស្ស​ណា​មួយ​នឹង​មាន​សេចក្ដី​ក្រំ​ក្រៀម ទុក្ខ​ទ្រម​ដូច​យ៉ាង​ខ្ញុំ​ខ្លះ យើង​ព្រាត់​ព្រាក​ចាក​ព្រះ​នគរ ចាក​សម្បត្តិ នឹង​គណ​ញាតិ​តូច​ធំ​ទាំងឡាយ រាល់ ៗ ថ្ងៃ​ដែល​កន្លង​ទៅ មាន​តែ​ទ្វេ​សេចក្ដី​សោក​សៅ​របស់​យើង​ឲ្យ​ពេញ​ពោរ​ឡើង បីដូច​ជា​ថា​ចេះ​តែ​មន្ថែម​ទុក្ខ​សោក​មក​លើ​យើង​ឲ្យ​ព្រៀប​ជានិច្ច​និរន្តរ៍ កាល​នាង​ទ្រៅបទី​ទេវី​ចូល​មក​ក្នុង​ប្រជុំ ហើយ​ត្រូវ​គេ​ចាប់​សម្រាត​សំពត់​នាង​ផ្ចាញ់​ផ្ចាល​ឲ្យ​យើង​អាម៉ាស់​មុខ​អ្នក​តូច​អ្នក​ធំ​ទាំង​ពួង ការ​ប្រមាទ​មើល​ងាយ​គ្នា​ក្នុង​ទី​ប្រជុំ​ជន​ដូច​នេះ ឈ្មោះ​ថា​ប្រមាទ​ដោយ​ក្លាហាន ហួស​ចិត្ត​ស្ត្រី​ដែល​ពេញ​ទៅ​ដោយ​សេចក្ដី​អៀន​ខ្មាស​នឹង​ទប់​ទល់​បាន យ៉ាង​ទេវី​នឹង​ទ្រាំ​បាន​ឬ អើ​ម្ដេច​គ្រា​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ក្របែល​អាពួក​កំណាច​អស់​នោះ​ឲ្យ​ខ្ទេច​ទៅ​តែ​អនិច្ចា ទាល់​តែ​ស្មើ​នេះ​មក​ហើយ នឹង​ទៅ​រាវ​រក​យក​រឿង​ដែល​កន្លង​ទៅ​ហើយ​មក​និយាយ តើ​នឹង​មាន​ប្រយោជន៍​អ្វី ។ ភីម បាន​ឮ​ដូច​នោះ​ទើប​និយាយ​ផង​ថា មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ក្ដារ​ដែល​លេង​គ្នា​គ្រា​ក្រោយ​បំផុត​នោះ មិន​តែ​ធ្វើ​វិចរណ​របស់​យើង​ឲ្យ​ងងឹត​ទៅ​ប៉ុណ្ណោះ វា​ធ្វើ​ទាំង​ចក្ខុ​របស់​យើង​ឲ្យ​ងងឹត​ទៅ​ផង ក្នុង​ខណៈ​នោះ​យើង​ឃើញ​ផល​អាក្រក់​បាន​ក្រឡែត ៗ យើង​ក៏​នៅ​តែ​ភ្នាល់​នឹង​គេ ទាល់​តែ​បោះ​ធេង​រលីង​ដូចជា​គជ ឥឡូវ​នេះ​នឹង​ជា​ប្រយោជន៍​អី ដែល​មក​យំ​ស្ដាយ​ទឹក​ដោះ​ដែល​កំពប់​អស់​ទៅ​ហើយ​។ អើ ក៏​កាល​ខត្តិយ​រាជ​លើក​លែង​ត្រង់​សច្ច និង​ធម្ម ហើយ​ទៅ​ប្រព្រឹត្ត​ក្នុង​បទ​ដែល​វិន័យ​ហាម​មិន​ឲ្យ​ប្រតិបត្តិ ក៏​បាន​ឈ្មោះ​ថា ទ្រង់​លើក​លែង​ជា​ក្សត្រិយ៍​គ្រង​រាជ្យ កម៌​ប្រកាស​មក​ថា រាជ​សម្បត្តិ និង​រាជ​អាណា​ចក្រ​នៃ​ខត្តិយ​រាជ​នោះ រមែង​ត្រូវ​គេ​រឹប​យក​ខ្លួន​ខត្តិយ​រាជ​នោះ ៗ សោត​ក៏​រមែង​អានុភាព​នោះ​ធ្វើ​ទោស​ឲ្យ​ត្រង់​ជីវិត​ដោយ​បទ​សន្ដោស មាន​អាការ​ដូចជា​អ្នក​ទោស​ដែល​លោក​នរទេស ឲ្យ​ទៅ​នៅ​ព្រៃ​ព្រោះ​ហេតុ​តែ​ល្បែង​ខ​ត្រង់​នេះ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​របស់​យើង ពោល​ទុក​ថា ការ​លេង​ភ្នាល់​ជា​ការ​បាប​មិន​ដូច​នោះ​ឬ ឥឡូវ​យើង​បាន​ទទួល​វិបាក សម​តាម​គម្ពីរ​ពោល​ទុក​មែន​ឬ​ទេ យើង​ខូច​ព្រះ​នគរ​ខូច​ឥស្សរភាព ខូច​សព្វ​សារពើ​គង់​នៅ​តែ​ជីវិត​ដែល​រក​កិត្តិយស​គ្មាន​សោះ​ប៉ុណ្ណោះ យើង​ទៅ​អួត​ភ្នាល់​នឹង​គេ​មិន​មាន​គិត​អស់​ប៉ុន្មាន​អស់​ទៅ ចេះ​តែ​កើប​កោយ​ចាក់​ទៅ​ទាល់​រលីង​ក្រើង ហ្នឹង​គឺ​សេចក្ដី​ឆ្កួត​របស់​យើង មិន​មែន​ឬ ឥឡូវ​យើង​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ផុក​ផុង​ហើយ មិន​មែន​ឬ តែ​ជា​រឿង​ដែល​កន្លង​ទៅ​ហើយ មិន​គួរ​និង​នាំ​មក​នីយាយ​ថ្វី ឲ្យ​តែ​វា​បែក​ពពុះ​មាត់​ឥត​អំពើរ យើង​ធ្វើ​ខ្លួន​យើង​មិន​ស្រួល​ឯង ឲ្យ​មនុស្ស​ទាំង​លោក​សើច​ឡក​ឡឺយ​បាន ៗ បន្ទាប​ខ្លួន​ចូល​ទៅ​លេង​ស្កា ទាល់​តែ​ចាញ់​អស់​ទ្រព្យ​ធមធាន ហើយ​មិន​ស្កប់ ថែម​ទាំង​ព្រម​ឲ្យ​គេ​និរទេស​ខ្លួន​ព្រោះ​ល្បែង​នោះ​ទៀត​ផង ខ​សញ្ញា​ការ​និរទេស​ពួក​យើង​នេះ វា​ធ្ងន់​ខ្លួន​ពេក​ណាស់ ចង​រឹត​យើង​មាំ​ពេក​រើ​ខ្លួន​មិន​រួច ស្មើ​ដូចជា​ឲ្យ​ទៅ​ស្លាប់​ក៏​ថា​បាន ។ នកុល កាល​បាន​ស្ដាប់​ភីម អភិប្រាយ​សព្វ ៗ ក៏​ទ្រង់​ព្រះ​កន្សែង​ដោយ​មក​រំពឹង​ដល់​ហេតុ​ការណ៍​ទៅ​ខាង​មុខ ដែល​នឹង​ត្រូវ​បាន​ប្រសព្វ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ត ៗ ទៅ ទ្រង់​ឈឺ​ចិត្ត​ជា​បំផុត ទើប​មាន​បន្ទូល​ថា ឱ​គ្រា​គ្រោះ​ថ្នាក់​វិបត្តិ​សាត់​មក​ដល់​បុរស​ឯ​ណា​និមួយ​ឃុំ​សតិ​ទុក​បាន នឹង​ចោល​ទូក​ដែល​កំពុង​លិច​មុន​របស់​ដទៃ តែ​នោះ​វា​អស់​ផ្លូវ​តែ​ខៃ​ហេតុការណ៍​ដែល​កំពុង​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ហើយ វៀរ​លែង​តែ​សាច់​របស់​គេ ។ សហ​ទេព​ថែម​មក​ទៀត​ថា ឱ​ព្រះ សម្លេង​ដែល​ទ្រៅបទី​ថ្ងូរ​ក្នុង​បន្ទប់​ប្រជុំ​រដ្ឋ​មន្ត្រី​នោះ វា​ឮ​ជាប់​ត្រចៀក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ព្រះ​ទេវី​ត្រាស់​ត្រូវ​ច្បាប់​ហើយ ព្រះ​រាជ​ស្វាមី​របស់​នាង ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​ឋានៈ​ជា​ទាសាហើយ រមែង​គ្មាន​អំណាច​តាម​ផ្លូវ​ច្បាប់​ដែល​នឹង​លក់​នាង ឬ​នឹង​យក​នាង​ទៅ​ដាក់​ភ្នាល់ ម្ដេច​យើង​មិន​លើក​ច្បាប់​ត្រង់​នេះ​ឡើង​ជជែក ហើយ​សុំ​ឲ្យ​ការ​ដំណើរ​ទៅ​តាម​នោះ តែ​គ្រា​នោះ​កំពុង​ជ្រួល ទាំង​គេ​ទាំង​ឯង​ប្រហែល​ជា​គ្មាន​នរណា​ទាន់​នឹក​ឃើញ វរ​តែ​ទៅ​គិត​អាណិត​នាង​តែ​រាល់​គ្នា អ្នក​តូច​អ្នក​ធំ​បណ្ដា​ដែល​នៅ​ក្នុង​ទី​ប្រជុំ​នោះ​ជា​ច្រើន អត់​មិន​បាន​នាំ​គ្នា​ទឹក​ភ្នែក​ទៅ​តាម ៗ គ្នា វៀរ​លែង​តែ​ទុយោជន៍​ប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំ​ចង់​ដឹង​ណាស់​ចិត្ត​ថ្លើម​វា​ដូច​ម្ដេច​ហ្ន៎ ។ យុធិស្ឋិរ អង្គុយ​ស្ដាប់​អនុជន​ទាំង​បួន​សន្តនា​គ្នា​រហូត​មក​ដល់​វេលា​នេះ ដោយ​មិន​ចង់​យល់​ទាស់ តែ​អត់​មិន​បាន​ទើប​ពោល​ជា​ផ្លូវ​ប្រលោម​ចិត្ត​ប្អូន​ថា កុំ​ណា៎ កុំ​តូច​ចិត្ត​ទៅ​ថ្វី យើង​បាន​ស្បត់​ទុក​ហើយ​ថា នឹង​ធ្វើ​ការ​កែ​កំហឹង​វិញ​ត្រា​តែ​បាន ក្នុង​ថាន​នេះ​ក្សត្រិយ៍ យើង​ត្រូវ​តែ​បដិបត្តិ​បការ​ឲ្យ​សម​ដែល​បាន​ប្រណិធាន​ទុក​រាល់​មាត់ ទាំង​នេះ​ព្រោះ​កម្ម​របស់​យើង ៗ តោង​ទទួល​សោយ​ទុក្ខ​វេទនា​អំបាល​នេះ យើង​នឹង​គេច​ចៀស​ទៅ​ណា​ក៏​មិន​រួច របស់​ដែល​ត្រូវ​វិប័ត្ត ក៏​ត្រូវ​តែ​វិប៍ត្ត របស់​ដែល​វិប័ត្ត​ហើយ​សោត ក៏​វប័ត្ត​រូច​ទៅ​ហើយ មុខងារ​របស់​យើង​វេលា​នេះ​មាន​តែ​ចៀស​វាង​ភ័យ ពឹង​ពួន​មុខ​ទៅ​តាម​ខ​សញ្ញា​បន្តិច​ទៀត​ប៉ុណ្ណោះ សេចក្ដី​លំបាក​តោក​យ៉ាក​របស់​យើង ក៏​ស្បើយ​អស់​ហើយ ។ ខ​សញ្ញា ដែល​បាណ្ឌវ​ក្សត្រិយ៍​ត្រូវ​បដិបត្តិ​វេលា​នេះ ឈ្មោះ​ថា​អស់​ហើយ នៅ​តែ​ត្រង់​លាក់​ខ្លួន​ពួន​ភ័យ រក្សា​ខ្លួន​ទុក​ឲ្យ​បាន លុះ​គិត​ឃើញ​ដូច​នោះ​ហើយ បាណ្ឌវ​ភាតា ក៏​នាំ​គ្នា​ផ្លាស់​ទី​កន្លែង​រឿយ​ទៅ ចេញ​ចាក​ទី​នេះ ទៅ​កាន់​ទី​នោះ​ដូចជា​មនុស្ស​កំសត់​ដើរ​ដេក​ព្រៃ​ក៏​ប្រហែល​គ្នា ការ​ដែល​ត្រេច​ពនេចរ​ទៅ​ដូច​នេះ រមែង​មាន​ភ័យ​ជុំវិញ​ខ្លួន រមែង​នឿយ​លំបាក​កាយ​ជា​ធម្មតា ព្រោះ​មាន​សភាព​ដ៏​ជា​ធម្មតា​របស់​កាយ តែង​អន្ទោល​ទៅ​តាម​កាយ នឹង​ចៀស​វាងផុត​ទៅ​មិន​បាន គឺ​ត្រូវ​កំដៅ​ថ្ងៃ សេចក្ដី​ក្រហល់​ក្រហាយ​ស្រេក​ទឹក​ឃ្លាន​អាហារ សេចក្ដី​នឿយ​ព្រួយ​ព្រះ​កាយ​ពល ព្រះ​បាទ​ដែល​ធ្លាប់​តែ​ទន់​ត្រសូល ក៏​ទៅ​ជា​ក្រស់​ក្រិន​ពុល​ពង​បន្លា​មុត ជំពប់​ប៉ះ​បែក​ចេញ​លោហិត របស់​អំបាល​នេះ​ជា​ទុក្ខ​វេទនា រាល់​គ្រា​ដែល​ទ្រង់​នាំ​គ្នា​សញ្ចរ​ពី​ត្រង់​នេះ​ទៅ​ត្រង់​ណោះ ។ វា​មួយ​នោះ ទ្រង់​យក​អាវុធ​សម្រាប់​អង្គ ទៅ​លាក់​ទុក​លើ​មែក​ឈើ ហើយ​នាំ​គ្នា​ចូល​ទៅ​កាន់​ក្រុង​វិរាជ ដើម្បី​នឹង​លាក់​ខ្លួន​ពួន​ពឹង​អាត្មា​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​នោះ ឲ្យ​ផុត​ភ័យន្តរាយ ព្រោះ​ហេតុ​ថា តាម​ខ​សញ្ញា​ការ​និរទេស បញ្ញត្តិ​ទុក​ថា បើ​ពួក​គោរព​ទៅ​ប្រទះ​ឃើញ​ខ្លួន​ក្នុង​រវាង​សន្យា​នេះ​សោត ពួក​បាណ្ឌវ​តោង​ត្រឡប់​ទៅ​ដើរ​ព្រៃ​ជា​ថ្មី​វិញ ១២ ឆ្នាំ​ទៀត ខ​ត្រង់​នេះ​ពួក​បាណ្ឌវ​ត្រូវ​បតិបត្តិ​និង​ប្រយ័ត្ន​អង្គ​ឲ្យ​មែនទែន​តាម​ការ ។

បានចុះផ្សាយក្នុង រឿងមហាភារតយុទ្ធ. Leave a Comment »